Artık “tak” etti ve geçenlerde Instagram hesabıma “erişim kısıtlaması” getirdim.

Halkın yıllardır alıştığı ya da alıştırıldığı klasik yastık altı altın biriktirme ve son dönemlerde döviz ve faize yönelmesinin önüne geçmek için bunlar kadar cazip yeni yatırım tercihlerinin halkın önüne konması gerekiyor.

Onlarca yıldır aynı ezber tekrarlanıyor, kadın çalışmalı, üretmeli, ekonomiye can vermeli, 9-5 mesaide hayatını çürütm... pardon, kendini gerçekleştirmeli! Bu söylem o kadar içselleştirildi ki ufak bir sorgulama niyetinde dahi olsanız Orta Çağ zihniyeti olarak linç yiyorsunuz.

İran müzakere sürecinin anlaşmayla sonuçlanması, İsrail ile Amerika’nın savaş stratejileri arasındaki ayrışmanın kırılma noktasına geldiğini gösteriyor. Trump’ın üzerindeki ekonomik ve siyasi baskı, askeri müdahaleden elde edeceğini düşündüğü ve bir türlü gelmeyen zaferi anlamsız kıldı.

Dış politika ‘entelektüelleri’ ABD’nin İran savaşını kaybettiğine ilişkin mutabakata nihayet ulaşmış bulunuyor. Bir kara harekâtı ve Tahran’ın çökeceğine dair iddialı konuşmalar da yutuldu. Şimdi de, bu halin geçici olduğuna ve savaşın dönebileceğine dair kehanetlere sığınıyorlar. Bunun da karşılığı yok. Çünkü evet, kırılganlık devam ediyor ama çatışma en sert haliyle dönse de sonuç değişmeyecek…

Dünyanın gözü önünde 3 yıla yakındır insanlık tarihinin en büyük vahşeti, en korkunç soykırımı işleniyor. Filistin topraklarını yıllarca işgal altında tutan Siyonist terör örgütü İsrail, bu vahşeti işlerken, en büyük destekçisi Batı oldu.

New York Times gazetesi, 13 Ağustos 1982 tarihli nüshasında, ABD-İsrail ilişkilerinin o günlerdeki seyrine dair çok önemli bir habere yer vermişti.

ŞAM. Bu sefer Dr. Rania el-Abbasi, eşi ve 6 çocuğunun taziyesi için geldiğim Suriye’nin suç ve zulüm şebekesinden kurtuluşunun ardından bu beşinci, bu yıl içerisindeki ikinci ziyaretim oluyor.

ABD ve İran, 107 gündür devam eden savaşı sona erdirmeyi amaçlayan mutabakat üzerinde uzlaştı.

Kimi sanatçılar öldüklerinde geride eserlerini bırakırlar. Kimileri ise eserlerinden daha büyük bir bakış biçimi bırakır. David Hockney ikinci gruptandı. Onun ardından yalnızca Los Angeles yüzme havuzlarını, Yorkshire tepelerini, Normandiya bahçelerini ya da parlak renklerle kurulmuş portreleri konuşmak yetmez. Hockney’nin asıl mirası, dünyaya bakmanın hâlâ mümkün, hatta gerekli olduğunu bize inatla hatırlatmasıydı.