Sommige mensen dragen een landschap in zich. Bij Esther is dat onmiskenbaar de zee. Niet als achtergrond, niet als decor, maar als oorsprong. Als thuis.

Esther van Haren (32) studeerde Literatuurwetenschap en Bestuurskunde aan de Universiteit Leiden, woonde, studeerde en werkte op verschillende continenten en werkt nu bij een ministerie in Den Haag. En toch is er één plek waar alles samenkomt: het Scheveningse Zuiderstrand. Daar, waar ze zo dicht mogelijk bij de zee wilde wonen, vlak bij het Westduinpark, voelt ze zich gedragen, omhuld, aangekeken zonder oordeel.

De zee lonkt. Niet omdat ze roept, maar omdat ze is.

Wanneer Esther de zee in gaat, ervaart ze een verbondenheid die tijd en afstand overstijgt. Via het water sta je immers in contact met zeeschildpadden aan de andere kant van de wereld. De zee brengt haar alles: rust, spiegeling, herinnering, thuiskomen. Ze voelt niet alleen dat ze uit de zee komt, ze weet dat de zee in haar zit. Die verbondenheid stroomt ook door haar vrouwelijke familielijn.

Vier jaar geleden nam Esther het initiatief tot ‘Vrouwen van de Zee’; een beweging die ontstond vanuit die diepe, stille roep van water en vrouwelijkheid. (#vrouwenvandezee) Vrouwen die samen de duinen en de zee ingaan, niet om iets te bereiken, maar om te zijn.

Haar beide voornamen zijn Esther Marit. Vrij vertaald: ster van de zee. Alsof haar naam haar al kende, nog vóór zij zichzelf kende.

De sterren van de zee werden voor haar van grote betekenis. Na een zware storm liep Esther naar de zee nadat ze op het nieuws hoorde dat het strand bezaaid lag met zeesterren. Daar, tussen het aangespoelde leven, kwam de prachtige zin in haar op: ‘Soms is er een storm nodig om te zien dat de zee vol sterren zit.’

Deze zeesterren spelen ook een rol in haar creatie ‘Scènes van de Zee’; een kunstwerk in de vorm van een boek met bijbehorende kaarten. Het geheel is prachtig vormgegeven, met kunst die zij zelf maakte met de cyanotype-techniek. Zeventig scènes vormen samen een groter verhaal, vol water, licht en inspiratie. Iedere kaart kan je trekken om vervolgens de bijbehorende tekst in het boek te lezen.

In dit gesprek voelden Esther en ik beiden dat we de zee als vrouwelijk zien en ervaren. De zee die ons uitnodigt om niet zozeer iets te leren, maar om gewoon te zijn, om te ervaren, te voelen en je verbonden te weten. De zee… een ‘zij’ die ademt, voelt en mee stroomt.

Dankjewel lieve Esther, voor je woorden, je moed, je creativiteit en je diepe, stille trouw aan de zee.

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?

www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Foto: Laura van Deursen Photography @solidgoldstories

www.scenesvandezee.com

Soms laat het algoritme van social media je iets zien dat écht raakt. Zo verscheen ineens de naam 𝘚𝘪𝘮𝘰𝘯𝘦 𝘒𝘳𝘢𝘮𝘦𝘳 in mijn tijdlijn. Yoga, natuur, spiritualiteit; drie woorden die samenkwamen op haar website.

Toen ik haar verhaal las en ontdekte dat ze een boek had geschreven met de titel 'De vijf yogalessen van de natuur', wist ik: dit boek wil ik lezen.

Met een lieve handgeschreven boodschap viel het even later op mijn deurmat. En ik dacht: hoe mooi zou het zijn om met Simone in gesprek te gaan? Niet lang daarna reed ik naar de Utrechtse Heuvelrug.

Aan haar keukentafel, omringd door het groen waar ze zich zo thuis voelt, voerden we een gesprek dat moeiteloos stroomde. We spraken dezelfde taal; die van verbinding, stilte en de natuur als leermeester.

Simone groeide op in de natuur. Ze vond haar vrijheid op de mountainbike, te paard of op haar surfplank. Altijd buiten. Toen ze later yoga ontdekte, voelde ze al snel dat woorden over de energie van de zon, de maan en aarde niet in een yogastudio thuishoorden, maar buiten. Daar waar de natuur zelf spreekt.

Met een wetenschappelijke achtergrond combineert Simone kennis, de yogafilosofie, gevoel en de lessen van de natuur op een bijzondere manier. Ze leerde dat stilte tijd nodig heeft, dat adem levensenergie is en dat de natuur de grootste leraar van allemaal is. Tijdens lange wandelingen, in de bossen of zelfs in de Zweedse stilte, ervaart ze telkens weer dat luisteren naar de stilte belangrijker is dan ernaar te zoeken.

In dit gesprek delen we inzichten over het in de natuur mogen 'werken' met mensen, over luisteren naar de stilte als dé meditatie, adem, aanwezigheid en de kracht van overgave. Over hoe de natuur ons steeds weer uitnodigt om te vertragen en te voelen, door simpelweg te 'zijn'.

Simone is een jonge, bewuste moeder die leeft met de seizoenen, met het licht dat door de bladeren stroomt en met de overtuiging dat alles één is.

Dankjewel, Simone, voor je openheid, je rust en de zachte kracht waarmee je leeft en werkt.

Ben je nieuwsgierig naar haar boek 'De vijf yogalessen van de natuur'? Of naar de retraites en opleiding die Simone aanbiedt? Je vindt het op www.yogaoutdoors.nl

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?

www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Sommige gesprekken beginnen niet met woorden, maar met een gevoel van herkenning. Zo was het met Harry. Een Amsterdamse jongen die op zijn negentiende de stad achter zich liet om de natuur en de stilte op te zoeken. Niet om eraan te ontsnappen, maar om zichzelf beter te leren kennen. 

Zijn jeugd werd sterk beïnvloed door de worstelingen van zijn moeder, gevoelens die hij lange tijd als de zijne meedroeg. Het bracht hem in een zoektocht naar liefde en bevestiging, en jarenlang dacht hij dat hij anderen moest helen. Tot het moment kwam dat hij zich drie dagen opsloot, zich leeg huilde en begreep: niemand hoeft geheeld te worden, ik hoef alleen mezelf te helen. 

Harry spreekt open over zijn moeder, de vrouwen in zijn leven en de kracht van muziek. Over het wonder dat iets wat ’s ochtends nog niet bestond, ’s avonds al op een podium kan klinken en mensen kan raken. Componeren als bewijs van schepping, muziek als directe verbinding tussen binnen- en buitenwereld. 

Wat opvalt, is zijn vermogen tot verwonderen. Zijn kracht om telkens weer met open ogen naar het leven te kijken. En zijn feilloze gevoel voor echtheid, bij zichzelf én bij anderen. Toen ik hem vroeg welk landschap hij zou zijn, antwoordde hij: “Dan ben ik geen landschap, maar dan ben ik de aarde. De natuur en alles wat de natuur te bieden heeft, dat ben jij.”

Hij vertelt over het jongetje dat ooit zo verlangde naar de woorden “je hebt het goed gedaan”. Over zijn zorgen over een wereld die steeds verder polariseert. Over waarheid, liefde en verantwoordelijkheid. In dit mooie, eerlijke gesprek deelt Harry zijn levensverhaal, zijn inzichten en zijn muziek. Direct, puur, open en zonder omwegen. 

Dankjewel, Harry, dat je je wereld met ons hebt gedeeld.

© foto Jaap Reedijk www.jaapreedijk.com

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?

www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Soms kom je iemand tegen wiens leven en werk je direct raken. Renée is zo iemand! Haar verhaal klinkt als een soort jongensboek voor meisjes, of een meisjesboek voor jongens, een verhaal dat er toe doet. Een verhaal dat voelt als 'Van Belang'.

Als vijfjarig meisje sliep ze al tussen de bomen van het regenwoud, meegenomen door haar ouders. Haar vader en haar oom waren grote inspiratoren voor haar; zij lieten haar zien dat de natuur geen decor is, maar een noodzaak, en dat een leven in harmonie met de aarde mogelijk is. Een missie die ze van huis uit meekreeg en die haar familie elke dag leefde.

Renée leeft inmiddels tussen twee werelden. In de wereld van banken en grote bedrijven begeleidt ze teams bij belangrijke duurzaamheidsbeslissingen en helpt ze organisaties strategieën te ontwikkelen die écht met de planeet werken. Tegelijkertijd leeft ze in de pure natuur van Bali, waar ze met haar organisatie Restore the Legacy samenwerkt met lokale gemeenschappen die al eeuwen in verbondenheid met het land leven. Vanuit die oeroude wijsheid, dat de aarde niet van ons is, maar dat wij haar tijdelijk mogen gebruiken, herstelt ze het regenwoud en bouwt ze mee aan een toekomst waarin mens en natuur elkaar versterken.

In dit gesprek deelt Renée haar onvermoeibare zoektocht naar kennis, haar mooiste natuurlessen en verrassende weetjes. Ze laat zien dat echte verandering hard werk vereist, maar dat inspiratie en hoop altijd dichtbij zijn. Haar verhaal is een ode aan nieuwsgierigheid, verbondenheid en de kracht van een missie die groter is dan jezelf.

En zo spraken we over duurzaamheid, natuur, wetenschap en menselijke keuzes. Met woorden, inzichten, verwondering en regelmatig een glimlach. Dankjewel, Renée, dat je je wereld met ons hebt gedeeld.

Heb je vragen, ideeën of wil je meer weten over het werk van Renée? Kijk op restorethelegacy.world

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?

www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Soms ontmoet je iemand die al lang een plek in je herinnering inneemt. Meer dan veertig jaar geleden ontmoette ik Jan. Als kind zat ik in zijn tandartsstoel, en ik was altijd onder de indruk van de kleurrijke, prachtig gedetailleerde tekeningen aan de muur, zijn eigen werk. Jan Rooding. Toen kende ik hem alleen als die jonge tandarts, nu als kunstenaar, zanger, verhalenverteller en bovenal: een inspirerend mens.

Volgens zijn moeder tekende Jan al voordat hij kon praten. En wie hem spreekt, hoort het meteen: creëren is voor hem geen keuze, het is een eerste levensbehoefte. Zijn werk is vrolijk, kleurrijk en doordrenkt van zijn liefde voor het leven. Zelfs wanneer het leven pijn doet, blijft Jan zoeken naar wat licht geeft. Zo vertelt hij in deze aflevering over het overlijden van zijn moeder; een van zijn meest dierbare en, wonderlijk genoeg, gelukkigste herinneringen. In haar laatste woorden klonk alleen maar liefde: “Dag lieverds…”

Jan is diep verbonden met zijn dorp Gendt, waar hij onder meer als Sinterklaas een plek in vele harten verwierf. Hij maakt kunst voor allerlei lokale initiatieven, zingt in een koor en is een warme aanwezigheid in zijn gemeenschap. Hij spreekt met openheid over zijn homoseksualiteit en de ruimte die hij voelde om gewoon zichzelf te mogen zijn. Zijn verhaal is een ode aan autonomie én verbondenheid.

We praten over geloof, over het feit dat hij veel geeft, maar de kunst vooral voor zichzelf maakt, en over dat ene moment in Rome, in het ziekenhuis, toen hij met een priester bad. Niet voor zichzelf, maar voor de mensen thuis die hem misten en zich zorgen maakten. De priester huilde en zei: “Dan bid ik voor jou."

Na een zware hartoperatie moest Jan afscheid nemen van zijn praktijk. Fysiotherapie als revalidatie methode paste niet bij hem, zei hij. In plaats daarvan trok hij elke dag zijn tuin in. In regen en zon, tussen planten en vogels, vond hij zijn kracht terug. De natuur is voor Jan geen decor, maar een bron. Van energie, hoop en geluk. In elk seizoen.

Wat een voorrecht om met Jan te mogen praten. Zijn lichtheid is geen naïviteit, maar een keuze. Zijn blik is vriendelijk én moedig. Hij laat zien dat goed zijn voor anderen, óók goed zijn voor jezelf is.

En zo maakten we samen een beetje kunst. Met woorden, herinneringen, verwondering en hier en daar een heerlijke lach. Dankjewel Jan!

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?

www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Soms brengt het leven je weer samen met iemand die je lang niet hebt gezien, en voelt het alsof er nooit tijd tussen heeft gezeten. Zo was het toen ik mijn neef Boris Kanen opnieuw ontmoette. We groeiden los van elkaar op, maar zijn verbonden door dezelfde opa, een stille aanwezigheid in onze familiegeschiedenis. Ons gesprek voelde als thuiskomen.

Boris is internist-endocrinoloog en dichter. In zijn werk als arts staat hij aan de grens van leven en kwetsbaarheid. Twee werelden die ogenschijnlijk ver uit elkaar liggen, maar bij hem naadloos samenvallen. Hij onderzoekt de menselijke natuur. Letterlijk, in zijn werk als arts, en figuurlijk, in zijn poëzie. Zijn nieuwste bundel, Wondvocht, is een indringende verzameling gedichten waarin heelheid en beschadiging elkaar raken. De woorden laten zien hoe het leven schittert in zijn wrijving en hoe schoonheid en vergankelijkheid in elkaar overvloeien.

Een poëtische beschrijving

van de glans en wrijving

waarin ‘t leven regeert

en op lichaam en geest

in schoonheid verweert.

We spreken met elkaar over de natuur, als plek van rust, maar ook als spiegel van de mens. In Amsterdam vond Boris een thuis tussen het water, maar hij mist soms de bossen uit zijn jeugd, de plek waar gedachten kunnen verstillen. “Wat ís natuur eigenlijk?” vragen we ons af. 

Gedachten vormen verhalen, en die verhalen leiden ons soms weg van de kern. Toch zijn taal en woorden voor hem een hulpbron, een manier om zijn binnenwereld in dichtvorm naar buiten te brengen. Poëzie als wondvocht; dat wat schuurt, maar ook heelt.

Boris kijkt met een open, optimistische blik naar het leven. Hij gelooft in de kracht van kwetsbaarheid: zien wat fragiel is, helpt om keuzes te maken die ertoe doen. Mensen die zich onkwetsbaar wanen, leven anders. We spreken over verbinding en zingeving, over hoe taal ons scheidt van de rest van de natuur, maar hoe gedichten en zijn poëzie zintuigelijk geïnitieerd zijn en juist daarom weer een brug kunnen zijn.

Zijn meest intense ervaring met de natuur had hij in Afrika, waar hij écht te gast was in het landschap. De onmetelijke ruimte, de rauwheid, de totale overgave aan het moment, daar had hij al zijn zintuigen nodig om te voelen dat hij leefde. "Afrika laat je niet los," zegt hij.

En zo maakten we samen poëzie, met woorden, herinneringen, verwondering en hier en daar een heerlijke, gulle lach. Wat fijn dat ik mijn neef 'terug heb gevonden' zeg!

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?

www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Roel Winter ontmoette ik tijdens de opleiding Familieopstellingen aan het Instituut voor Systemisch Werk. Hij viel me direct op: een krachtige, autonome 34-jarige die als jongvolwassene zo bewust in het leven staat dat de uitspraak "de leerling wordt de meester" zomaar op hem van toepassing zou kunnen zijn (althans, zo zie ik dat).

Met familieopstellingen, ademwerk en expedities in de natuur helpt hij anderen om zichzelf te dragen, ongeacht wat het leven op hun pad brengt. Dit doet hij vanuit zijn bus, waarin hij sinds augustus 2024 woont. Zijn thuis is niet langer een huis, maar een bus – die hij liefkozend Billy Benz noemt. Vroeger was hij geworteld in Rotterdam, nu leeft hij flexibel in de regio Oss.

Roel heeft in zijn leven angsten gekend en lange tijd het pad van verwachtingen bewandeld. In ons gesprek – haast filosofisch van aard – verkennen we de vraag of we werkelijk een vrije wil hebben en wat er overblijft als alle lagen zijn afgepeld. Is dat bewustzijn? Is de bron van alles donker of juist licht? We spreken over de angst voor onze schaduwkant, de moed om in het licht te gaan staan, en over spiritualiteit. Alles komt aan bod.

Roel leeft met een open hart en een open mind, en dat maakt dit gesprek zowel intrigerend als inspirerend. Luister naar zijn visie op het leven, hoe hij zich losmaakt van identificatie, hoe hij vrijheid ervaart door alles te verwelkomen en zich door het leven te laten bewegen.

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?

www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

𝘯𝘰𝘰𝘵: 𝘑𝘰𝘴 (77 𝘫𝘢𝘢𝘳) 𝘨𝘦𝘣𝘳𝘶𝘪𝘬𝘵 𝘪𝘯 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘱𝘰𝘥𝘤𝘢𝘴𝘵 𝘥𝘦 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘪𝘯𝘥𝘪𝘢𝘯𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘣𝘭𝘢𝘯𝘬𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘦𝘵 𝘰𝘯𝘨𝘦𝘭𝘰𝘰𝘧𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥𝘦 𝘦𝘯𝘳𝘦𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵. 𝘈𝘣𝘴𝘰𝘭𝘶𝘶𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘣𝘦𝘥𝘰𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘰𝘮 𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘷𝘰𝘭𝘬𝘪𝘯𝘨𝘴𝘨𝘳𝘰𝘦𝘱 𝘷𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘥𝘪𝘴𝘳𝘦𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵 𝘵𝘦 𝘣𝘦𝘯𝘢𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯, 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘨𝘦𝘯𝘥𝘦𝘦𝘭...

Jos groeide op in Huissen in een bakkersgezin als jongste van 9 kinderen en vertelt me dat dat in een warm en fijn gezin was. Jos was een stoere verschijning in die tijd. Lang haar (zijn vader vroeg hem regelmatig wanneer hij nou eindelijk eens naar de kapper ging), een spijkerbroek, een brommer onder zijn kont en fan van The Stones. En ja, hij vocht soms ook wel een robbertje, maar Jos zegt daarover: "Ik begon nooit!" (-:

Als jongetje van een jaar of 5 was hij helemaal weg van Arendsoog en Witte Veder. En als hij met zijn vriendjes 'cowboytje en indiaantje' speelde, dan was Jos altijd de indiaan. En dat is hij nu nog...

Ik luisterde een paar jaar geleden naar zijn lezing over de avonturen en ervaringen die hij opdeed in West-Amerika toen hij bij de Hopi, de Cheyenne en de Navajo stammen was. Zijn verhaal boeide me, raakte me. Vanaf dat moment voelde ik me verbonden met deze bijzondere man die ik regelmatig door Huissen zie fietsen. Haar in een lange grijze staart, soms een mooie doek om zijn hoofd, een bescheiden, rustige, vriendelijke uitstraling. 

Hij voelt zich het meest thuis bij de Navajo's. Tijdens de dansrituelen die hij bijwoonde, was het vooral hún dans die in hem de krijger losmaakte. Niet alleen de dansrituelen woonde Jos bij, ook rookte hij met hen de pijp, nam hij deel aan zweethutceremonies, verdwaalde hij in een canyon en werd hij door een medicijnman uitgenodigd een hele nacht in zijn eentje, wakker te blijven in de rauwe, wilde natuur onder een magische sterrenhemel. Die nachtelijke vision quest behoort tot het mooiste dat hij ooit meemaakte. 

Jos voelt zich meer thuis in en met de cultuur van deze oervolkeren dan met die van Nederland en geeft ook aan dat hij door de tijd die hij met deze stammen doorbracht, veranderd is. Hij heeft aan het einde van ons gesprek ook nog een advies voor ons. "Verbind je meer met andere culturen, en luister voordat je wat zegt. Dat maakt je een mooier en aardiger mens..."

Ik kan je vertellen dat ik met een heel mooi en ongelooflijk aardig mens sprak. Ik wens je veel luisterplezier. Laat me weten of Jos' verhaal jou net zo raakt.

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?

www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Chris kwam ik tegen op instagram. Ineens waren daar zijn posts over insta-walks in de natuur. Is zo'n algoritme toch ergens goed voor! Wat me trok in zijn berichten waren de beelden die hij deelde. De prachtige bomenlanen van de verschillende landgoederen en de natuur rondom Arnhem. Iets waar ik altijd op ‘aan ga’. 

Ik ontmoet hem in zijn ‘geboortebos-gebied’ Mariëndaal en Warnsborn, waar hij als jochie van een jaar of 14 rond croste op zijn brommer en later op zijn motor. Als je nog niet de leeftijd hebt om de weg op te mogen, dan maar in het bos. Toen was zijn liefde voor de natuur nog wat onderbelicht, dat is nu wel anders!

Chris en ik wandelen (dit is de eerste ‘lopende podcast die ik opnam!) door de herfst, door de, deze ochtend, zonovergoten goudgeel gekleurde bomenlanen waar Chris zo verliefd op is en hij vertelt zodanig dat je haast niet anders kan dan er ook verliefd op worden. Hij vertelt over het feit dat hij voelt dat hij van een dubbeltje een kwartje mocht worden, de maatschappelijke, sociale werk-gerelateerde ladder die hij beklom vanuit eigen kracht, zijn voorliefde om mensen in hun autonomie te laten en… zijn nieuwe leven na zijn pré-pensioen (de laatste 17 jaar werkte hij als consultant voor een bureau voor sociale vraagstukken in Amsterdam). Dat nieuwe leven? Mensen mee de natuur in nemen!

Drie keer in de week neemt hij een groepje mensen (maximaal 5 en zij hebben allemaal hun fotocamera bij zich) mee die hij zijn favoriete foto-spots laat zien. Ze betalen hem hier niets voor, hij haalt de voldoening uit het feit dat hij hier mensen blij mee maakt. Dat is zijn beloning.

Loop en luister mee en voel dat je er misschien ook een beetje bij bent in dat herfstbos.

Volg Chris op instagram onder de naam @instawalk_arnhem of @instawalk_pearls_of_marche of @chrissmallenbroek en ga zeker een keer met hem mee!

Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek?

www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]

Al eerder mocht ik een podcast opnemen met Yoke. En we wisten eigenlijk destijds al meteen, dat we nog lang niet uitgepraat waren! Dus hier is een prachtig vervolg, waarin Yoke haar wijsheid deelt, die ze opdeed door zich te verdiepen in vier natuurvolken. Yoke was zeven maanden lang bij de Native Americans, waar ze zich door de wijsheid van de Navajo, de Hopi en de Pueblo Indianen liet inspireren. Ze trok 3 maanden lang door het noorden van Scandinavië waar ze de Sami ontmoette en van hen mocht leren. Ze was in Australië bij de Aborigionals en deed een zeven jaar durende druïde-opleiding vanuit de Keltische filosofie. 

Het zal je niet verbazen dat Yoke natuur in- en uitademt. Ze is een enorm wijze vrouw, die deze wijsheid die ze mocht leren, de schatten die ze vond (in woorden, in energie, in fysieke natuurschatten) en de inspiratie die ze opdeed, wil delen met ons, in dit gesprek. Wat een geschenk.

Ze vertelt onder andere, dat ze cirkels van stenen en van bomen in het landschap tegenkwam. Ze zag daardoor de overeenkomst bij deze natuurvolken, dat zij allen cyclisch naar het leven kijken! Net als de seizoenen; winter, lente, zomer en herfst, die zich afwisselen, in de natuur. Daar kunnen wij zoveel van leren! Die zienswijze, van het leven als een cirkel, nam ze mee naar Nederland. Met deze wijsheid creëerde ze haar Bloei-methode, waarmee we kunnen ontdekken, hoe de seizoenen zich ook afspelen binnenin onszelf. Deze inspirerende methode gebruikt zij in haar werk als coach en draagt zij ook weer over, als docent. 

Luister mee in deze 'soort van wereldreis' van oervolken-wijsheid die via Australië, Noord-Amerika, Ierland en Noord-Scandinavië loopt. Het is een ware masterclass in natuurwijsheid geworden!

Ik wens je veel inspiratie en luisterplezier. Informatie over het werk van Yoke vind je op haar website www.smaragd-coaching.nl

Ik wens je veel inspiratie en luisterplezier en heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek? www.gerdienjansen.nl ~ [email protected]