O día 20 de marzo estaremos iniciando o ano novo. Algunhas diredes: “Un momento... Se o ano comeza o 1 de xaneiro, de que fala esta?”. Que aquí vivamos baixo os mandatos do calendario gregoriano, non impide que haxa outras verdades que teñen as súas raíces nunha sabedoría máis antiga e ancestral. Un ano solar dura exactamente 365 días, 5 horas, 48 minutos e 45.10 segundos. Cada vez que o Sol pasa polo primeiro punto de Aries, empeza o novo ano. Aries é unha constelación do Zodíaco e o Zodíaco é a franxa ideal da esfera celeste dentro da cal se moven as Luminarias e os Planetas. Aries ou tamén chamado Carneiro, representa esa gran forza e impulso de acción, a enerxía yang en todo o seu esplendor. O primeiro signo do zodíaco simboliza o Eu, a individualidade, abrir camiños onde ninguén desbravou antes, romper barreiras, liderar, ter a coraxe de loitar polo queremos, identificar a propia vontade, ser a guerreira. Todo un canto ao autocoñecemento e á acción. É por iso, que Carneiro personifica o impulso que nos expulsa da nosa zona de confort convidándonos a explorar novos terreos. Iniciando este ano astral, préndese a faísca que fai nacer a fogueira. Convértenos nunha frecha humana disposta a dar no centro da diana, pero cal é a diana á que desexamos apuntar? Este ímpeto dos inicios é marabilloso para investirnos en novos proxectos vitais ou profesionais, para atrevernos a dar eses pasos dos que sempre falamos pero que aínda non demos por medo ou por crernos insuficientes. A ilusión e determinación coa que comezamos algo é luminosa e poderosa, teñámolo presente. A astroloxía é para min un incrible instrumento de autodescuberta xa que nos remite aos arquetipos universais que son a esencia da Humanidade. Ao contrario do que moitas poidades pensar, a astroloxía non nos di o que nos vai pasar nin o que temos que facer. Fala das enerxías universais e aplica a máxima de "Como é Arriba, é Abaixo". Dende a Antigüidade foi usada como ferramenta de consulta e de lectura dos eventos celestes e das enerxías activas nese momento e iso é o que nos ofrece, pero como a usemos é totalmente decisión nosa. O Universo está parindo un novo ano e podemos aproveitar esta fermosa enerxía primaria para lanzarnos, así que deixo aquí unhas cantas preguntas para facérmonos aproveitando a tempada ariana: 

- Que estudos me gustaría iniciar?

- Que proxecto persoal ou profesional quero emprender?

- Que actividades de ocio quero incorporar á miña vida? 

- Que maneira de relacionarme ou que tipo de relacións persoais (de todo tipo, non só de parella) desexo empezar a desenvolver?

- Que rutinas de coidado propio ou de exercicio físico me gustaría levar a cabo no meu día a día? 

- Que novos pasatempos me gustaría probar? 

Agora é o momento de iniciar aquilo que desexamos!!!

A Vida sempre me sorprende. Envorca as miñas certezas como se fosen un barquiño de papel á deriva e non podo máis que quedarme bocaaberta. Sei que moitas persoas asocian sorpresa con algo agradable, pero en realidade unha sorpresa é algo que nos conmove, que nos suspende e marabilla pola súa rareza ou incomprensibilidade. Unha sorpresa é algo que estaba oculto e de súpeto emerxe con toda a súa forza. A Vida sorpréndeme deixándome claro que non estou preparada nin advertida para o que dispón, que toda previsión pola miña parte queda desmantelada pola súa gran creatividade e poder. Atónita e pasmada incluso espantada co que se presenta diante de min. É nese preciso momento cando podo ver claramente que non importa a cantos cursos, meditacións ou libros teña recorrido porque a Vida na súa sabedoría coñece moito mellor ca min mesma o que necesito experimentar; e así o fai acontecer. A pesar de todo o traballo interno que fago, sigo atopándome con situacións, noticias e persoas que me deixan nese estado de pasmo e admiración extremados no que a razón e o discurso  quedan paralizados logo da convulsión e o espasmo. Fago plans e organizo horarios con gran eficiencia e meticulosidade – como boa Virgo exaltada – porén a Vida déixame moi claro que, nun segundo e cun leve sopro da súa vontade, o meu castelo de naipes esboróase. Entón xorde a pregunta "E agora que?". Pois a tomar a agulla de marear de novo para encontrar o rumbo no medio do océano vital. As sorpresas da Vida desacóuganme, descolócanme e atórdanme, mais grazas a elas descubro partes de min que doutro xeito non exploraría; situacións, lugares e persoas que doutro xeito non encontraría. Os xiros da Vida fan que a existencia humana estea chea de incerteza, pero tamén de estímulo e resiliencia. Así que a pregunta pasa a ser "Entrégome a confiar na Vida?". O traballo da Vida, por dicilo dalgunha maneira, é catalizar a existencia, facer que existamos, que vivamos todo o que se está dando no momento presente. Pero o que ocorre no momento presente a maioría das veces non nos gusta nada e buscamos evitalo, negalo, eliminalo, ... E iso fainos moitísimo dano porque é un atentado contra a Vida en si e por extensión contra a nosa propia existencia.

 [A canción da que vos falo ao comezo do episodio titúlase "Pedro Navaja" e é de Rubén Blades.]