What de Vak

In deze gloednieuwe aflevering praten Annemarie, Nicole en Hessel over de mondige cliënt. Leuk dat recht op zeggenschap, maar hoe ga je om met de wensen van de cliënt? Fedor schuift aan. Hij woont en werkt bij Philadelphia en houdt zich bezig met het thema zeggenschap. Hoe is het voor hem om op dit gebied meer te weten dan zijn begeleiders?

Docu Even Vergeten

https://www.2doc.nl/documentaires/2023/01/even-vergeten.html

Heb je vragen of wil je reageren op deze podcast, mail dan naar [email protected]

Na tientallen jaren op locatie gewerkt te hebben, werken Annemarie en Nicole ondertussen al wat jaren op het Hoofdkantoor eh… servicekantoor. (Hoofdkantoor heette het vroeger, foei!) Wij horen en voelen dat er vaak een gat zit tussen deze 2 werkplekken. Maar is dat ook zo? En hoe komt dat? Kennen collega’s elkaar eigenlijk wel? Weten ze van elkaar wat er speelt? Samen met Hessel Rienstra gaan Nicole en Annemarie dat eens peilen op beide werkplekken.

In deze podcast verbazen Annemarie en Nicole zich over hoe verschillend we rollen en taken oppakken. Waarom doet een begeleider het ene wel en een coördinerend begeleider niet, en andersom? Is er überhaupt wel een verschil tussen de functies? Waar zit er persoonlijke ruimte in je functie? Annemarie en Nicole gaan op zoek naar hoe anderen dit zien, maar ook hun eigen worstelingen. Dit keer bellen ze met een begeleider en een coördinerend begeleider op zoek naar een antwoord.

#podcast #gehandicaptenzorg

Community building. Wat is dat eigenlijk? Dat willen Annemarie en Nicole ook wel weten. Annemarie werd geïnspireerd, maar vooral geraakt door de video van Buurvrouw Roos. Zo mooi om te klik tussen Pieter en Roos te zien. Zij zijn totaal verschillend, maar hebben een hele mooie en bijzondere band. Maar op onze 'locatie' in Amsterdam wonen mensen gespikkeld. En daar is de verbinding met en in de buurt eigenlijk dood normaal. Kopje koffie, taart bakken, banden plakken. Het is daar de normaalste zaak.

Kijk en luister naar deze mooie podcast

#community #communitybuilding #samenleving

In deze aflevering verbazen Annemarie en Nicole zich erover dat de menulijst blijkbaar een goed beeld geeft van hoe het met de cultuur van de locatie gesteld is. Want patat eet je op je verjaardag (wel met sla erbij) en sushi is veel te duur. Hoe de teamspirit bepalend is voor cliënten. En hoe onze waarden en normen effect hebben op hun levens?

Ook deze uitzending zijn er weer drie bevlogen begeleiders aangeschoven aan de 'keukentafel' van Annemarie en Nicole. Sandra, Jolanda en Erin praten mee over de mooie kanten van hun vak, maar ook wat het soms echt lastig maakt.

Sandra vertelt over hoe zij het ijs moet breken om verder te kunnen met haar collega's. We praten over hoe taal en je tone-of-voice van (het gevoel van) ongelijkheid vergroot of juist verkleind.

Hoe dan ook, weer een super en boeiende podcast met vijf zeer bevlogen mensen die dagelijks te maken hebben met onze mooie en prachtige doelgroep.

Heb je vragen of opmerkingen: [email protected]

Wel of niet blijven ontwikkelen, dat is de vraag in deze hele speciale podcast. Voor het eerst zitten er bevlogen gasten bij Annemarie en Nicole aan tafel. Vanuit het land hebben we een paar zeer leuke en enthousiaste begeleiders van de locaties getrokken om bij ons mee te praten over het mooie en interessante VAK van begeleider. 

De vraag die als een rode draad door deze podcast loopt, moet je je altijd maar blijven ontwikkelen? 

Hoe dan je dat dan? Door een opleiding te doen, of door vakliteratuur bij te houden socials af te struinen naar leuke en interessante informatie, of kan je gewoon ook begeleider zijn met passie voor je vak?

Hoe dan ook, weer een super en boeiende podcast met vijf zeer bevlogen mensen die dagelijks te maken hebben met onze mooie en prachtige doelgroep.

Je werkt op je locatie en dan vertelt een bewoner of deelnemer dat hij liever een vrouw zou zijn. Of dat iemand op een hetzelfde geslacht valt. Hoe ga je hiermee om? Is dit makkelijk? VGN had onlangs op socials enkele uitspraken gepost van reacties op dit soort situaties. Opgestuurd door mensen met een verstandelijke beperking.

'Transgender? Nu pas? Je bent al 55'

'----', er wordt nooit naar gevraagd

'Weet je het wel zeker?'

'Wil je erover praten, dat doen we de volgende keer, ok?'

'Google maar even'

'Bi?', wel nee!

'Zeg, dat bespreken we hier niet'

'Kom jij uit de kast? Sorry dat is geen goed moment'

'Ben je homo? Dat hoort hier niet'.

Natuurlijk zijn dit extremen, natuurlijk is een gesprek over een transitie of coming out ook best lastig. Hoe voer je zo'n gesprek? Hoe ga je hiermee om? Alle begeleiders worstelen dagelijks met allerlei lastige onderwerpen. Daarom hebben we vandaag hierover. Nicole en Boukje bespreken hun ervaring van de werkvloer. Boukje heeft zelf meegemaakt dat een mannelijke bewoner liever vrouw zou zijn. Zij vertelt heel mooi hoe ouders en alle begeleiders hierin samenwerkte en heel mooi keken wat goed was voor de bewoner, dus voor haar.

We praten ook met Sue, zij is al zoveel jaren binnen Philadelphia met dit onderwerp bezig. Zij is ook mede-oprichter van Mini-Milkshake, een prachtig festival voor mensen met een beperking waar iedereen zichzelf kan zijn.

Enkele mooi links.

Dit stukje laten we horen waar Nicole haar inspiratie vandaan haalde>

Amerpoort heft met Amerpride een prachtig cafe en ontmoetingsplek voor mensen met een verstandelijke beperking en lhbtqi

Prettig Anders (van COC) is een gezelligsheidsclub voor LHBTIQ+’ers met een licht verstandelijke beperking. Onder begeleiding van een aantal vrijwilligers organiseren zij regelmatig activiteiten. Gewoon een leuk samenkomst.

Zonder Stempel is een samenwerking tussen COC Nederland, LFB en Vilans. Zij komen op voor de belangen van mensen met een beperking die LHBTI-gevoelens hebben. Mensen met een beperking met LHBTI-gevoelens ervaren dit vaak als een dubbele beperking.

Geen hond die aan zijn leidinggevende vraag of hij nog seks heeft, toch? En geen ouder die bij de schooljuf informeert naar haar vruchtbaarheid. Totdat iemand een handicap heeft. Want die handicap lijkt vaak een vrijbrief om de vreemdste, brutaalste en meest botte vragen op je afgevuurd te krijgen.

Welke vragen hebben wij eigenlijk allemaal aan cliënten gesteld? En moesten we de antwoorden echt weten? Wat rapporteren we allemaal en is dit wel essentieel?

Ik zag hem al even op de parkeerplaats bij het winkelcentrum. Het viel me op hoe hij met zijn bril bezig was tijdens het verlaten van zijn auto. Is dat er echt een? Een brilgebruiker? Ik bleef er een tijdje bij stil staan, starend naar hoe de man zich uit zijn auto werkte. Wat een ongelooflijk inspirerend mens moest dat toch zijn, dat hij zich met die auto zo laat zien buiten. Dat hij als brilgebruiker überhaupt kan autorijden, eigenlijk. Tjonge!

Het verhaal uit de podcast is van  Ralph Stoové, lees meer van zijn prachtige verhalen

Ik vervolgde mijn weg naar de supermarkt. Zag ik dat nou goed? Daar in het gangpad van de broodafdeling? Ja echt, het is de brilgebruiker van de parkeerplaats. Ik doe nog een paar stappen dichterbij om hem eens goed te bekijken. Hoe bijzonder dat hij helemaal zelfstandig een zak krentenbollen uit het schap weet te pakken! Oh hij kijkt weer even terug. De brilgebruiker heeft een wat bedenkelijke blik. Ik ken hem totaal niet, dus laat ik maar een praatje maken.

Nieuwsgierige ikke: “Wat goed dat u hier komt zeg!”

Brilgebruiker: “Eh, ken ik u?”

Nieuwsgierige ikke: “Nee, maar ik wilde gewoon even zeggen dat ik het ontzettend knap vind hoe u zo met die… tja… eh… [ik vraag me even af of ik het woord wel hardop mag zeggen?] bril omgaat.”

Brilgebruiker: “Nou, ik doe gewoon mijn boodschappen zoals iedereen.”

Nu ik een praatje ben begonnen, mag ik best wat jovialer doen. Dus terwijl ik mijn gesprek vervolg, tik ik even tegen zijn bril aan. Ik friemel zelfs even nonchalant met zijn brillenpootje: “Ze kunnen wat tegenwoordig hè? U bent vast heel dankbaar dat ze tegenwoordig zulke goede brillen maken?”

De brilgebruiker deinst een beetje terug na mijn aanraking en kijkt wat geschrokken. Hij lijkt zelfs bij me weg te willen gaan. Maar ik ga gewoon stoïcijns door met ons gesprek.

Nieuwsgierige ikke: “Kent u ook Hans Appelmans, dat is de broer-van-de-vriend-van-de-bakker-in-het-dorp-van-mijn-tante? Die gebruikt ook een bril!”

Brilgebruiker: “Pfff… alsof ik elke brilgebruiker ken.”

Ik merk dat de gebruiker van de bril een beetje nors doet. Ik snap dat wel, want het is ook niet niks zo’n bril. Maar gelukkig heb ik wel wat ongevraagde adviezen voor hem.

“Weet je wat je eigenlijk moet doen? Wat vaker zonder bril naar buiten. Gewoon een beetje oefenen. Dan zult u zien dat die bril steeds minder nodig is.”

Brilgebruiker: “Waar heeft u het over? Wat ik heb gaat nooit meer over hoor.”

Nieuwsgierige ikke: “Oh wat is er dan mis met u? Wat heeft u?”

Brilgebruiker: “Mis? Er is niets MIS met mij. Het gaat u bovendien niets aan wat ik heb. Ik vraag u toch ook niet naar uw medisch dossier?”

Tjonge, het lijkt wel alsof de brilgebruiker een beetje geïrriteerd is vandaag. Gelukkig heb ik nog meer goede raad: “Heeft u al eens het worteldieet geprobeerd? Dat moet je echt doen hoor. Ik ken iemand die dat ook probeerde en inmiddels heeft hij geen bril meer nodig.”

De gebruiker van de bril zucht diep en schudt wat met zijn hoofd.

Nieuwsgierige ikke: “En anders CBD-olie. Echt een wondermiddel!”

Brilgebruiker: “Dank u vriendelijk, maar ik ga weer verder met boodschappen doen.”

Ik zie de brilgebruiker inderdaad kijken naar een zak volkoren brood. Aangezien ik erg hulpvaardig ben, vraag ik: “Zal ik dat brood even pakken voor u?”

Brilgebruiker: “Nee hoor, dank u wel. Dat lukt me wel.”

Ik hoor wat de man zegt, maar ik luister niet. Het kan toch niet zo zijn dat iemand met een bril geen hulp nodig heeft? Kom, ik pak die zak brood gewoon toch voor hem. Ondanks mijn triomfantelijke blik, omdat ik trots ben dat ik iemand heb geholpen, lijkt de brilgebruiker helemaal niet blij.

Brilgebruiker: “Ik zei toch dat ik niet geholpen hoefde te worden? Vragen of ik hulp nodig heb is prima en anders vraag ik wel om hulp. Maar accepteer gewoon mijn ‘Nee, dank u’ als ik dat zeg.”

Tjonge, wat een ondankbaarheid van die brilgebruikers tegenwoordig. Laat ik dan nog maar een paar vragen stellen:

Nieuwsgierige ikke: “Kunt u nog seks hebben met zo’n bril?”

Brilgebruiker rolt met zijn ogen: “Vindt u het normaal om dat soort vragen aan een wildvreemde te stellen?”Nieuwsgierige ikke: “Nou, het kwam gewoon in me op. Gebruikt u die bril ook echt 24 uur per dag, eigenlijk?”

Brilgebruiker: “Wat denk je zelf? Dat ik er in slaap?”

De brilgebruiker lijkt nu zelfs een beetje boos, grist nog een zak brood uit het schap en stiefelt bij me weg. Ik kijk hem nog zo lang mogelijk na. Ik ben namelijk nog steeds verwonderd. Dus zo zijn ze, die brilgebruikers?

Als begeleider krijg je met heel veel verschillende cliënten te maken, en ja een begeleider ben je ook een mens. Soms zijn er cliënten die je altijd bij zullen blijven. Of cliënten waar je als mens heel veel van hebt geleerd. In deze podcast gaat het over die cliënt die je is bijgebleven, maar willen we ook weten welke begeleider een bewoner bij is gebleven. Hoe dan ook weer een sprankelijke podcast over het mooiste vaak dat er bestaat.

Hier een stukje tekst van de inspiratie van Nicole en een linkje naar het bericht op LinkedIn.

Soms heb je van die dagen die een zeer waardevolle herinnering zullen blijven. Vandaag mijn laatste cliëntdienst gedraaid op Elver, met een cliënt die altijd een plekje in mijn hart zal houden. Hij is diegene die mij deels gevormd heeft als professional en mij veel heeft geleerd. Als je dan eenmaal ( na vele pittige diensten) de betrouwbare ander voor hem bent, steelt hij echt een stukje van je hart. Althans wel die van mij! 

https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6922939085233762304/

'Ik weet nu wat ik heb, maar niet wat ik krijg', zegt Maarten op de vraag waarom hij niet overstapt naar de gehandicaptenzorg. Hij komt regelmatig op locaties waar mensen met een verstandelijke beperking wonen, vindt de doelgroep echt heel leuk, maar de overstap maken om in de zorg te gaan werken, doet hij dan toch niet. Zo zijn er heel veel mensen die toch die stap niet maken. Annemarie en Nicole vragen zich af hoe dit komt.

Wil je in de zorg werken of van baan willen veranderen, kijk dan eens op onze vacaturesite: https://werkenvoorphiladelphia.nl

Wij zijn altijd opzoek naar enthousiaste zorgmedewerkers. Maar hebben ook veel mogelijkheden voor zij-instromers.