וּכְשֵׁם שֶׁאֲנִי

וּכְשֵׁם שֶׁאֲנִי

By וּכְשֵׁם שֶׁאֲנִי
Download on the App Store

וּכְשֵׁם שֶׁאֲנִי episodes

  • ידיעת השכינה במצביה הנמוכים על ידי תמורות השמות | זוהר דברים חזון בין המצרים תשפ״ו
    די סוד פון גלות השכינה — ווי אזוי די שכינה איז אין א מצב פון עלנטקייט זייט די שבירת הכלים, און ווי אזוי פונקט אין די טיפסטע מצבים פון ירידה ושפלות קען א מענטש טרעפן דעם אמת'דיגן קשר צו דער שכינה — אזוי ווי א מלך וואס איז פארלוירן אין וואלד, וואס האט מער חביבות פאר א פשוטן מענטש וואס העלפט אים דארט, ווי פאר אלע מיניסטערס אין זיין פאלאץ. אויך: דער פראקטישן לימוד פון דעם אריז"ל וועגן די כוונות פון ימי בין המצרים — ווען דער שם הוי"ה איז שווער אין זינען צו האבן, זאל מען מכוון זיין די תמורות פון די שם, ווייל אין גלות גייט די שכינה אין אנדערע קליידער, נאר איין אות ווייטער פון זיך אויפצודעקן.
    46 min
  • יסוד הבעש״ט לעשות את הייחוד המתחדש על ידי האמונה ביחוד הקבוע
    דער בעל שם טוב'ס גרויסע חידוש: המתקת הדינים בשורשם מיינט נישט בלויז א קבלה'דישע עבודה, נאר ס'פשוטסטע — ווען מ'גלייבט אמת'דיג אז דאס איז שוין דער אייבערשטער, ווערט דער דין בעצם נמתק. אנשטאט צוצולייגן א נייע עבודה צו פאריכטן א פירוד, זאגט דער בעל שם טוב אז די אמונה פשוטה גופא — דאס גלייבן אז ס'איז שוין אחד — איז ממשיך דעם אור פון אויבן ביז אונטן, און דאס גורם'ט טאקע בפועל אז דער צרה ווערט רצה. דאס איז נישט בלויז א השגה, נאר א ריאלע תיקון וואס ברענגט אמת'דיגע ישועה.
    43 min
  • תיקון המקובלים לעשות סעד וסמך לשכינה | זוהר מטות מסעי בין המצרים תשפ״ו
    אין דעם שיעור ווערן באהאנדלט די גרונט-פראבלעם פון חורבן בית המקדש ווי א ירידת השכינה פון דער וועלט, פון חטא אדם הראשון ביז היינט, און וויאזוי די וועלט ווערט מיט יעדן דור ליידיגער פון קדושה. עס ווערט אויסגעקלערט די חילוק צווישן פיר שיטות אין הכרת המציאות — אטעיזם, עבודה זרה, חסידות, און קבלה — און פארוואס שיטת הקבלה איז די שלימה. דער שיעור ענדיגט מיט א הסבר פארוואס די מקובלים האבן אזא שטארקן דגש אויף ריטואל מצוות פון קדושה: ווייל דאס איז דער אייניגסטער וועג אין גלות צו בויען א מיני-מקדש, צוריקצוברענגען א שטיקל השראת השכינה אויף די וועלט, און דורכדעם ממשיך זיין די אלע אנדערע ערכים פון תורה, עבודה, גמילות חסדים.
    46 min
  • עשר ולא תשע בפרטי הספירות וסוד מחצית השקל | פרדס רמונים שער א פרק ו
    אין דעם שיעור לערנט מען פרדס רימונים שער א' פרק ו', וואו דער רמ"ק באהאנדלט די קשיא פון רבי יהודה חי: ווי שטימט צוזאמען אז יעדע נשמה האט דריי חלקים (נפש, רוח, נשמה) פון דריי פארשידענע ספירות, מיט דעם וואס אברהם איז חסד, יצחק איז גבורה, און יעקב איז תפארת? דער רמ"ק ענטפערט אז יעדע נשמה איז כולל אלע צען ספירות, און די צדיקים האבן געוועלט זייער ספציפישע מדה דורך בחירה און מעשים. דער שיעור גייט אויך אריין אין די רעיא מהימנא'ס דרוש אויף מחצית השקל, וואו ער פארבינדט די שם הוי"ה מיט די סוד פון "עשר ולא תשע, עשר ולא אחת עשרה", און ווייזט ווי די תפארת איז ממוצע צווישן מלמעלה למטה און מלמטה למעלה.
    1 hr 41 min
  • ב׳ חידושי התפלות של מקובלים אחרונים תיקון חצות וקבלת שבת | זוהר פנחס בין המצרים תשפ״ו
    אין דעם שיעור ווערן באהאנדלט די נושאים פון בין המצרים, אבילות החורבן, גלות השכינה, און תיקון חצות — אויף דעם יסוד פון דעם בית מדרש פון די מקובלים אין צפת (רמ"ק, אריז"ל, ר' שלמה אלקבץ). דער זוהר ווערט אויסגעקלארט ווי א לעבעדיגע ספר וואס איז נישט בלויז א טעאריע נאר א רעקארד פון ווי אידן לעבן מיט תורה — פונקט ווי קבלת שבת און לכה דודי האבן אנגעצינדן די נושא פון השראת השכינה אויף א פרעקטישע אופן. אן עיקר חידוש פון די מקובלים האחרונים — צו וויינען אויף חורבן בית המקדש כדי צוריקצוברענגען די שכינה פאר א רעאליטעט — ווערט דערקלערט ווי דאס פאזיטיווע קאנעקשאן צו שכינה אנהייבט דוקא פון פארשטיין וואס ס'פעלט.
    41 min
  • מחלוקת אגרת הקודש והרמב״ם אם חוש המישוש חרפה | שמונה פרקים פרק ד׳
    אין דעם שיעור ווערט אויסגעקלארט די אמתע משמעות פון אריסטו'ס זאץ "חוש המישוש חרפה" און וויאזוי דער רמב"ם האט עס פארשטאנען. די הויפט נקודה איז אז דאס רעדט זיך נישט וועגן תענוגי הגוף אליין, נאר וועגן די בושה פון איינעם וואס קען זיך נישט איינהאלטן אין די נושא, ווייל דאס ווייזט אז ער איז מער א בהמה ווי א מענטש. עס ווערט אויך באהאנדלט די פאלשע קריטיק פון אגרת הקודש אויפן רמב"ם, און אויסגעקלארט אז קיין איד האט קיינמאל געהאלטן אז דער גוף אליין איז עפעס שלעכטס וואס דער אייבערשטער האט געמאכט.
    1 hr 8 min
  • עשר ולא תשע עשר ולא י״א | פרדס רמונים שער א פרק ב – ה
    אין פרק כ"ב פון פרדס רמונים לערנט דער רמ"ק אויס דעם דריטן פשט אויף "חמש כנגד חמש" פון ספר יצירה, וואס רעדט וועגן פינף מיני הכרעות צווישן די ספירות - תפארת מכריע צווישן חכמה און בינה, צווישן חסד און גבורה, צווישן חסד און הוד, און יסוד צווישן נצח און הוד. דער רמ"ק ברענגט א קשיא פון ר' שלמה טוריאל וויאזוי מ'קען מכריע זיין צווישן ספירות פון פארשידענע מדרגות (ווי תנאים מיט אמוראים), און ענטפערט אז נצח און הוד זענען יועצים און נישט דיינים. נאכדעם גייט ער איבער צו די צווייטע משנה אין ספר יצירה "עשר ולא תשע, עשר ולא אחת עשרה" און מסביר פארשידענע פשטים - איינס אז מ'זאל נישט רעכענען אין סוף אלס איינע פון די ספירות, און צווייטנס אז מ'זאל נישט אויסלאזן די מלכות פון די מנין.
    1 hr 5 min