Yeni Şafak Yazarlar

Pazartesi günü ABD Başkanı Donald Trump ile “Soykırımcı Netanyahu”nun Florida’da bir araya gelmeleri bekleniyor. Bu görüşmede Netanyahu’nun Trump’ı ikinci bir İran saldırısı için ikna etmeye çalışacağı söyleniyor. Tabii Netanyahu, Trump’ın ‘Gazze Plânı’nın İsrail’in istekleri doğrultusunda esnetilmesini de isteyecektir. Keza “Suriye” de masada olacaktır

2000’li yılların başından itibaren yetişen nesil, ülkeyi terk ediyor!

2020’li yıllardan itibaren yetişen nesilse İslâm’ı terk ediyor!

Bunun en ürpertici göstergelerinden biri ülkenin Batı-Hristiyan ülkelerine rahmet okutmaya başlayacak kadar Hristiyânî-pagan sembollerin ülkede her tarafı hızla kaplamış olması!

Türkiye, Müslüman bir ülke mi? Halktan bahsediyorum, devletten değil. Devlet laik zaten. Ama halk Müslüman özelliklerini hızla kaybediyor.

Gazze’de sorunlu bir ateşkes süreci başladığında içimizi kaplayan endişe boşuna değildi. Çünkü biliyoruz ki İsrail, her ateşkesi unutturma ve normalleştirme aracı olarak kullanır. İkinci Dünya Savaşı sonrası kendi mağduriyet anlatısını merkeze alarak küresel bir siyonizm tekeli inşa eden bu yapı, yıllardır insanlık vicdanını baskı altında tutmaya çalıştı. Bugün ise bu düzenin sürdürülemez olduğu açıkça görülmektedir.

Basında her gün belediye operasyonları haberleriyle uyanır hale geldik. Belediye, operasyon, gözaltı ve tutuklama kavramları kulaklarımızda çınlar hale gelmiştir. Yıllardır bu köşede mahalli idarelerdeki sorunları gündeme getiriyor ve çözüm önerileri sunuyoruz. Bu yazımızda konuyu birçok açıdan gündeme getirmeye çalışacağım.

Önceki yazımda kamu katılım bankalarının birleştirileceği söylentilerine ilişkin edindiğim bilgileri yazmıştım. Birleşme yerine gerçekten stratejik başka bir senaryo olduğu ortaya çıkmıştı.

Madem birleşme söz konusu değil, ve belki bu söylentiler hikâyeyi desteklemek için çıkıyor, hikâyedeki asıl sorunu konuşalım.

Milton Freidman elinde silgili bir kurşun kalemi tutar ve şöyle der;

“Şu kurşun kaleme bakın. Dünyada bu kalemi tek başına yapabilecek bir insan yok. Abartıyor muyum? Hiç sanmıyorum. Kalemin tahta kısmı bildiğim kadarıyla Washington Eyaletinde kesilen bir ağaçtan geliyor. Bu ağacı kesebilmek için bir testereye, testere için çeliğe çelik için ise demire ihtiyacınız var.

İstiklâl marşı şairimiz Âkif’in yukarıdaki şiirinde dediği gibi:

İnsanlar Kur’an-ı Kerîm’i ezberlemek, tecvidli, mûsıkîli, harfleri yerinden çıkararak (teleffuz ederek) okumak için yıllarını veriyorlar, ama manasını anlamıyorlar; okuyan da anlamıyor, dinleyen de; okuyanın sesine ve musıkîsine hayran olarak, yalnız bundan zevk alarak dinliyorlar.

Âkif de diyor ki, Kur’an’ın yalnız lafzı mı Kur’an, bunun manası Kur’an değil mi, öyle ise niçin manasını da anlamak ve öğrenmek için çalışmıyoruz.

Takvimler 2026’yı göstermeye beş kala Türkiye’de hâlâ konuşamadığımız bir mesele var: Döviz tutarak elde edilen kazanç neden vergisiz?

Ücretlinin maaşı daha eline geçmeden vergiye tabi mi, tabi

Esnafın cirosu, stopajı, KDV’si, muhtasar beyanı var mı, var,

Bir ev satılsa “kaç yıl tuttun” diye bakılıyor mu bakılıyor,

Bir hisse kazancı doğsa “menkul sermaye” deniyor mu, deniyor

Ama konu döviz olunca…

Bir anda tuhaf bir sessizlik başlıyor.

27 Aralık, Allah’ın günlerinden bir gün, ama bizim için İstiklal Şairimiz Mehmet Akif’in vefat ettiği gün. 11 yıllık bir hicret hayatından sonra yakalandığı amansız hastalığın son fetresinde adeta memleketinden defnedilmek üzere İstanbul’a geldikten kısa bir süre sonra İstanbul’da vefat etmiştir Mehmet Akif. 11 yıl sonra geldiğinde memleketi bıraktığından da daha ağır şartlarda bulmuş, ama bu haliyle bile bu vatana dair umudunu yitirmemiştir. Ne de olsa bir kez İslam vatanı olmuş bir yer bir daha asla küfre mal olamaz. Bunu İstiklal Marşı’nda, ülkenin en zor günlerinde, belki başka bir bağlamda da olsa ifade etmiştir zaten “Sönmez bu şafaklarda yüzen Alsancak, sönmeden yurdumun üstünde en son ocak!”.

Geçtiğimiz çarşamba günü -24 Aralık 2025- Cezayir Parlamentosu’nda oldukça önemli bir oturum vardı. Fransa’nın Cezayir’de 132 yıl boyunca devam eden sömürge yönetiminin “devlet suçu” olarak kabul edilmesine yönelik tasarının ele alındığı oturumda, uzun müzakerelerin ve konuşmaların ardından söz konusu tasarı oybirliğiyle kabul edildi. Atılan adım diplomatik bağlayıcılık açısından “sembolik” düzeyde olmasına rağmen, zaten son yıllarda gergin olan Cezayir-Fransa ilişkilerinde yeni bir kriz başlığının açılmasına kesin gözüyle bakılıyor.