Yeni Şafak Yazarlar

Prof. Fuat Sezgin Türkiye’ye döndüğünde, Türkiye Bilimler Akademisinde verdiği bir konferansta bilimin yüzde 30’unu Eski Yunan’ın ürettiğini, bilimsel üretimin yüzde 60’ını Müslümanların gerçekleştirdiğini, Batı bilimi ortaya çıktığında ise yüzde 10’luk bilimsel keşiflerle öyle bir fırtına kopardıklarını ki çarşaf gibi bütün medeniyet birikiminin üstünü kapatarak kâinattaki bütün gelişmeleri kendilerine mal ettiklerini ifade etti.

Önce soykırıma uğratıldılar. Evleri, şehirleri, mezarları, yaşama dair ellerinde ne varsa yok edildi. Babaları, oğulları, anaları ve özellikle bebekleri sistematik olarak şehit edildi. 21. yüzyılın en vahşi, en barbar saldırılarına maruz kaldılar. Evleri mezarlara döndü. Çocukları toprağa döndü.

Akademik hayata henüz başlamış araştırmacılar, yazar olma hayali ile içini sıcak tutan genç kalemler ve hatta hayatında okuma yazmaya dair hiçbir dosyası olmayanlar, “yazar” olduğumu öğrenince şevkle o soruyu soruyor. Elbette her biri kendi meşrebi üzerinden soruyor.

Siyasal iletişimde ve algılama yönetiminde en büyük tuzak, hakikati kendi işine geldiği noktadan bükmeye çalışırken sınırları aşmaktır. Çünkü hakikat, realiteden farklı olarak sabah başka, akşam başka olmaz. Hele ki mevzubahis devletin kurumu ve onun açıkladığı verilerse...

Trump Yönetimi’nin İsrail’in ayartmasıyla İran’a savaş açmasının sonuçları hakkında pek düşünmediği belli oluyor. Sert bir kılıç darbesiyle vehmettikleri sonuçları kolayca elde edebileceklerini düşünmüş olmalılar. Tarih sert bir öğretmendir. Kısıtsız güç ile birleşen kibirin nice imparatorlukları ve uygarlıkları çöküşe götürdüğüyse çoğun unutuluyor.

Yıllar içinde tahkim edilen küçük adalar, bugün Hürmüz Boğazı’ndaki dar geçiş hattını kontrol eden stratejik noktalara dönüştü. Bu yapı, savaşın en kritik cephelerinden birini oluşturuyor. İran Hürmüz Boğazını nasıl kontrol ediyor? Adalar uçak gemilerine dönüştürüldü mü! İşte ABD’yi kilitleyen strateji?

ABD Savaş bakanının İslam’ı doğrudan hedefe koymasından sonra bir din savaşının içinde olduğumuza dair söylentiler daha da yoğunlaştı. Pete Hegseth’in ifadeleri hakikaten de dehşet uyandırmaktaydı.

Tapduk Emre (ks) hazretlerinin bilme konusundaki heves ve ısrarını gördükten sonra müridi Yunus’u (ks) bir süre “Ben bilmem!” tesbihatıyla vazifelendirdiği söylenir. Bu tesbihat, kadılık mintanını henüz üstünden tam manasıyla çıkaramamış olan Yunus Emre (ks) için seyr-i sülûkunda onarıcı bir ibret, pahası biçilemez bir manevi derstir. Yunus’a (ks) ders olan bize elbet ders üstüne nice derstir. Ariflerin cümlesinin işaret buyurduğu bir ayrık otudur bilme iddiası; içimizde bitiveren ve faydalı nebatı yavaş yavaş sarıp kuşatıp kurutan zalim bir işgalci...

ABD-Siyonist ittifakının İran’a karşı başlattığı savaş altıncı haftasına girdi. Altı hafta sonunda saldırgan taraf açısından ortaya çıkan şey bir ilerleme değil, bir açığa çıkmadır: Bu savaşın bir stratejisi yok, sadece bir sürükleniş var.

Doğduğum yıl, 1982. Darbe sonrası sessizliğin, herkesin birbirine fısıltıyla konuştuğu, siyasetin adeta yasak bir meyve olduğu yıllar. Oysa sessizliğin içinde, bir önceki kuşağın hâlâ kanayan bir yarası vardı: 27 Mayıs. Babalarımızın anlatmadığı, gazetelerde yazılmayan, ama evlerin duvarlarına, sokakların taşlarına, toprağın altına işlemiş bir hikâye. Ben bu hikâyeyi, çocukluğumda dedelerimin köy odalarındaki fısıltılı sohbetlerinden, kenarı yanmış gazete kupürlerinden, radyolardan gelen resmî ve soğuk sesin yankılarından duyarak büyüdüm. Ama asıl öğrendiğim, 27 Mayıs’ın sadece bir tarih olmadığıydı. Bir oyundu. Bir kumpastı. Ve o oyun, yıllar sonra, benim yetişkin olduğum yıllarda, aynı sahnenin üzerinde, aynı dekorlarla, sadece oyuncular değişerek yeniden sahneleniyordu.