1960’ların sonunda hem yönetmen Jean-Luc Godard hem de rock grubu The Rolling Stones,   üretkenliklerinin ve şöhretlerinin zirvelerinde dolaşıyorlardı.  Godard,  1967’de üç uzun metraj film çekmiş, The Rolling Stones ise aynı  yılın  Ocak ayında Between the Buttons’ı, Aralık ayında ise Their Satanic Majesties Request’i   yayımlamıştı. Godard ile Stones’u bir araya getiren ise bir bakıma  1968  yılının Mayıs ayında Paris’te yaşanan devrimci protestolar  olmuştu.

Eski kitapların kendine has kokularının sırrı Compound Interest adlı blogda yayınlanan bir infografik ile açıklandı. Blogun sahibi kimya öğretmeni Andy Brunning’in konuya ilişkin açıklaması ise şöyle:

Yazı  araçlarımızın görünümünü 19. ve 20. yüzyılda rakiplerinden  sıyrılmaya  çalışan kalem üreticilerinin pazarlama kararlarına  borçluyuz.

Modern romanın öncüsü kabul edilen Miguel de Cervantes Saavedra’nın   hayatına ilişkin efsaneler ve gerçekler, yazarın ölümünün üzerinden  400  yıl geçmesine rağmen birbirine karıştırılmaya devam ediyor. Don Kişot’un   usta yazarının İstanbul’a esir olarak geldiği ve 1578 -1580 yılları   arasında Tophane’deki Kılıç Ali Paşa Camisi’nin inşaatında   çalıştırıldığı rivayet edilir.  

Karaoke barda  mikrofonu elinize alıp bağıra çağıra söylediğiniz “Ele  Güne Karşı”  insanların kulaklarını tıkamasına, kadehlerin kırılmasına  yol açıyorsa,  arkadaşlarınızı ürkütüyorsanız, hâlâ bir ümit var ve duş  perdenizin  ardında saklı. Bilim insanlarının araştırmasına göre banyoda   şarkı söylemenin eğlenceli olmasının bir sebebi var: Duş kabinlerinin   kendine has akustiği sayesinde duştayken sesiniz fark edilir derecede   iyi çıkıyor.

İkinci Dünya  Savaşı’nın en çarpıcı fotoğraflarından biri  sayılabilecek karede,  kalabalığın geri kalanı zorunlu “Sieg Heil”  selamını verirken, August Landmesser  önünde bağladığı  kolları ve ifadesiz suratıyla milliyetçi Nazi  coşkusuna katılmayı tek  başına reddederken görülür. “Zaferi selamlamak”  anlamına gelen bu  selam, Adolf Hitler ile Nazi Partisi’ne sadakatin bir  simgesiydi ve tüm  Alman vatandaşları için mecburiydi.

“Toprak satın alın, artık yenisini üretmiyorlar” diye alay etmişti Mark Twain.   Nesiller boyu çocuklara gayrimenkul satın almayı, üzerine otel dikmeyi   ve tesadüfen o karede bulunma ayrıcalığına sahip olmuş diğer  oyunculara  fahiş kira bedelleri ödetmeyi öğreten kutu oyunu Monopoly için kesinlikle işinize yarayacak bir söz.

Vasat bir ressam, nasıl sanat tarihinin en kusursuz sahtekârına dönüştü? 20. yüzyılın ilk yarısından "acıklı bir nitelikli dolandırıcılık hikâyesi.

Sunan: Arda Kavaklığlu 

Yazan: Cüneyt Bender

Okumak için: https://vesaire.org/sanat-tarihinin-e...

Sanat çevrelerinde yıllarca ya bir söylentiydi veya şakaydı, ama artık gerçekliği doğrulandı. CIA, Jackson Pollock, Robert Motherwell, Willem de Kooning ve Mark Rothko gibi sanatçıların eserleri de dahil olmak üzere Amerikan modern sanatını, Soğuk Savaş’ta silah olarak kullandı. Adeta sanatı destekleyen bir Rönesans prensi gibi davranan CIA (tek farkı gizliliğiydi) Amerikan Soyut Ekspresyonizm akımını dünya genelinde 20 yıldan daha uzunca bir süre teşvik etti ve tanıttı.  Hiç akla gelmeyecek bir bağlantı. 1950 ve 1960’lar öyle bir dönem ki, Amerikaların çoğu modern sanatı sevmediği gibi küçümsüyordu da. Başkan Truman bir seferinde bu popüler görüşü şu şekilde özetlemişti: “Bu sanatsa, ben de Hottentot’um” (güneybatı Afrika’da bir yerli topluluk). Sanatçıların birçoğu zaten McCarthy dönemi Amerika’sında zar zor kabul edilen eski komünistlerdi. Kesinlikle Amerika hükümetinin desteğini almaya alışık olmayan bir gruptu.  

* Bu yazı, Frances Stonor Saunders’ın 22 Ekim 1995 tarihininde Independent’ta yayımlanan makalesinden  Selin Öner tarafından Vesaire için çevrilmiştir.

Devamını okumak için:  https://vesaire.org/bir-cia-silahi-ol...

Yazan: Derrick Jensen Çeviren: İnan Mayıs Aru (etilen.net) Sunan: Arda Kavaklıoğlu Aklı başında bir insan evladı çöpe atılmış işe yarar eşyaları toplamanın Hitler’i durduracağını düşünür müydü? Ya da köleliğe son vereceğini? Ya da sekiz saat çalışma hakkını kazandıracağını? Odun kesip su taşımanın insanları Çarlık Rusya’sı hapishanelerinden kurtaracağını? Bir ateşin etrafında çırılçıplak dans etmenin 1957’deki Oy Hakkı Yasası veya 1964’teki Yurttaşlık Hakları Yasası’nı getireceğini? Öyleyse neden şimdi tam da bütün dünya tehdit altındayken bu kadar çok insan böyle tamamen kişisel “çözümlere” dönüyor?