Vesaire

Gösterişçi tüketim şatafata tapınmayı gerektiriyorsa, gösterişçi üretim de çalışmaya tapınmayı gerektiriyor. Ne kadar çok harcadığınız değil, ne kadar çok çalıştığınız önemli.  Bu yazı, Ben Tarnoff’un The Guardian’da yayımlanan makalesinden kısaltılarak Cüneyt Bender tarafından çevrilmiştir.  https://vesaire.org/zenginligin-yeni-...

Mindfulness, yani bilinçli farkındalık, dünyaca ünlü isimlerin de desteğini alarak anaakıma yerleşmiş durumda. Meditasyon koçları, keşişler ve nörobilimciler Davos’a giderek Dünya Ekonomik Forumu’na katılan CEO’lara konunun inceliklerini anlattı. Mindfulness hareketinin kurucuları bir tür misyonere dönüştü. Bilim ve meditasyonu bir araya getiren bu öğretinin evrensel ya da küresel bir rönesansı tetikleme potansiyeli taşıdığını söyleyen Mindfulness Odaklı Stres Azaltma, yani MOSA’nın mucidi Jon Kabat-Zinn, stresle başa çıkmaktan daha fazlasını vaat ediyor. Ona göre mindfulness, türlerin ve gezegenin gelecekteki yüzyıllar boyunca hayatta kalmaları için belki de tek şansları.

Tamamı: https://vesaire.org/neoliberalizm-son-tuzagi-mindfulness/

Modern çağın mecburiyetlerinden biri hâline gelen, ne yediğimizden ne içtiğimize, nasıl yürüdüğümüze veya uyuduğumuza kadar her şeyi içeren “wellness” trendi tam olarak ne işe yarıyor? Modern çağın mecburiyetleri olarak bize dayatılan kuralları düşünmeye pek vakit ayırmıyoruz. Bu kuralları genellikle ya sorgusuz sualsiz uyguluyoruz ya da uygulamayı beceremediğimiz için acı çekiyoruz. Bu kurallar dizisinin en başında ne yiyip içtiğimize, ne kadar yürüdüğümüze veya uyuduğumuza dek her şeyi kapsayacak biçimde genişletilmiş acayip bir olgu var. Batı’da “wellness”, Türkçede ise “sağlıklı ve iyi yaşam” diye anılıyor. Sağlıklı ve iyi yaşam tam olarak neye tekabül ediyor diye biraz araştırınca eski bir deyişe rastlıyoruz. Latincede mens sana in corpore sano olarak geçen ve Türkçeye de “sağlam kafa sağlam vücutta bulunur” şeklinde çevirebileceğimiz ifade, henüz alevlenmiş yeni bir cehennemi tek cümlede tasvir ediyor. Bu cehennemin her yanı yepyeni kaygılarla dolu. Mesela, yeteri kadar badem yemezsek kafamızın da yeteri kadar iyi çalışmadığını düşünmeyi olağan buluyoruz. Oysa her gün badem yemenin yeteri kadar çalışmayan kafaya pek faydası dokunmuyor.   

Yazan: Zeynep Özdoğan 

Sunan: Arda Kavaklıoğlu  

Tarihteki ilk sosyalist hükümet denemesi olan Paris Komünü, bahar günlerinde doğdu. III. Napolyon tarafından başlatılan ve Fransızların yenilgisiyle sonuçlanan Fransa-Prusya Savaşı’nın ardından, Paris’te devrimci güçlerin örgütlediği halk ayaklanmasıyla kuruldu. 1871 yılının baharında 72 gün boyunca iktidarda kaldı. Ömrü kısa da olsa, devrim hükümeti tarihin en görkemli anlarından birini hazırlamıştı.  Paris Komünü için şimdilik bu kadarıyla yetinelim, hikâyemiz için biraz daha erken bir tarihe ve İstanbul’a uzanalım.  Namık Kemal, Ali Suavi, Agâh Efendi, Kayazâde Reşat Bey, Menâpirzâde Nuri Bey ve Mehmet Emin Bey gibi isimlerden mürekkep genç Osmanlı aydınları, dönemin padişahı Sultan Abdülaziz’den ve Sadrazam Ali Paşa’nın yarattığı boğucu ortamdan nefret ediyorlardı. 7 Haziran 1865’te Osmanlı Posta İdaresi’nin ilk müdürü, ilk Posta Telgraf Nazırı Ahmet Şükrü Bey’in şimdilerde Sabancı Köşkü olarak bilinen Yeniköy’deki evinde toplandılar. Toplantının ikinci günü ise dikkat çekmemek için Belgrad Ormanı’nda bir piknik görüntüsü altında gerçekleşmişti. Hürriyet ve eşitlik arayışındaki genç Osmanlı aydınlarının gizli örgütü İttifak-ı Hamiyet (Yurtseverler Birliği) böylece ortaya çıktı. Daha sonra “Jön Türkler” olarak da anılacak bu kuşak, dönemin yönetimi tarafından hem yurtiçinde hem de yurtdışında çeşitli kovuşturmalara maruz bırakılacaktı.  Jön Türkler gazeteyi aydınlanmanın ve toplumsal dönüşümün önemli bir unsuru olarak gördüğünden Ali Suavi, Namık Kemal, Şinasi gibi grubun önde gelenleri gazetelerde dönemin yönetimini topa tutuyorlardı. Ali Suavi Muhbir gazetesinde, Namık Kemal de Tasvir- i Efkar gazetesinde bir meclis ve anayasa gerekliliğine vurgu yapan sert yazılar yazıyordu.  

Yazan: Recep Berber Sunan: Arda Kavaklıoğlu  

Tamamını okumak için: https://vesaire.org/paris-komunu-kati...

İçinde yaşamaya zorlandığımız düzen bize tüketmemizi söylüyor. Bozulunca tamir etme, yenisi al diyor. Bunu hepimiz biliyoruz.   Peki, bundan daha fazlasını da yaptığını biliyor muydunuz? Light Bulb Conspiracy yani “Ampul Komplosu”, 2010’da Alman yönetmen Cosima Dannoritzer tarafından çekilmiş bir belgesel. Genel olarak anlatılan “Planlı Eskitme” adı verilen uygulamalar üzerinden modern tüketim alışkanlıkları ve sürdürülebilirliğin imkansızlaştırılması. 

Tamamını okumak için: https://vesaire.org/satin-aldiklarini... 

Yazan: Onur Sesigür   https://twitter.com/onursesigur 

Sunan: Arda Kavaklığlu https://twitter.com/ardakavaklioglu

Müzik, kuşatma altında bir şehri hayata döndürebilir mi? 20. yüzyılın en önemli bestecilerinden Dimitri Şostakoviç’in Yedinci Senfoni’si günümüzde St. Petersburg olarak bilinen Leningrad’a karanlık bir zamanda ihtiyacı olan umudu vermiş gibi görünüyor. 

Sunan: Arda Kavaklığlu