İnsanoğlunun, meramı ifade ve maksadı anlamada olmazsa olmazı nedir? Kendimizi anlatmak ve başkasını anlayabilmek için en çok neye muhtacız?

Gidenlerin geri geldiğini sanırız bazen. İnsanlar çift yaratılmış sözüne sığınmadan önce bir şaşkınlık anı. Sesini benzetiriz bazen. Bazen yürüyüşünü, endamını. Bazen konuşma üslubunu.

Ünlülere yönelik uyuşturucu operasyonlarına ilişkin haberler artık neredeyse rutin hale geldi. Bir gün bir oyuncu, ertesi gün bir menajer, birkaç hafta sonra aynı çevrelerden başka isimler...

BYD’nin kararı bir şirket tercihi olmanın ötesinde, küresel sermayenin artık hangi ülkelere ve hangi kriterlerle yöneldiğini gösteren yeni dönemin işaretlerinden biri.

Ortadoğu savaş ile müzakere arasında sıkışmaya devam ediyor.

İstanbul Erkek Lisesi yine Türkiye’nin gündemine oturdu. Önceki dönemde, üst sınıftaki çocukların alt sınıftaki çocuklara taciz / tecavüz iddialarıyla çalkanan okul, bu kez mezuniyet töreni sırasında öğrencilerin sırtlarını okul yönetimine dönmek şeklinde patlak verdi.

Bayramda Diyarbakır’daydım. Hasan Paşa Hanı’nda iğne atsanız yere düşmez; Kadri Usta müşterilerine kahvaltı yetiştirmek için koşturuyor. Ulu Cami önünde otobüsler Türkiye’nin her yerinden gelen turistleri indiriyor. Sur içi kalabalık. Camiler sadece ziyaretçilerle değil vakit namazlarında saf saf cemaatle dolup taşıyor. On İki Gözlü Köprü’de, Dicle’nin kenarında, serinlemek için gelenler izdiham oluşturuyor. Her köşeden ciğer kebabı dumanları yükseliyor. Esnaf mutlu, Diyarbakırlı huzurlu.

Doğu Akdeniz ısınıyor. İsrail, İran’ı “çözebilseydi” bu daha yakın bir tehdit olurdu. Ancak yüzlerine gözlerine bulaştırdılar.

İnsanlık tarihinde bilgiye ulaşmanın (bilginin ne olduğunu da ayrıca tartışmamız lazım) bu kadar kolay olduğu bir dönem hiç yaşanmadı.

Parti içinde -tabire cevaz varsa- kan gövdeyi götürüyor.

Genel merkez binasında cam çerçeve indirildi, koltuklar havada uçuştu, gelenlerin ayağını kaydırmak maksadıyla yerlere sıvı sabun döküldü.