ஒரு கிராமத்துல தென்னந்தோப்பு ஒண்ணு இருந்துச்சு. அந்தத் தோப்புல அம்மா, அப்பா, தாத்தா, பாட்டி, குட்டிகள்னு குரங்கு ஃபேமிலி ஒண்ணு வாழ்ந்துட்டு வந்துச்சு.

நிர்பயா முதல் ஹத்ராஸ் பெண் வரை ஒவ்வோர் உயிரை கொடூரமாகப் பலி கொடுக்கும்போதும், இதற்குத் தீர்வுதான் என்ன என்று நாம் அயர்ந்திருக்கும் நிலையில், இதுபோன்ற தீர்ப்புகள் வழங்கப்படுவது எத்துணை ஆபத்தானது?

ஒரு கிராமத்துல தென்னந்தோப்பு ஒண்ணு இருந்துச்சு. அந்தத் தோப்புல ஓர் அணில் குடும்பம் வாழ்ந்துட்டு வந்துச்சு. மழைக்காலம் வர்றதுக்கு முன்னாடி தங்களோட குடும்பத்துக்கான கொட்டைகளையும் பழங்களையும் சேகரிச்சு வெச்சுக்கிறது, அந்த அணில் குடும்பத்தோட வழக்கம்.

ஒரு நாட்டுல ஒரு பெரிய்ய்ய்ய... கடல் இருந்துச்சாம். அந்தக் கடல்ல குட்டி மீன்கள், பெரிய மீன்கள், இறால், சுறா, நண்டு, திமிங்கலம்னு பல வகையான மீன்கள் சந்தோஷமா வாழ்ந்துட்டு வந்துச்சாம்.

ஓர் அழகான காடு. காடெல்லாம் கலர் கலரா பூக்கள். பூக்கள் அதிகமா இருக்கிறதால அந்தக் காட்ல நிறைய தேனடைகள் இருந்துச்சு. அந்தத் தேனடைகளைச் சாப்பிட்டு, அந்தக் காட்ல இருந்த கரடிகள் எல்லாம் நல்ல ஹெல்தியா, எனர்ஜியா இருந்துச்சுங்களாம்.

ஒரு காட்ல பெரிய யானைக் குடும்பம் ஒண்ணு வாழ்ந்துட்டு வந்துச்சு. அந்தக் குடும்பத்துல குளிக்கிறதே பிடிக்காத குட்டி யானை ஒண்ணும் இருந்துச்சு.

ஒரு காட்டுல ஒரு முயலும் ஆமையும் நல்ல நண்பர்களாக இருந்துச்சுங்களாம். காலையில எழுந்ததும் ஒண்ணா வாக்கிங் போறதுல இருந்து நைட்டு டின்னர் சாப்பிடறது வரைக்கும் இரண்டுமே ஒண்ணாதான் இருக்குங்க.

ஒரு காட்ல மூணு மாடுகள் ரொம்ப நல்ல ஃபிரெண்ட்ஸா இருந்துச்சிங்களாம். மூணுமே ஜங்க் ஃபுட்டெல்லாம் சாப்பிடாம சத்தான உணவுகளா சாப்பிட்டு நல்லா ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சுங்களாம். இந்த மாடுகளை எப்படியாவது சாப்பிடணும்னு புலி ஒண்ணு ரொம்ப நாளா முயற்சி செஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு ஊர்ல வாழைத்தோப்பு ஒண்ணு இருந்துச்சாம். அந்தத் தோப்புக்குள்ள நிறைய பூச்சிகள் சந்தோஷமா வாழ்ந்துட்டு வந்துச்சாம். அதுல ஒரு வெட்டுக்கிளி, ஒரு தும்பி, ஒரு கம்பளிப்பூச்சி, ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி, ஒரு சித்தெறும்பு ஆகிய அஞ்சும் ரொம்ப ரொம்ப குளோஸ் ஃபிரெண்ட்ஸா இருந்துச்சுங்களாம்.

ஆண்கள் தங்கள் குழந்தை மகப்பேறின்போது உடன் இல்லையென்றாலும் கொண்டாடப்படுகிறார்கள், உடன் இருந்தாலும் போற்றப்படுகிறார்கள். அது அவர்களுக்கு ஒரு சாய்ஸாக இருக்கிறது. பெண்களுக்கு இறக்கி வைக்க முடியாத சுமையாக இருக்கும் குழந்தை கடமைகளில் கிடைப்பதெல்லாம் மனஉளைச்சலும் குற்றவுணர்வும்தான்.

`இப்படியெல்லாம் தியாக உருவாக இருப்பவள்தான் சிறந்த அம்மா, அது தன்னிகரில்லாத ஓர் உன்னத உணர்வு' என்று தாய்மையை ரொமான்ட்டிசைஸ் செய்வதை நிறுத்தி, அப்பாக்களின் கைகளும் குழந்தைகளின் டயப்பரை சுத்தம் செய்யலாம் என்று தந்தைமையை செயலுக்குக் கொண்டுவருவது எப்போது?