Deze week herinnerde me eraan dat niet iedereen je dromen zal begrijpen.
Soms is het geen haat — hun visie reikt gewoon niet zo ver.
Vroeger nam ik het persoonlijk als mensen mijn ideeën in twijfel trokken,
zelfs familie of vrienden die niet zagen wat ik zag.
Maar ik leer nu om gegrond te blijven in mijn eigen licht,
te vertrouwen dat wat voor mij bedoeld is, geen goedkeuring nodig heeft.
Ik ben dankbaar voor gezondheid, voor rust in ons huis,
voor de manier waarop Cannon lacht en elke dag groeit.
Dankbaar voor hoe ver ik ben gekomen —
voor het weten dat zelfs als anderen het niet zien,
ik er nog steeds in moet geloven.
De visie is van mij met een reden.