W ostatnią niedzielę roku kościelnego ks. Piotr Gaś rozważa dla nas tzw "Przypowieść o pannach mądrych i głupich".

"Perspektywiczne myślenie. To zadziwiające, że w sprawach ziemskich chcemy i potrafimy planować. Planujemy terminy, wpisujemy je, zarządzamy - jak mówimy - swoim kalendarzem. Przygotowujemy się do wielu terminów.

Czasem całe życie poświęcamy na ciężką pracę, by zrealizować zwoje zamierzenia, plany.

Tymczasem ucieka nam jeden termin, o którym dzisiaj słyszymy. Termin wesela, spotkania z Panem, który może być najweselszym, najwspanialszym dniem, kończącym nasze życie, tu, na ziemi, jednocześnie rozpoczynającym wspaniały czas, o którym słyszeliśmy w [...] Lekcji i w Ewangelii.

Co więc sprawia, że w sprawie tego wesela, które jest przed nami, na które Chrystus nas zaprasza, jesteśmy tak ospali, gnuśni czasem?"

Teksty liturgiczne: Iz 65,17-19(20-22)23-25; Obj 21,1-7; Mt 25,1-13

W ostatnią niedzielę roku kościelnego ks. Piotr Gaś rozważa dla nas tzw "Przypowieść o pannach mądrych i głupich".

"Perspektywiczne myślenie. To zadziwiające, że w sprawach ziemskich chcemy i potrafimy planować. Planujemy terminy, wpisujemy je, zarządzamy - jak mówimy - swoim kalendarzem. Przygotowujemy się do wielu terminów.

Czasem całe życie poświęcamy na ciężką pracę, by zrealizować zwoje zamierzenia, plany.

Tymczasem ucieka nam jeden termin, o którym dzisiaj słyszymy. Termin wesela, spotkania z Panem, który może być najweselszym, najwspanialszym dniem, kończącym nasze życie, tu, na ziemi, jednocześnie rozpoczynającym wspaniały czas, o którym słyszeliśmy w [...] Lekcji i w Ewangelii.

Co więc sprawia, że w sprawie tego wesela, które jest przed nami, na które Chrystus nas zaprasza, jesteśmy tak ospali, gnuśni czasem?"

Teksty liturgiczne: Iz 65,17-19(20-22)23-25; Obj 21,1-7; Mt 25,1-13

"[...] wielokrotnie, nie tylko w Księdze Hioba, ale i w innych tekstach natchnionych, w Starym i Nowym Testamencie, wyraźnie czytamy, że Bóg zna człowieka, i to każdego, po imieniu. To znaczy, że Bóg z każdym ma osobistą relację.

Choćbym się czuł jak robak; choćbym się czuł jak najmniejszy z najmniejszych, najgorszy z najgorszych; choćbym uznał, że jestem ostatnim spośród ostatnich, Bóg nie zapomina o tym najbardziej ostatnim.

Czyż Ewangelia dzisiaj nie przypomina nam o tym?

"Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych..., jak tam było dalej?... najmniejszych, mnie uczyniliście.'

Wielki Bóg utożsamia się z człowiekiem i choć go doświadcza, przyciska, [...], ten Bóg utożsamia się z takim człowiekiem i mówi, że jest".

Ksiądz Piotr Gaś rozważał dla nas fragmenty 14 rozdziału Księgi Hioba.

Wszystkie czytania liturgiczne na przedostatnią niedzielę roku kościelnego: Rz 14,(1–6)7–13; Mt 25,31-46; Hi 14,1–6(7–12)13(14)15–17

"[...] wielokrotnie, nie tylko w Księdze Hioba, ale i w innych tekstach natchnionych, w Starym i Nowym Testamencie, wyraźnie czytamy, że Bóg zna człowieka, i to każdego, po imieniu. To znaczy, że Bóg z każdym ma osobistą relację.

Choćbym się czuł jak robak; choćbym się czuł jak najmniejszy z najmniejszych, najgorszy z najgorszych; choćbym uznał, że jestem ostatnim spośród ostatnich, Bóg nie zapomina o tym najbardziej ostatnim.

Czyż Ewangelia dzisiaj nie przypomina nam o tym?

"Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych..., jak tam było dalej?... najmniejszych, mnie uczyniliście.'

Wielki Bóg utożsamia się z człowiekiem i choć go doświadcza, przyciska, [...], ten Bóg utożsamia się z takim człowiekiem i mówi, że jest".

Ksiądz Piotr Gaś rozważał dla nas fragmenty 14 rozdziału Księgi Hioba.

Wszystkie czytania liturgiczne na przedostatnią niedzielę roku kościelnego: Rz 14,(1–6)7–13; Mt 25,31-46; Hi 14,1–6(7–12)13(14)15–17

"[...] nasze bycie na tej Ziemi to nie jest tylko bierne przemieszczanie czasu i przestrzeni, ale i aktywne, które nie polega na pracy, odpoczynku, spaniu, jedzeniu. Ale polega na takiej pracy, takim odpoczynku, takim przyjmowaniu wszystkiego, co składa się na nasze życie [...] by w tym wszystkim Bóg był uwielbiony. I by przez to, jacy jesteśmy w tym świecie, zajaśniało światło Chrystusowe" - mówił w trzecią niedzielę przed końcem roku kościelnego ks. Piotr Gaś.

Teksty liturgiczne: Mi 4,1-5(7b); Rz 8,18-25; Łk 6,27–38

"[...] nasze bycie na tej Ziemi to nie jest tylko bierne przemieszczanie czasu i przestrzeni, ale i aktywne, które nie polega na pracy, odpoczynku, spaniu, jedzeniu. Ale polega na takiej pracy, takim odpoczynku, takim przyjmowaniu wszystkiego, co składa się na nasze życie [...] by w tym wszystkim Bóg był uwielbiony. I by przez to, jacy jesteśmy w tym świecie, zajaśniało światło Chrystusowe" - mówił w trzecią niedzielę przed końcem roku kościelnego ks. Piotr Gaś.

Teksty liturgiczne: Mi 4,1-5(7b); Rz 8,18-25; Łk 6,27–38

"[...]zauważmy, że historia Noego to jest ważne wskazanie, że Bóg odrzuca wszystko, co jemu sprzeciwione, zbuntowane przeciw niemu.

Kładzie kres wszelkiemu złu, które nie tylko niszczy człowieka, ale i stworzenie.

Bóg mówi: nie.

Bóg nie jest niedowidzącym dziadkiem z długą białą brodą, siedzącym gdzieś na wysokościach, którego można oszukać, bo niedowidzi. Albo jest przygłuchawy. Albo wydaje się zbyt mocno dotknięty niesprawnością wieków i tysiącleci, które ciążą na nim, by zareagować na cokolwiek.

Historia Noego pokazuje nam, że Bóg może powiedzieć i mówi: "nie! Tak nie może być!"

Ale historia Noego jest też obrazem szukania ocalenia człowieka".

Teksty liturgiczne: 2 Kor 3,3-6(7-9); Mk 10,2-9(10-12)13-16; 1 Mż 8,18–22; 9,12–17

"[...]zauważmy, że historia Noego to jest ważne wskazanie, że Bóg odrzuca wszystko, co jemu sprzeciwione, zbuntowane przeciw niemu.

Kładzie kres wszelkiemu złu, które nie tylko niszczy człowieka, ale i stworzenie.

Bóg mówi: nie.

Bóg nie jest niedowidzącym dziadkiem z długą białą brodą, siedzącym gdzieś na wysokościach, którego można oszukać, bo niedowidzi. Albo jest przygłuchawy. Albo wydaje się zbyt mocno dotknięty niesprawnością wieków i tysiącleci, które ciążą na nim, by zareagować na cokolwiek.

Historia Noego pokazuje nam, że Bóg może powiedzieć i mówi: "nie! Tak nie może być!"

Ale historia Noego jest też obrazem szukania ocalenia człowieka".

Teksty liturgiczne: 2 Kor 3,3-6(7-9); Mk 10,2-9(10-12)13-16; 1 Mż 8,18–22; 9,12–17

"Słuchaj Izraelu! PAN jest naszym Bogiem, PAN jedyny! Będziesz miłował PANA, twego Boga, z całego serca i z całej swojej duszy i z całej swojej siły"

Ten fragment z piatej Księgi Mojżeszowej, z rozdziału 6, jest podstawą rozważania, które w kościele Sw. Trójcy w Warszawie, w Pamiątkę Reformacji, 31 października 2019 roku prowadził ks. Grzegorz Giemza, dyrektor Polskiej Rady Ekumenicznej.

Ks. Giemza podkreślał, że słowa te są podstawą całego judaizmu. Mówił także, co jest fundamentem wiary dla członków kościołów powstałych na skutek Reformacji.

"Dzisiaj też poszukujemy różnego rodzaju norm, według których możemy funkcjonować, układać swoje życie, rozstrzygać swoje problemy.

Reformacja wskazała na to, że Biblia jest taką normą dla naszego życia.

Z tego wyrosła także nauka o usprawiedliwieniu. O tym, że człowiek jest bezradny wobec grzechu, że człowiek nie ma siły, żeby sam dotrzeć do zbawienia. Nie jest w stanie na to ani zapracować, ani zarobić. Wysiłki, nawet najlepsze, wydają się niewystarczające.

To, że zbawienie, łaska, Boże zlitowanie się, Boże zwrócenie się do człowieka jest związane z Jego miłością, z Jego nastawieniem do nas. Z tym, że to On wybiera, że to On nas wybrał. Że to On nas stworzył. Że to on działa".

Teksty liturgiczne na Pamiątkę Reformacji: Rz, 3,21-28, Mt, 5, 1-10(11-12), 5Mż, 6,4-9

"Słuchaj Izraelu! PAN jest naszym Bogiem, PAN jedyny! Będziesz miłował PANA, twego Boga, z całego serca i z całej swojej duszy i z całej swojej siły"

Ten fragment z piatej Księgi Mojżeszowej, z rozdziału 6, jest podstawą rozważania, które w kościele Sw. Trójcy w Warszawie, w Pamiątkę Reformacji, 31 października 2019 roku prowadził ks. Grzegorz Giemza, dyrektor Polskiej Rady Ekumenicznej.

Ks. Giemza podkreślał, że słowa te są podstawą całego judaizmu. Mówił także, co jest fundamentem wiary dla członków kościołów powstałych na skutek Reformacji.

"Dzisiaj też poszukujemy różnego rodzaju norm, według których możemy funkcjonować, układać swoje życie, rozstrzygać swoje problemy.

Reformacja wskazała na to, że Biblia jest taką normą dla naszego życia.

Z tego wyrosła także nauka o usprawiedliwieniu. O tym, że człowiek jest bezradny wobec grzechu, że człowiek nie ma siły, żeby sam dotrzeć do zbawienia. Nie jest w stanie na to ani zapracować, ani zarobić. Wysiłki, nawet najlepsze, wydają się niewystarczające.

To, że zbawienie, łaska, Boże zlitowanie się, Boże zwrócenie się do człowieka jest związane z Jego miłością, z Jego nastawieniem do nas. Z tym, że to On wybiera, że to On nas wybrał. Że to On nas stworzył. Że to on działa".

Teksty liturgiczne na Pamiątkę Reformacji: Rz, 3,21-28, Mt, 5, 1-10(11-12), 5Mż, 6,4-9