Yabancıya Sesli Notlar

 O gün verdiğimiz mücadeleler bundan sonra vereceğimiz savaşların sadece birer demosu oldu belki de. Okul hayatında takılan çelmeler, kırılan hevesler geçmişte birer anı olarak kaldı, iş hayatında ise günlük birer rutin olarak hayatımızın bir parçası oldu.

 Sonumuzun mutluluğu getirip getirmeyeceğini ancak o güne kadar yaptığımız seçimler ve aldığımız kararlar belirler. Her ilişki ilerleme, duraksama, gerileme süreçlerini yaşar. Mutlu sonu getirecek en önemli etken, bu süreçlerle birlikte ilişkinin de olgunlaşıp olgunlaşmayacağıdır.  Şu an bulunduğum noktadan şunu söyleyebilirim ki doğru kişiyi bulduğunuzda mutlu son mutlaktır.

 Beyimle ilişkimiz çeşitli sınavlardan geçti ama bunlar bence en ilginçleriydi. Birçok ilişkiyi zıvanadan çıkartacak bu küçük olaylar, güven temelinin sağlam olduğu bir ilişkide sadece komik bir anı olarak kalıyor.

 Her ne kadar kader ilmek ilmek ağlarını örse de, sizi bir satranç tahtasının önüne oturtur. Yapacağınız stratejik hamleler aslında kaderin sıradaki hangi ilmeği öreceğini belirler. Bugün hayatta bulunduğunuz noktanın sorumluluğunu sadece kadere yüklememek gerekir aslında; çünkü her ne kadar yürüyeceğiniz yolu o belirlese de işleyeceği ilmekleri seçen sizlersiniz.

Hayatta bulunduğunuz noktadan geriye bakıp seçimlerinizin sorumluluğuyla yüzleşmek, kader sizi mat edemeden şahı çekme gücünü verecektir size.

 Hayalet de olsan yalnızlık zor. Hele ki dilini bile bilmediğin bir ortamda mahkum kaldıysan... Derdini anlatmak için verdiğin mücadeleyi, sadece entegre olabilmek için iletişim kurma çabanı en iyi biz anlarız aslında. Sana Herr Kasper mi diyim, yoksa sen mi gerçek ismini açıklamak istersin Ferdi?

 Bazen imkansız gibi görülen şeyler, aslında zamanı gelmediği için olanaksızdır. Kaderle inatlaşmayı bırakıp ancak o yoldan yürürken anlarız doğru yolda olduğumuzu ve imkansızın tanımını ancak kaderin yaptığını. İşte bu yüzden asla "asla" dememek gerekir...

 Almanya da yaşayan, çalışan bir ikiz erkek annesiyim; ama her şeyden öte ben yorgun bir anneyim. Yorgunluğum kadar hatalarım da çok...

 Herkesin hikayesinde mutlu sonu getirecek bir prens var ve doğru kurbağayı öpene kadar yanmaktan ve yakmaktan kaçamayız. En nihayetinde mutlu sonunu görmek isteyen hiçbir kadın bundan vazgeçmemelidir.

 Herkesin krizle başa çıkma yöntemi farklı. Kimisi kendini durumdan tamamen soyutlayıp savaş çıksa dahi oturup kahvesini yudumlayabiliyor. Kimisi de en ufak bir krizde dünyanın sonu geldiği senaryolarında kendini kaybedebiliyor. Yanan bir binanın önünde ipini koparmışçasına sağa sola koşan ile salıncakta aheste aheste sallanan arasında kimin akıllı, kimin deli olduğuna kanaat getirmek imkansız. Ama bildiğim şu ki, delilerin arasındaki akıllı ya da akıllıların arasındaki deli olmak gerçekten zor. Bir krizi yönetmenin en iyi yolu aslında biraz akıllı, biraz da deli olmaktan geçiyor.

 Hani haberlerde sıklıkla mağdur olan kadınları görüyoruz ve diyoruz ki neden bırakamamış? Neden uzaklaşmamış sinyalleri aldığında? Bu hayvanın neden kurbanı olmuş diye isyan ediyoruz. Uzaktan yargılamak, yorumlamak kolay ama işte her zaman insan olanına rastlanmıyor. Kendimizi kandırıyoruz bazen; daha iyi olacak düzelecek diye. İyiye gittiğini gördükçe sönmeye başlayan mumu yeniden alevlendiriyoruz; bir daha sönmeyeceğini umarak. Çok kolay bu döngüye kapılmak: en akıllısı da kapılıyor, en safı da. Umut beslemek suç değildir ve kadına saygı duyacak, değer verecek insan yetiştirmek hepimizin görevidir.