Yeni Şafak Yazarlar

Zorlu ve bir o kadar da belirsizliklerle dolu bir yılı daha geride bırakıyoruz. Açıkçası bu yıl başlarken zor geçeceğini tahmin ediyorduk fakat bu denli zor olacağını ve beklentiler kanalında kesintiye neden olacak şekilde ekonomiye etki eden ekonomi dışı gelişmeler yaşanacağını düşünmemiştik. O yüzden en baştan ifade edeyim ki tüm bu gelişmelere rağmen vaziyeti iyi idare ettiğimizi peşinen kabul ediyorum.

“Okul yöneticileri; okulun iklimini, öğrenme kültürünü ve öğrenci deneyimini belirleyen kilit aktörlerdir. Ancak Türkiye’de okul yöneticiliği, uzmanlık gerektirmesine rağmen hâlâ güçlü ve ortak bir mesleki profil üzerinden kurumsallaşabilmiş değildir.”

Işığın ve gözün nitelikleriyle, görmenin mahiyetini karanlık yoluyla keşfetmenin tarihi bizim günümüzden yaklaşık iki bin beş yüz yıl geriye kadar gider.

Elif Shafak’ın -evet artık özellikle böyle yazmak gerekiyor- İngiliz Kraliyet Edebiyat Cemiyeti’nin yeni başkanı olması, edebiyat dünyasında alkışla karşılanan ama üzerinde yeterince durulmayan bir gelişme. Çünkü bu tür atamalar, çoğu zaman edebiyatın kendisinden çok, edebiyatın nasıl temsil edildiğiyle ilgilidir. Kim konuşur, kim susar, kim görünür kılınır, kim sistem dışına itilir… Asıl mesele tam da burada başlar.

Özgür Özel’in Edirne mitinginde tansiyon yükseldi. Kendi seçmeninden şok tepki’’ Türkiye’yi küçük düşürme’’ CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in Edirne’de gerçekleştirdiği mitingde kullandığı ifadeler soğuk duş etkisi yarattı. Komşu ülkeler Yunanistan ve Bulgaristan ile Türkiye ekonomisini kıyaslayarak sert eleştirilerde bulunan Özel, beklemediği bir tepkiyle karşılaştı. Miting alanındaki bazı vatandaşlar, Özel’in kullandığı üslubun Türkiye’nin imajını zedelediğini ve ülkemizi komşularımız karşısında aşağıladığını belirterek yüksek sesle tepki gösterdi. Kalabalık arasından yükselen eleştiriler sonrası miting atmosferinde gergin anlar yaşandı.

Milli şairimizi kendi vatanında muhacirâne bir ruh haline sokan gelişmeler çok kısa bir süre içinde yaşanmıştı. Neticede 1925’te peşine takılan hafiyelerin ruh dünyasında yarattığı müthiş daralmadan çıkabilmek için 11 yıl sürecek bir memleket hasretine katlanmak üzere Mısır’a gidecekti. Oysa bizzat kendisi daha birkaç sene önce bu millete hediye ettiği İstiklal Marşı’na “Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen Alsancak, sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak!” vaadiyle başlamıştı.

İsrail’in 1982’de Güney Lübnan’ı işgal etmesi ve ardından Beyrut’u kuşatarak iç savaşa fiilen müdahil olması, yalnızca Lübnan’ın değil Ortadoğu yakın tarihinin de dönüm noktalarından biriydi. İsrail işgali, tamamen yıkılmış ve derin bir kaosa sürüklenmiş durumdaki Lübnan’ı belini doğrultamaz hale getirecekti. Filistinli direniş gruplarıyla mücadelelerinde Hristiyan müttefiklerine destek olmak için Lübnan’ı işgal eden İsrail, aynı ortak paydada buluştuğu bir başka yabancı işgalci güçle de paslaşıyordu: Hâfız Esed’in Suriye’si. İsrail işgali sonraki 18 yıl boyunca devam edecek ve 2000’de sona erecek;

Milli Savunma Bakanı Yaşar Güler’in yıllık değerlendirme toplantısında vurgu yaptığı noktaları, özellikle SDG-Suriye konusunda ele aldığı başlıkları hemen tüm medya organları haberleştirdiler…

Ukrayna savaşının kaderini bir süredir sadece cephedeki hatlar değil, Batı ittifakı içindeki yük ve rol paylaşımı etrafında şekillenen iç çelişkiler belirliyor. Trump yönetimiyle birlikte Washington Ukrayna meselesini Batı içindeki bir dayanışma konusu olmaktan çıkarıp daha fazla ABD’yle Rusya arasındaki ‘büyük pazarlığın’ aracı haline getirdi. Ukrayna’ya destek konusunda da ‘benden bu kadar’ diyerek Avrupa’nın finansman yükünü üslenmesini isteyen Trump yönetimi, doğrudan askeri yardımlarını askıya aldırmıştı. Askeri yardımlarda kendini silah satan tedarikçi olarak konumlandıran yönetim, Rusya’yla barışın şartlarını belirleme konusunda da ne Avrupa ne de Ukrayna’yla ortak bir strateji oluşturma gereği duydu. Avrupa’nın en son onayladığı Rusya’nın dondurulmuş malvarlıklarını dışarıda bırakan Ukrayna’ya yardım için borçlanma modeli de Brüksel’in Washington’tan bağımsız bir politika oluşturamadığını bir kez daha gösterdi.

Türkiye’de bazı felaketler var ki; gürültüyle gelmez, siren çalmaz, manşet olmaz, enkaz bırakmaz. Ama sessizce ilerler, derinlemesine çöker, aileleri içeriden çürütür. Kumar tam olarak böyle. Ne bir deprem kadar “anlık”, ne bir kriz kadar “görünür”.