Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

Tekst stanowi analizę biblijną opartą na Ewangelii Marka, skupiającą się na odrzuceniu Jezusa przez mieszkańców jego rodzinnego Nazaretu. Autor wyjaśnia, że brak wiary i nadmierna poufałość bliskich Chrystusa stały się barierą dla Bożego działania, uniemożliwiając dokonanie tam spektakularnych cudów. W opracowaniu zestawiono postawę niedowiarstwa z wzorcami wiary Jaira oraz kobiety cierpiącej na krwotok, ukazując kontrast między otwarciem na Boga a duchową stagnacją. Poprzez przywołanie historii starotestamentowego Naamana, źródło podkreśla, że Boże błogosławieństwo wymaga pokory i konkretnego posłuszeństwa. Ostatecznie tekst wzywa do unikania zawiści oraz lęku przed zmianą, zachęcając do porzucenia mentalnego „Nazaretu” na rzecz autentycznej relacji z Chrystusem. Całość służy jako przestroga przed lekceważeniem sacrum wynikającym z rutyny i fałszywego poczucia bezpieczeństwa.

Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

Przedstawiony tekst jest zapisem kazania opartego na piątym rozdziale Ewangelii Marka, skupiającego się na uzdrowieniu kobiety oraz wskrzeszeniu córki Jaira. Autor analizuje te dwa cuda jako przykłady praktycznej wiary w obliczu cierpienia i nieuchronności śmierci. Podkreśla on boski autorytet Jezusa, który posiada moc nad chorobami, a jednocześnie wskazuje na potrzebę zachowania ufności i nadziei nawet w sytuacjach po ludzku beznadziejnych. Wyjaśnia również strukturę tekstu biblijnego, używając obrazowej metafory „kanapki”, aby pokazać, jak przeplatające się historie wzajemnie się dopełniają. Według źródła głównym przesłaniem jest to, że choć chrześcijanie nie unikną fizycznej śmierci, powinni wierzyć w ostateczne zwycięstwo Chrystusa. Całość zachęca słuchaczy do rozwijania prostej, szczerej wiary, która nie polega na roszczeniach, lecz na liczeniu na Boga w każdym doświadczeniu.

Kazanie wygłosił brat Daniel Szeja

Tekst stanowi analizę biblijnej opowieści o uzdrowieniu opętanego człowieka w krainie Gerazeńczyków, kładąc nacisk na realność świata duchowego we współczesnym życiu. Autor krytykuje zachodni racjonalizm, który odrzuca istnienie sił nadprzyrodzonych, i wskazuje na absolutną władzę Jezusa nad królestwem ciemności oraz demonami. Kluczowym elementem wywodu jest rozróżnienie między Ziemią Świętą a ziemią nieczystą, gdzie wierzący stają się nową świątynią Boga pośród wrogiego świata. Ewangelia jest tu przedstawiona jako potężny akt uwolnienia z niewoli grzechu, za który Chrystus zapłacił najwyższą cenę własnego życia. Przesłanie kończy się wezwaniem do składania świadectwa o Bożym miłosierdziu we własnym środowisku. Całość podkreśla, że Jezus nie tylko przebacza winy, ale aktywnie przywraca człowiekowi utraconą godność i wolność.

Kazanie wygłosił Brat Paweł Farynowski

Tekst stanowi zapis kazania Pawła Farynowskiego, który analizuje biblijną historię uciszenia burzy na jeziorze jako fundament do rozważań nad ludzkim zaufaniem w obliczu kryzysu. Autor przywołuje osobiste wspomnienia sytuacji zagrożenia życia, aby pokazać, że w gwałtownych momentach działają głównie instynkty, podczas gdy prawdziwa wiara objawia się w trwałym poczuciu pokoju. Centralnym punktem jest postać Jezusa jako w pełni Boga i człowieka, który rozumie ludzkie zmęczenie, a jednocześnie posiada władzę nad siłami natury. Źródło zachęca odbiorców do refleksji nad tym, czy potrafią szczerze wyznać „Jezu, ufam Tobie” w momentach życiowych trudności, takich jak choroba czy problemy finansowe. Farynowski przekonuje, że każda „burza” jest lekcją mającą na celu zbudowanie głębszej więzi z Bogiem i wypracowanie nawyku polegania na Jego opiece. Całość podkreśla, że Boża obecność w życiu wierzącego nie gwarantuje braku kłopotów, ale daje pewność nadprzyrodzonego wsparcia i ostatecznego ratunku.

Kazanie wygłosił Pastor Senior Piotr Czerwiński.

Tekst stanowi zapis kazania wygłoszonego na początku nowego roku, w którym autor zachęca wiernych do refleksji nad kierunkiem zmian w ich życiu oraz jakością relacji z Bogiem. Centralnym punktem rozważań jest biblijna metafora krzewu winnego, podkreślająca, że chrześcijanin może wydawać wartościowe owoce wyłącznie poprzez trwanie w bliskości z Jezusem. Autor wskazuje na modlitwę, lekturę Pisma Świętego oraz wspólnotę jako kluczowe narzędzia budowania duchowej stabilności w obliczu współczesnych lęków i trudności. Podkreśla on, że uczniostwo wymaga świadomego kształtowania charakteru na wzór Chrystusa, co przejawia się w codziennym okazywaniu miłości, cierpliwości i dobroci. Wykład kończy się wezwaniem do pełnego oddania życia Bogu w nadchodzącym czasie, aby każda aktywność stała się formą uwielbienia Stwórcy. Całość przesłania akcentuje, że bez autentycznej więzi z duchowym źródłem ludzkie starania pozostają bezużyteczne.