وَتَحْسَبُهُمْ أَيْقَاظًا وَهُمْ رُقُودٌ ۚ   وَنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ ٱلْيَمِينِ وَذَاتَ ٱلشِّمَالِ ۖ    وَكَلْبُهُم بَٰسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِٱلْوَصِيدِ ۚ 

لَوِ ٱطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا   وَلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

“Uykuda oldukları halde sen onları uyanık sanırdın. Onları sağa sola çeviriyorduk. 

Köpekleri de mağaranın girişinde ön ayaklarını uzatmış yatmaktaydı. 

Eğer o insanları görseydin dönüp kaçardın ve gördüklerin yüzünden içini korku kaplardı.” (Kehf 18)