U Pana jest moc i mądrość, jego jest ten, który błądzi, i ten, który na manowce sprowadza.

Hi 12,16

Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

1 Tm 2,4

Zapraszamy do wysłuchania rozważania z dzisiejszego nabożeństwa w 4. Niedzielę przed Postem.

Podstawą rozważania jest fragment z Ewangelii Marka (Mk 4,35-41), a prowadzi je ks. Sebastian Madejski.

Pamiętnymi uczynił cuda swoje; łaskawy i litościwy jest Pan.

Ps 111,4

Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest społecznością krwi Chrystusowej? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest społecznością ciała Chrystusowego?

1 Kor 10,16

Boże! Tyś Bogiem moim, ciebie gorliwie szukam, Ciebie pragnie dusza moja.

Ps 63,2

Ten, kto pragnie, niech przychodzi, a kto chce, niech darmo weźmie wodę żywota.

Obj 22,17

Rzekł tedy Pan w sercu swoim: Już nigdy nie będę przeklinał ziemi z powodu człowieka, gdyż myśli serca ludzkiego są złe od młodości jego.

1 Mż 8,21

Nie posłał Bóg Syna na świat, aby sądził świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony.

J 3,17

Sługa Boży powiedział: Mój grzbiet nadstawiałem tym, którzy biją, a moje policzki tym, którzy mi wyrywają brodę; mojej twarzy nie zasłaniałem przed obelgami i pluciem.

Iz 50,6

Jezus mówi: Większej miłości nikt nie ma nad tę, jak gdy kto życie swoje kładzie za przyjaciół swoich.

J 15,13

Czy moje słowo nie jest jak ogień – mówi Pan – i jak młot, który kruszy skałę?

Jr 23,29

Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić zamiary i myśli serca.

Hbr 4,12

Była nad nami ręka naszego Boga, On też wybawił nas.

Ezd 8,3

Paweł napisał: Jakież to prześladowania zniosłem, a z wszystkich wyrwał mnie Pan!

2 Tm 3,11

Synowie izraelscy wyruszali na rozkaz Pana i na rozkaz Pana stawali obozem.

4 Mż 9,18

Przez wiarę usłuchał Abraham, gdy został powołany, aby pójść na miejsce, które miał wziąć w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie.

Hbr 11,8

Wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie.

Dn 12,2

Na to bowiem Chrystus umarł i ożył, aby i nad umarłymi i nad żywymi panować.

Rz 14,9