سید مهدی گلپایگانی در شهر عشق‌آباد موفق به تاسیس اولین مجله فارسی زبان بهایی شدن و این یک پیشرفت بزرگ برای بهائیان فارسی زبان و هم‌چنین دیانت بهائی بود. این روزنامه که به سه زبان فارسی، ترکی و روسی منتشر می‌شد، خورشید خاور نام داشت و علاوه بر انتقال اخبار و امور روزانه، مسائل رو از دیدگاه تعالیم  بهایی مطرح می‌کرد و این طوری مردم به سهولت با حضرت بهاالله و دیانت بهایی آشنا می‌شدن.

یادگاری مشرق الاذکار. تا حالا چیزای زیادی تو کشوی یادگاری‌های آریا جا گرفته بود. اما هیچ وقت به این فکر نکرده بود که بعضی از یادگاری‌ها این‌قدر بزرگه که نمی‌شه توی یه کشو جاش داد. حتا بعضی از یادگاری‌ها برای یک نفر به جا نمی‌مونه، بلکه متعلق به همه مردمه. چه لذتی داره که بتونی چنین یادگاری برای دنیا از خودت به جا بذاری.

سال‌ها قبل، با سواد به کسی می‌گفتن که بتونه بخونه و بنویسه. وقتی علم و تکنولوژی پیشرفت کرد، دیدن دیگه توانایی خواندن  نوشتن کافی نیست و هر کس باید بتونه با کامپیوتر کار کنه و اما حالا یه تعریف جدید:  با سواد کسیه که بتونه از چیزهایی که خونده یا مطالبی که یاد گرفته برای ایجاد یک تغییر مثبت در زندگی خودش و دیگران استفاده کنه.

خاله پرسید: تا حالا اسم جناب ابوالفضائل گلپایگانی رو شنیدید؟ 
ایشون به شهر عشق آباد در کشور روسیه رفتن. حدود صد سال قبل مردم اطلاع درستی از دیانت بهایی نداشتن و به خاطر حرف‌های بدی که علما درباره بهایی‌ها می‌زدن، همیشه اون‌ها رو آزار و اذیت می‌کردن تا این که...

آریا تا امروز هیچ‌وقت فکر نکرده بود که نویسنده مجلات ورقا چه کسی یا کسانی بودن. اصلا این ایده عالی چطور به فکرشون رسیده بود؟ انگار خاله مهین یه چیزایی می‌دونست:  همیشه یه ایده خوب احتیاج به یک انگیزه خوب داره.

خاله مهین می‌گفت که باید قبل از انجام هر کار، به شیوه درست انجام دادنش فکر کرد. مثلا اگه حواسشون بود که پاهاشون رو قبل از ورود به ساختمون با قالیچه جلوی درب  پاک کنن، دیگه مجبور نبودن راه پله رو دستمال بکشن. فکر بیشتر، دردسر کمتر.