Kazanie wygłosił Pastor Senior Piotr Czerwiński.

Tekst stanowi zapis kazania wygłoszonego na początku nowego roku, w którym autor zachęca wiernych do refleksji nad kierunkiem zmian w ich życiu oraz jakością relacji z Bogiem. Centralnym punktem rozważań jest biblijna metafora krzewu winnego, podkreślająca, że chrześcijanin może wydawać wartościowe owoce wyłącznie poprzez trwanie w bliskości z Jezusem. Autor wskazuje na modlitwę, lekturę Pisma Świętego oraz wspólnotę jako kluczowe narzędzia budowania duchowej stabilności w obliczu współczesnych lęków i trudności. Podkreśla on, że uczniostwo wymaga świadomego kształtowania charakteru na wzór Chrystusa, co przejawia się w codziennym okazywaniu miłości, cierpliwości i dobroci. Wykład kończy się wezwaniem do pełnego oddania życia Bogu w nadchodzącym czasie, aby każda aktywność stała się formą uwielbienia Stwórcy. Całość przesłania akcentuje, że bez autentycznej więzi z duchowym źródłem ludzkie starania pozostają bezużyteczne.

Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

Ten tekst stanowi szczegółową analizę rodowodów Jezusa zawartych w Ewangeliach Mateusza i Łukasza, rzucając światło na ich pozorne sprzeczności oraz historyczne znaczenie. Autor wyjaśnia, że genealogie te potwierdzały tożsamość i prawo do Bożych obietnic, będąc w starożytnym Izraelu dokumentami o kluczowym znaczeniu społecznym. Omówione zostają różne linie dziedziczenia, w tym rola adopcji oraz małżeństw lewirackich, które tłumaczą różnice w listach przodków. Narracja podkreśla, że specyficzne wybory imion, w tym wspomnienie o kontrowersyjnych kobietach, służyły przekazaniu głębokich prawd teologicznych. Źródło zachęca odbiorców do pokornego podejścia do trudnych fragmentów Biblii i ufności w ich autentyczność mimo barier kulturowych. Całość opiera się na założeniu, że rzetelne badania historyczne pozwalają rozwiązać trudności interpretacyjne, które na pierwszy rzut oka mogą osłabiać wiarę.

Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

To źródło to transkrypcja kazania pastora Mateusza Wicharego, które koncentruje się na biblijnym opisie narodzin Jezusa według Ewangelii Łukasza. Autor zachęca słuchaczy, aby spojrzeli na te wydarzenia świeżym okiem, podkreślając kontrast między potęgą cesarza Augusta a pokorą Boga, który staje się bezbronnym dzieckiem. Analiza tekstu ukazuje głęboką wiarę Marii oraz symboliczne znaczenie pasterzy jako pierwszych adresatów radosnej nowiny. Pastor wyjaśnia, że ubogie okoliczności narodzin w stajni dowodzą, iż zbawienie jest dostępne dla każdego, bez względu na status społeczny. Całość przesłania ma na celu wzbudzenie we wspólnocie wdzięczności i radości z faktu, że Zbawiciel przyszedł dla każdego człowieka. Wykład kończy się wezwaniem do modlitwy i refleksji nad osobistym znaczeniem Bożego Narodzenia.

Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

To źródło to kazanie wygłoszone w czwartą niedzielę adwentu, oparte na czwartym rozdziale Ewangelii Marka. Autor analizuje przypowieści Jezusa, aby odpowiedzieć na kluczowe pytanie: jak stać się żyzną glebą, która wydaje duchowy owoc. Wyjaśnia, że chrześcijanin ma obowiązek gorliwie przyjmować Boże Słowo, podczas gdy sam proces wzrostu wiary jest tajemniczym działaniem Boga, na które należy czekać z nadzieją. Tekst zachęca do jawnego dzielenia się wiarą, bycia błogosławieństwem dla innych oraz zachowania wrażliwości na potrzeby słuchaczy. Całość podkreśla, że choć człowiek powinien dbać o swoją duchową postawę, to ostateczny rozwój i przemiana serca zależą wyłącznie od stwórcy.

Kazanie wygłosił Brat Daniel Szeja.

Ten fragment to kazanie, które koncentruje się na analizie i wyjaśnieniu przypowieści o siewcy z Ewangelii Marka, rozdział 4. Mówca rozpoczyna od osobistego przykładu trudności w nauce hebrajskiego w seminarium, aby zilustrować potrzebę powrotu do podstaw w wierze, podobnie jak musi się to odbyć w życiu duchowym. Główną część stanowi dogłębna egzegeza przypowieści, w której cztery rodzaje gleby (droga, grunt skalisty, ciernie i dobra ziemia) są interpretowane jako różne stany serca i reakcje na Słowo Boże. Szczególną uwagę poświęca się celowi nauczania w przypowieściach, wskazując, że dla wierzących objawiają one tajemnicę Królestwa Bożego, natomiast dla zbuntowanych stają się sądem, ujawniając ich opór. W podsumowaniu kaznodzieja zachęca do badania stanu własnego serca i dbania o zasiane Słowo, aby mogło wydawać obfity owoc.