W/ Ecoletti

Tutunamayanlarda Ben

This is a public episode. If you would like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit ecehan.substack.com

“Masanın başında öylece oturuyorum. Oturuyorum ve istiyorum ki kimse benimle konuşmasın, kimse benden bir şey dahi istemesin, kimse hareket bile etmesin. Gözümü kapatıp başımı ellerimin arasına alıyorum ve birden bedenimin etrafında bir zırh hayal ediyorum. Aslında öyle bir zırh var zaten; cildim, derim. Sanki biraz daha kalınlaşsa derim söylenenler girmese, sızmasa içinden bana çok daha iyi hissedeceğim. Bir timsahınki gibi sapasağlam hayal ediyorum derimi, biraz da uzaklaştırıyorum o zırhı bedenimden zihin gözümde. Şimdi rahatım, kendimi güvende hissediyorum. Nihayet! 

Bugün bayram, tam olarak söylemek gerekirse ilerisi için referans olarak, Ramazan bayramının ikinci günü ve ben duygusal olarak çok yorulmuş ve hatta biraz tükenmiş bir haldeyim. Bugün aynı zamanda dayımın doğum günü ve birazdan partiye gitmek üzere evden çıkacağım. Hala hazırlanmadım, doğrusu, hazırlanamadım. Çakılmış gibi masanın başında oturmuş halde durup kahve içiyorum. Bugünlerde bedenimi giydirmek benim için çok zor. Beden imgem ile bedenimin görüntüsüyle ilişkimin çok çalkantılı olduğu bir zamandayım. Kendi içimde ne kadar ok olsam da kilo kazandıkça içime yerleşmiş olan kilofobik / şişmanfobik taraflarım daha yüksek ses çıkartır oldu. Çünkü insanları bu konuda daha “cesurca” konuşmaya başladılar. Cesurca derken kibar olmaya çalışıyorum doğru kelime aslında “münasebetsiz” ama onlar bunu böyle değerlendirmiyorlar eminim. 

Çok yorgunum, başkasından ziyade kendi içimdeki bu acımasız eleştirmenden, ebeveynlerimden ve medyadan devraldığım kötücül iç seslerden yoruldum, bıktım!  Ne kadar çalışsam da beden imgemi dönüştürmek için kendi kendime bu durumla başa çıkmakta zorlandığım bir yerdeyim. Bazen bazı konular birinin desteğinin güvenli kucağında ve işbirliğiyle ele alınmalı diye düşünüyorum. Ama işte günün sonunda burada bir başımayım ve terzi kendi söküğünü dikemiyor zaman zaman. Hele de o sökük hareket ettikçe yırtılan bir noktasındaysa kişinin.”

Ecolet - Nisan ‘24

This is a public episode. If you would like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit ecehan.substack.com

Selam,

Yepyeni bir podcast serisine hoşgeldiniz!

Beden Bilir;

* bedenlerimize içinde bulunduğumuz acımasız kültür tarafından atfedilmiş olumsuz algıları yıkmak,

* otantik, özgün bir beden imajı, algısı, imgesi yaratmaya başlamak,

* onlarla olan ilişkilerimizi nasıl güçlendireceğimize dair yollar araştırmak için başlattığım bir proje esasında.

Ve adı üzerinde bu bir araştırma; istiyorum ki burada ben sesli düşüneyim, siz de katkıda bulunun ve beraberce bedenlerimize kaybettikleri haysiyetlerini, itibarlarını geri kazandırmayı nasıl becerebiliriz, mümkün mü böyle bir şey acaba diye denemeler yapalım. Burada size neyi nasıl yapacağınızı anlatabilecek konumda değilim ve bunun da özgürleştirici olduğuna inanıyorum. Hata yapma, düşüp kalkma ve hep yeniden başlama lüksümüz mevcut! :)

Hazırsanız ilk bölüm ile girişi yapalım mı?

Not: Bu podcast Magicful Stüdyo Substack ve Youtube kanallarına taşınmıştır. 10 bölüm olarak devam edecek bu seriye orada devam edeceğiz. Beklerim!

XOXO Eco <3

This is a public episode. If you would like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit ecehan.substack.com

En son ne zaman dinlenmiş hissettiğinizi hatırlıyor musunuz?

Ben hatırlamıyorum!

Kendimi bildim bileli hep olduğumdan daha farklı bir şey olmak üzere çabalamışım gibi geliyor. 35 yaşımın bu ilk günlerinde farkettiğim şeyse şu oldu; yorgunum.

Öyle bir yorgunluk ki bu ne uyumakla, ne de dinlenmekle geçiyor. Ne anlatmakla, ne de paylaşmakla azalıyor.

Bitmek bilmeyen tırmalamalar, çabalamalar ve olduğum halimin varlığından özür dilemeler üzerine kurgulanmış bir yaşamın içinde bedenimle ve otantik, kendime ait varlığımla ilişkilenmek mümkün mü?

Bu yaşımın temasını seçebileceksem eğer yeniden, sıfırdan başlamak üzerine olmasını dilerdim. Bedenime ait tüm inançlarımı unutmak, kaygılı ve varoluşu devamlı sorgulayan zihnimi onore etmek, dinlenmeyi, keyif almayı ve güvende hissetmeyi en baştan öğrenmek.

Mümkün mü bu coğrafyada?

Mümkün mü içinde bulunduğum ilişkiler sarmalında?

Mümkün mü gerçekten 35 senelik öğrenilmiş yanlış bilgilerin tortusu dolu zihnimde?

Bilmiyorum ama denemek istiyorum.

Kolay olmayan yolu seçmek sanki sıkıcı hayatıma bir anlam katıyor gibi geliyor bazen. Ana akıma kapılıp -mış gibi yapmak daha mı eforsuz olurdu diye düşünürken buluyorum kendimi.

Her seçimin içinde var bir efor da o efor değerlerimizi beslemiyorsa var mı bir anlamı?

Anlamı yoksa da hayatın yaşamlı mı? Değerlerimizin üzerine kurulmuş bir çaba dağı çekilir mi gerçekten?

Kolay mı gelir “sana ait olan yol”da yürümek? Sanmam.

Yine de beceriksiz ve isteksizce başkalarının yolundan gitmeyi seçmektense dinlenmeyi, dinlemeyi, değer vermeyi, şefkat göstermeyi, ağlamayı ve kaygılanmayı onore ederek yürümek istiyorum.

This is a public episode. If you would like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit ecehan.substack.com