Yeni Şafak Yazarlar

ABD’nin Venezuela’ya yönelik terör eylemi sonrasında yeni dünya düzeninin ne olduğuna ya da ne olacağına dair çokça değerlendirme yapılıyor. Oysa Batı cephesinde değişen bir şey yok; dün olan neyse bugün olan da o.

Bir itirafla başlayayım: Batı’da, Kur’an-ı Kerim’e, Hz. Peygamber’e ya da Müslümanların değerlerine yönelik saygısız bir eylem olduğunda, örneğin Selman Rüşdi’nin “Şeytan Ayetleri” kitabı parlatılıp, “ifade özgürlüğü” bahanesiyle savunulduğunda ve ödüllendirildiğinde, örneğin Hz. Peygamber’e yönelik o çirkin karikatürler yayınlandığında, örneğin Kur’an-ı Kerim yakıldığında şaşırmıyorum. Çünkü olması gereken oluyor.

Önceki yazımızda hakikatin tevazu ile araştırılası gerektiğinden bahisle, ilgili sorunların da haddi aşmaktan kaynaklandığını belirtmiştik.

Haddi aşmaktan maksat bilmekle bilmemenin yani görmekle görmemenin, aydınlıkla karanlığın, gölge ile sıcaklığın, ilimle cehaletin sınırlarını silmeye “kalkışmak”tır (Fâtır, 35/19-20).

ABD’nin Venezuela ve Maduro’ya yönelik mütecaviz tutumunun ardından sıranın Batı Yarım Kürede kime geleceğiyle ilgili tartışmalar başladı. Küba ve Kolombiya ile başlayan spekülasyonlar yarım kürenin sınırlarını aştı ve Lindsay Graham’ın işaretiyle birlikte İran’a yöneldi. Akabinde İran’da bir rejim değişikliği olup olmayacağı ile ilgili iddialar ortaya atıldı.

Burada iki ihtimâl var görünüyor. İlki, ABD’nin yeni elitleri olarak sahneye çıkan neoconlar, Sovyet Kampı’nın çöküşü ve Soğuk Savaş’ın sona erişinin, küresel sistemik bir krizden kaynaklandığını ve eninde sonunda kendilerini de vuracağını anlamadılar. Kendilerini bir zafer sarhoşluğuna kaptırdılar. İkinci ihtimâl, bunu gördülerse de bir fırsata çevirerek onu aşmak istediler. Esâsen plânlar devreye sokulduğu safhadan sonra bu ihtimâler arasındaki farkların bir ehemmiyeti kalmadı.

Batı ve Avrupa kavramları artık kendi iç çelişkilerini çözmüş bir kıtaya ya da dünyaya işaret etmiyor. Latinlerle Anglosaksonlar ya da Katoliklerle Protestanlar arasındaki milliyet ve din temelli farklılıkları rekabet ve çıkar hesapları sebebiyle yeniden bir kategori olarak düşünülmeye başlandı. Bu durum yaklaşık iki yüz yıldır zihnimizi şekillendiren kategorileri işlevsiz hâle getiriyor.

Geçtiğimiz yılın tamamında ekonominin ana gündem konularını enflasyon ve enflasyon gelişmelerine bağlı olarak politika faizi oluşturdu. Zira devam eden ekonomi programının en temel hedefi enflasyonu düşürmek. Bu nedenle reel sektör tarafındaki yüksek yan etkilerine rağmen program kararlı bir şekilde uygulanmaya devam ediliyor.

Şu an;

ABD Venezuela’ya el koyuyor. Grönland’da el koymaya hazırlanıyor. Meksika, Kolombiya, Şili’ye “Sıra sizde” diyor.

İsrail ile birlikte İran’ı vurmak için şartları olgunlaştırıyor. Bunlardan sonra bizim coğrafyada büyük bir askeri hareketliliğe hazırlanıyor.

İsrail-BAE ekseni, Gazze’deki soykırımdan sonra Yemen’i bölüyor. Sudan’ı bölüyor. Somali’yi bölüyor. Suriye’de YPG’yi besliyor ve bu ülkeyi bölmeye çalışıyor. Yunanistan ve Rum Kesimi ile birlikte Türkiye’ye karşı cepheler kuruyor.

Çok sıradan hayatlarımız olduğunu düşünüyoruz ve bu bizim epeyce canımızı sıkıyor. Aslında hayatımız değil, hayata bakışımız fazlasıyla sıradan ve bu sebeple kendi hayatımızın inceliklerini, derinliklerini, heyecan verici ayrıntılarını göremiyoruz. Hiçbir hayat sıradan değil aslında, her hayat ceplerinde ilgiyi, merakı, hayreti ve hayranlığı hak eden çok sayıda ayrıntı taşıyor.

Venezuela, 303 milyar varillik bir hazine ile dünyanın en büyük petrol rezervine, dünya petrol rezervinin yüzde 17'sine ve değeri en az 18 trilyon dolar değerinde bir yer altı hazinesine sahip bir ülkeydi.

Ancak, Venezuela’nın yerin altındaki bu hazinesi ne yazık ki yerin üstünde aynı değere sahip olmadı.

Siyasi iletişimin temel unsurlarından biridir. Jargon olarak İngilizce daha sık kullanılır: Polical Correctness… Türkçede Siyasi Doğruculuk diye karşılanmaya çalışılıyor… İşte bu iletişim aracı şu sıra imha ediliyor… Kimin tarafından?… Tabii ki Trump…

Siyasi Doğruculuk, halk deyişiyle bir tespiti, bir fikri, bir talebi, bir eleştiriyi, herhangi bir siyasi niyeti “Pat diye, paldır küldür” söylememektir… Diplomasi dili diye de ifade edilebilir. Ülkeler arası siyasette Devlet Aklını devreye sokmak, ülke içi siyasi iktidar mücadelesinde de hedef kitlenin kültür ve değerlerine uygun bir ‘ikna yaklaşımı’ geliştirmek için kullanılan inovatif taktik dil düzeneğinden söz edilebilir…