Rouwen doe je niet in een vacuüm. Integendeel.

Je maakt met jouw verdriet en gemis deel uit van een context, een gemeenschap, rollen die je vervult en verwachtingen waaraan je moet voldoen. Dat maakt het er niet altijd makkelijker op.

Nochtans is er aan sympathie vaak geen gebrek, maar wat met de empathie? Daar waar sympathie volgens Brené Brown vooral afstand creëert tussen degene die rouwt en degene die het "erg" vindt voor hem of haar. Gaat empathie volgens haar over de oversteek maken naar de ander. Vanuit een oprechte nieuwsgierigheid en emotionele betrokkenheid.

Ook in het boek "The art of Holding Space" (zie linkje hieronder) wordt het verschil benadrukt. Het gaat er niet om dat je echt letterlijk in iemands schoenen staat, wel dat je een intentie hebt om te begrijpen wat die persoon meemaakt.

Wat betekent dit voor ons als degene die rouw verweeft in zijn leven?

Dat het helemaal ok is om je soms eenzaam te voelen. Ook al komen er sympathieke reactie en blijken van medeleven.

Wat betekent dit voor mensen die anderen willen troosten en ondersteunen?

Dat naast iemand staan heel betekenis vol kan zijn. Niet vanuit een bevoorrechte positie van medeleven of medelijden, wel vanuit een willen begrijpen wat het voor hem of haar betekent om dit verlies te moeten dragen en met het gemis verder te leven.

Nood aan meer (h)erkenning?

Volg mee: https://www.instagram.com/vlecht.werk/

Lees mee: https://www.bol.com/be/nl/p/de-kunst-van-holding-space/9300000055171226/?Referrer=ADVNLGOO002008J-S--9300000055171226-PMAX-C-24182469994&gad_source=1&gad_campaignid=24177716360&gbraid=0AAAAAD5OnmN_jiDYkM66mfSmiJu4myMgj&gclid=CjwKCAjwtp7VBhBjEiwAJfpV-5l5VhVAHBLEt2N1u7Mwdq2xlfyOZQ2MyFVU6zJh--vhUfqxl3uT6hoCnCoQAvD_BwE

"Tijd heelt alle wonden."

"Geef het een jaar."

"Je moet alle seizoenen eens doorlopen."

Het zijn maar enkele oneliners die troost zouden moeten bieden bij het verlies van iets of iemand. Alsof we na 6 à 12 maanden gewoon kunnen terugkeren naar hoe het ervoor was, de draad terug oppikken. Niets is minder waar.

In deze aflevering neem ik je mee naar waarom jaar 2, 3 en zo veel verder niet per se makkelijker of lichter worden. En vooral dat jij mag weten dat je niets verkeerd doet als dat voor jou zo niet voelt. Integendeel. Het is heel normaal dat na die eerste keren zonder, de pijn blijft. Want dan komt pas komt vaak het besef dat het ook "nooit meer met" zal zijn.

Wil je zelf ook iemand geruststellen en laten weten dat ze na één jaar zich niet zomaar beter moeten voelen? Stuur hen deze aflevering door.

Meer (h)erkenning vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/

Alison en Bram verloren beide de liefdes van hun leven aan kanker en vonden elkaar. Ze vertellen over liefde na, in en mét rouw. Hoe ze het verdriet om Tom en Maxime doorleven en hoe hun relatie eigenlijk niet uit twee, maar uit vier mensen bestaat.

Een eerlijk, herkenbaar verhaal van liefde na partnerverlies. Niet vanuit of/of, wel vanuit en/en.

Luister zeker ook aflevering 8 waarin Alison vertelt over haar echtgenoot, Tom.

En aflevering 11 waarin Bram vertelt over zijn partner, Maxime.

De prachtige plek van Alison waar alles wat lastig is met schoonheid omhuld wordt: https://splinter.gent/ en https://www.instagram.com/splinter.gent/

Bram deelt als Bob de Rouwer op instagram: https://www.instagram.com/bob_de_rouwer/

Voor meer zachtheid kan je terecht op https://www.instagram.com/vlecht.werk/

Een afscheidsdag is geen sluitstuk. Het is het begin van alles wat erna komt. Net daarom is het zo belangrijk dat het ook een ontmoeting mag zijn met wie je moet missen en de fundamenten legt voor hoe je hem of haar zal meenemen in de dagen die volgen.

Er is ruimte en tijd nodig om te laten ontstaan wat er mag ontstaan. Wat past bij wie gestorven is én bij wie moet missen.

Ver van standaarden of protocollen, maar heel dicht bij mensen. Daar ligt de kern. Niet omdat het moet, niet omdat het mooi is, wel omdat het klopt.

Afscheid anders of eigenlijk gewoon "afscheid" zoals het steeds kan zijn.

Volg me voor meer inspiratie op Instagram: Vlecht.werk

Zwangerschapsverlies. Het blijft vaak een onzichtbaar verdriet, een onzichtbaar gemis. Ook voor Charlotte en Ruben die hun dochtertje Moon stil geboren zagen worden.

"Ik zou zo graag kunnen zeggen dat ik mama ben van vier. En toch blijft het in de realiteit moeilijk om het zo te benoemen.", klinkt het.

Charlotte vertelt over hoe ze het verlies van Moon doorleeft en hoe ze haar dochter door laat leven in de rest van haar leven en dat van haar gezin. Op een manier die hen deugd doet.

Ze deelt wat de foto's van Boven de Bolken, de koesterkoffer van het Berrefonds en het koestermoment dat ik met Vlechtwerk voor hen mocht vormgegeven, heeft betekent en blijft betekenen.

Heb je zelf vragen over hoe dit precies in z'n werk gaat? Wil je graag voelen of dit ook voor jou en jouw gezin zachtheid zou kunnen brengen? Contacteer me dan gerust op @vlecht.werk

Liefs,

Fien

Loslaten maakt deel uit van het leven. Dus neen, je bent hier niet enkel welkom als jouw verdriet groot, groter, grootst is.

Ook dit is verlies:

• scheiden van de moeder of vader van jouw kinderen

• een ziekte of diagnose krijgen

• een vriendschap stopzetten

• veranderen van job

• verhuizen

• verwachtingen of dromen bijstellen

• ...

Rouw is van iedereen. Troost is van iedereen. Uus Knops sluit er telkens haar nieuwsbrief mee af en gelijk heeft ze. Het is wat ons als mensen met elkaar verbindt.

En toch.

Zien we het vaak nog als een eilandje apart. Iets dat we voor onszelf moeten houden. Een strandbal die we voortdurend onderduwen.

Dus ja, ik vraag me luidop af: Wat als we die strandballen nu gewoon eens laten drijven? Die van mij naast die van jou. Wat zou ons dat opleveren? Als we ruimte zouden maken voor pijn, verdriet, verlies op welke manier dan ook en daarmee ook meteen ruimte maken voor plezier, vreugde en geluk? Want het ene bestaat niet zonder het andere.

Ik hoor het graag, wat jou hier brengt. Slide in mijn DM's en deel jouw verhaal met mij. Laat ons mekaar maar leren kennen.

Instagram: @vlecht.werk

Twee jaar en zeven maanden na het overlijden van zijn vrouw, Maxime, aan kanker, vertelt Bram ons hoe hij haar laat doorleven in het leven van alledag. En deelt hij hoe hij zelf het verdriet door leeft.

Een warm gesprek over een bijzondere vrouw en bovenal over een bijzondere band, die blijft.

Leg die innerlijke criticus het zwijgen op met de 1%- regel.

De omgeving maakt het ons niet altijd gemakkelijk. Ze verwachten dingen van ons, hebben een mening over hoe we ons verdriet het best aanpakken, vragen misschien dingen van ons waar we helemaal nog niet klaar voor zijn.

Maar naast die omgeving, hebben we ok te dealen met onze eigen innerlijke stem. Die ons al te vaak streng toespreekt: Dat je je nu toch al beter zou moeten voelen, dat je nu toch al in staat zou moeten zijn om het werk te hervatten, dat je nu toch eindelijk eens zou moeten stoppen met wenen of er net mee beginnen. Noem maar op. Die stem die heeft overal een oordeel over.

Ik vertel je graag over de 1%- regel die mij wat meer mildheid bracht, zelfcompassie. Die mij in staat stelt om mijn "innerlijke Bruno" af en toe eens een silencium toe te roepen.

Ik deel die zachte gedachte graag met jou. Hier in deze podcast en op mijn instagrampagina: https://www.instagram.com/vlecht.werk/

Elk jaar weer opnieuw. Toeleven naar die 25ste, de dag die de voor en na markeert. Een leven met en een leven zonder mijn broer. Een leven met rouw en een leven zonder.

Ik vertel graag over hem. Over het verdriet, over hoe hij doorleeft in zo veel kleine dingen die ondertussen zo groots voelen.

Het zijn net vanuit die dingen dat we zes jaar na zijn dood een koesterdag organiseerden. Waarin we niet enkel herinnerden en koesterden wat was, maar ook wat is en wat nog zal komen.

Zelf ook benieuwd wat dat voor jou en jouw verdriet zou kunnen beteken? Volg me, bel me, schrijf me. Ik luister graag naar jouw verhaal:

www.vlechtwerk.be

In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die moeten missen. We ontmoeten samen met hen wie er niet meer is. 

In deze aflevering verhaalt Alison, haar echtgenoot, papa van haar kinderen en zakenpartner terug.

Ze vertelt hoe Tom doorleeft in Splinter (Gent), haar leven en dat van haar zonen. Daarnaast deelt ze ook hoe zij met verdriet en rouw doorleeft, elke dag opnieuw.

Kom erbij. Zet u. Heel dicht bij dat wat telt.