Weg

Leven en dood ligt dicht bij elkaar, wordt wel eens gezegd. Maar voor Laure lag het letterlijk naast elkaar. Toen ze moest bevallen van haar tweeling, wist ze dat alleen Oskar het zou overleven. Zoontje Otis maakte geen schijn van kans buiten de baarmoeder en overleed in de armen van zijn papa Bert.

Ze wist dat er een ontslagronde zat aan te komen, maar geen haar op het hoofd van Els dacht eraan dat ook zij een C4 ging krijgen. Het was een donderslag bij heldere hemel, die zware sporen heeft nagelaten. Het ontslag is ondertussen vier jaar geleden, maar heeft Els helemaal onderuit gehaald. Ze is ondertussen de zestig gepasseerd en wil heel graag nog iets betekenen, maar krijgt maar heel weinig kansen.

Na een afgesprongen relatie gaat Iwein weer bij zijn moeder wonen. Ze is leerkracht en schilder, en herstelt van een hartoperatie. Op een dag in juli zakt ze in elkaar aan de poort en overlijdt. Acht jaar later woont Iwein bij zijn broer Lander, als ook hij - op exact dezelfde dag als hun moeder - plots overlijdt. Lander was op trektocht in Spanje en stierf door een hitteslag. Iwein mist hem heel erg.

Na corona gaat er een scheidingsgolf door de vriendenkring van Penny. Als ze verliefd wordt op de ex-man van haar vriendin Lesley, vinden de twee het vooral fijn dat Lesley's drie dochters in goede handen zijn. Lesley gaat met haar nieuwe partner een eind verderop wonen en krijgt nog een zoontje, maar de vriendschap en het contact blijft innig. Op een ochtend verongelukt Lesley op weg naar haar werk. Penny - die zelf ook drie kinderen heeft - verliest niet alleen haar vriendin, ze wordt ook plotsklaps plusmama van drie jonge kinderen die hun moeder kwijt zijn. Hun hele leven en gezin verandert drastisch in een split second.

'Er is geen hartactiviteit meer.' Die zin betekende het einde van een zorgeloze zwangerschap, en daarmee ook het einde van de "Anja-voor-Magnus". Na 34 weken is het hartje van hun zoontje om onverklaarbare redenen gestopt met kloppen. Anja moet bevallen van een overleden kindje. Samen met haar partner Koen neemt ze Magnus overal mee in hun leven. Ze maakt er haar missie van om aan de wereld uit te leggen wat zo'n verlies met je doet. Anja schreef haar rouwproces ook neer in het boek Alles is anders.

Sterre werd een beetje te vroeg geboren, maar verder ging het de eerste jaren goed. Tot er plots allerlei problemen begonnen op te duiken. Sterre stopte met eten en kon niet meer naar school. Er vielen diagnoses als autisme en ARFID, maar ze blijven als gezin ook verder zoeken. Want er is veel meer aan de hand, alleen is het heel moeilijk om daarin gehoord én geholpen te worden. Ondertussen vecht Liz als een leeuwin voor haar dochter. Om ervoor te zorgen dat Sterre hier vandaag nog is, heeft zorgmama Liz zichzelf helemaal opzij gezet. Want Sterre eet alleen op een bepaalde plek buiten, in het bijzijn van haar mama. Dus hun hele leven is gebouwd rond die eetmomenten.

Toen de dochter van Rob na zes maanden zwangerschap geboren werd, gaven de dokters haar eigenlijk meteen op. Maar Ichelle kwam erdoor en groeide op tot een fantastische vrouw. Toen ze haar eigen naaiwinkel opende in Oostburg (NL) ging het haar voor de wind. Maar op een dag verdween Ichelle. Eerst kwamen er wel nog vreemde sms'en, maar daarna werd het stil. Wekenlang werd er naar haar gezocht, ook door haar vader. Uiteindelijk bleek dat Sandra, die verderop ook een winkel had, Ichelle had vermoord en in stukken had gesneden.

Hematoloog Tessa Kerre is gespecialiseerd in stamceltransplantaties en immunotherapie. Ze is een heel empathische dokter, die tot het uiterste gaat voor haar patiënten. Dat doet ze met diepgravend onderzoek, innovatie en de allerbeste zorgen, maar ook met kunst. Hematologiepatiënten blijven vaak een leven lang verbonden met haar afdeling, dus bouwen ze ook echt een band op. Tessa brengt troost op een - voor een ziekenhuiskamer - onconventionele manier: door kunst tot bij de zieke te brengen, in allerlei vormen.

Een adoptie wordt vaak vooral bekeken vanuit de kant van de wensouders, veel minder vanuit het kind. Shashitu kwam vanuit Ethiopië in een Nederlands gezin terecht, maar dat liep niet vlot. Vandaag woont ze in Antwerpen en heeft ze volledig gebroken met haar adoptieouders. In de zoektocht naar zichzelf, voelde ze heel erg dat die andere kant van adoptie nog altijd een groot taboe is. En net die stem wil ze graag laten horen. Want het is jammer genoeg niet altijd een positief verhaal. Er is in het verleden heel wat fout gelopen met buitenlandse adopties. Je trekt een kind ook altijd weg uit zijn natuurlijke omgeving. En ook als er alleen maar liefde is, laat dat altijd sporen na.

De zoektocht naar je echt thuis voelen is een rode draad in het leven van Natalja, ook al is dat vaak onbewust. Omdat het in Belarus niet meer veilig was, kwam ze als tiener met haar moeder, broer en stiefvader naar België. Dat is ondertussen meer dan twintig jaar geleden, maar het blijft moeilijk om hier echt haar weg te vinden. Tegelijk voelt Belarus ook niet meer als thuis. Ze kan en mag er zelfs niet naartoe reizen, waardoor haar drie kinderen hun opa alleen maar kennen van een scherm. Daarnaast omschrijft Natalja zichzelf als een non-binaire moeder. Ook op het vlak van genderidentiteit is het een zoektocht naar jezelf mogen en kunnen zijn, naar veiligheid. Dit is een verhaal over de zoektocht naar je thuis voelen, op de plek waar je woont én bij jezelf.