וּכְשֵׁם שֶׁאֲנִי

שיעור אין פרדס רמונים שער א׳ פרק ט׳ וועגן די שאלה צי איינער וואס גלייבט נישט אין ספירות איז א כופר. דער רמ"ק מאכט א חילוק צווישן צוויי סארטן מענטשן: איינער וואס ווייסט גארנישט פון ספירות איז נישט קיין כופר, נאר איינער וואס ווייסט יא און איז במזיד מכחיש קען זיין א פראבלעם. ס'ווערט אויך באהאנדלט די היסטארישע אנטוויקלונג פון קבלה אלס אמונה, די מחלוקת רמב"ם און ראב"ד וועגן גשמיות השם, און פארוואס לויט די מקובלים איז אמונה אין ספירות מוכרח צו פארשטיין כוונת התפילה און השגחה פרטית.

וואס איז בכלל א מצוה? דער שיעור באהאנדלט דעם יסודות'דיגן אונטערשייד צווישן מצוות עשה ומצוות לא תעשה, מיט דעם זוהר'ס פארשטאנד אז אלע מצוות זענען בעיקר "נזכרים ונעשים" — א מענטש'ס מצוה אויף דער וועלט איז נאר א זכר, א שאדאו, פון וואס ס'ווערט אמת'דיג נעשה אין די עולמות העליונים. דערויף בויט זיך אויס דאס פרינציפ פון "זכור ושמור בדיבור אחד נאמרו" — אז עשה ולא תעשה זענען נישט צוויי פארשידענע זאכן, נאר צוויי זייטן פון דער זעלבער ריאליטי, אזוי ווי "שומר תורה" איז א דין אין דעם גברא, נישט בלויז אין די פעולה.

דער שיעור אונטערזוכט די חקירה צי א פרוש (איינער וואס האט נישט ליב תענוגי הגוף) פילט אויך ווייניגער צער, אדער איז פרישות נאר וועגן תענוג און נישט וועגן ווייטאג. ס'ווערט געבראכט אז פרישות און גבורה זענען צוויי באזונדערע מידות - פרישות איז די ריכטיגע שיעור פון תענוג (און ממילא אויך פון צער), בשעת גבורה איז די כח זיך איבערצוגעבן אויף שוועריגקייטן און צער. דער רמב"ם'ס פשט אויף די מדבר ווערט דערקלערט אז די אידן האבן געדארפט לעבן אין שווערע אומשטענדן כדי אויסצוארבעטן מדת הגבורה, נישט מדת הפרישות, ווייל קוראזש דארף מען נאר אין א מצב וואו ס'איז דא טאקע א צער.

הכרח הספירות מן החקירה ופירוש כתוב לך ה' הגדולה | פרדס רמונים שער א פרק ח

הלכות שקלים פרק ג'

אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט דאס פונדאמענטאלע חילוק צווישן מצות עשה און מצות לא תעשה, ווי עס קומט ארויס פון דעם מדרש "זכור ושמור בדיבור אחד נאמרו". דער רמב"ן'ס מחלוקת מיטן אבן עזרא ווערט דורכגענומען — צי איז דאס נאר א לשון-חילוק, אדער א גרונטיגע סתירה צווישן צוויי פארשידענע מדרגות פון עבודת ה׳: אהבה קעגן יראה, עשה קעגן לא תעשה. שבת איז דאס איינציגסטע וואו ביידע זאכן קומען זיך צוזאם, ווייל ביי דעם אייבערשטן אליין איז נישטא קיין חילוק צווישן זכור און שמור.

דער שיעור באהאנדלט די נאטור פון תשובה און חרטה לויט רבינו יונה און רמב"ם, און ווי אזוי "פילן שלעכט" איז א פונדאמענטאלער חלק פון כפרה. ס'ווערט אויסגעקלערט דער חילוק צווישן עבירות וואס מען טוט פון תאוה (וואס מען האט ליב) און עבירות וואס מען טוט פון אונס אדער שוועריגקייט, און פארוואס ביי תאוה העלפט ווייניגער די תירוץ פון "ס'איז געווען שווער". די הויפט נקודה איז אז אמת'דיגע חרטה באדייט נישט בלויז אינטעלעקטועל צוריקקומען פון א טעות, נאר אן עמאציאנעלער צער וואס ווייזט אז דער מענטש האלט טאקע נישט ביי די עבירה, הגם ער האט זי געטון.

דער שיעור באהאנדלט פרק ז' אין ספר פרדס רמונים וועגן די מחלוקת צי ס'איז דא צען אדער דרייצן ספירות. דער רמ"ק ברענגט פארשידענע שיטות וויאזוי צו פארשטיין די י"ג מידות הרחמים אין שייכות צו די עשר ספירות - איינע שיטה זאגט אז ס'איז דא דריי ספירות למעלה פון די צען, די צווייטע זאגט אז ס'איז דא דריי עולמות למטה (בריאה יצירה עשיה), און דער רמ"ק אליין ברענגט א נייער מהלך פון צוועלף הויות מיט א כולל. ס'ווערט אויך דורכגענומען דער רמב"ם'ס שיטה אז די י"ג מידות זענען פעולות ה' בעולם און נישט תכונות עצמיות, און אז "פוקד עון אבות" איז די איינציגע מידת הדין צווישן די מידות הרחמים.

הלכות (שופר) סוכה (ולולב) פרק ד'

דער שיעור באהאנדלט דעם מקור און סוד פון תרי"ג מצוות — פון די מימרא פון רבי שמלאי, דורכן רמב"ם, ספר החינוך, ביז דעם וואס דער זוהר פארשטייט פון דעם גאנצן ענין. א הויפט נקודה איז דער חילוק צווישן מצוות עשה (מדת אהבה, זכור) און מצוות לא תעשה (מדת יראה, שמור), לויט דעם רמב"ן אין זיין פירוש אויף עשרת הדברות. דאס קולמינירט אין דעם יסוד פון "זכור ושמור בדיבור אחד נאמרו" — אז יעדע מצוה כולל אין זיך ביידע מדות, עשה ולא תעשה, ווייל זיי קומען פון דער זעלבער אמת'דיגער גאטליכער אחדות.