Bir süreden bu yana iş dünyasından gelen serzenişlerin boyutu her geçen gün artıyor. Zira hem yüksek faiz hem de finansmana erişimin önünde engel oluşturan makroihtiyati tedbirlerin etkisinin en yoğun olduğu dönemdeyiz. Tüm bunlara bir de yurtdışı talep koşullarındaki bozulma da eklenince işler daha da kötü bir hal alıyor. Elbette bir de TL’nin reel olarak değerli kalmasının belirli sektörlerde oluşturduğu rekabetçilik sorunu da var.

Sabah alarmı çaldığında yatakta dönüp beş dakika diyen o eski, vizyonsuz ben yok artık. Lüks arabamın anahtarı, kolumdaki saatin kadranı ya da markalı bir çantamın logosu. Ne kadar ilkel, ne kadar yorucu bir gösteriş biçimi öyle. Bugün karbonhidrat yerine, somon ve avokado temettüsüyle besleniyorum. Bedenim bir tapınak, zihnim bir girişim, pazar sabahı koşularım ise bu hayattaki en büyük halka arzım.

Kategorik olarak bir ülkeyi tümden ‘sevmemenin’ şapkasını uçurduğu liberallerdenseniz, böylesi önerme tüylerinizi diken diken edecektir.

On sene kadar evveldi. Bilgisayarımdaki “Kitaplar” dosyasını kontrol ederken, 80 civarında başlık saydım. Bazılarını yayınlamıştım, ama kâhir ekseriyet yazılmayı ve yayınlanmayı bekliyordu.

Biz kadınlar meselelere erkeklerden başka bakarız. Detayları, duyguları, kök sebepleri bazen düz akılla kavranamayacak pek çok şeyi görürüz. Büyük hikâyenin içinde, geçmişte bir gazeteci, televizyon yapımcısı şimdi ise “Terörsüz Türkiye” süreci kapsamında bu sürece katkı veren komisyon üyesi ve hazırlanan Milli Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun’a oy veren bir milletvekili olarak kendi kişisel hikâyemle bir mikro tarih yazısı olarak bu süreci anlatmak isterim.

Bilinen yaklaşık 3 bin yıllık Yahudi tarihinde, anlatılanlara, yazılanlara, hikâyelere, kutsal kabul edilen bazı metinlere göre, Yahudiler her dönem yaşadıkları toplumlarda kendilerinden olmayanlarla kavga, gerilim ve savaş halinde olmuştur.

Afganistan’da Taliban’ın Kabil’e girerek yirmi yıllık Amerikan işgaline fiilen son vermesinin üzerinden beş yıl geçti. 15 Ağustos 2021’de yaşanan hadisenin anlamını bugün, ilk günlerin gürültüsünden biraz daha uzakta değerlendirebiliyoruz.

Çok konuşuyoruz.

Bunu otuz yılı aşkın zamandır radyodan televizyona, sahneden dijital platformlara kadar hemen her sahada konuşmuş ve konuşmaya devam eden birisi olarak söylüyorum: Çok konuşuyoruz. Asıl ihtiyacımız olan şey konuşmak mı? Sanırım hayır! Peki konuşmayalım mı? Konuşalım elbet. E, derdin ne o zaman? Derdim kimlerin konuştuğu, nasıl konuştuğu, nereden konuştuğu, niye konuştuğu, neyi konuştuğu… Uzayıp gidiyor böyle. Açalım en iyisi mevzuyu.

Medeniyetlerin devamını ve ayakta kalmasını sağlayan şey; koca şehirler, görkemli binalar ya da kalın kitaplar değildir. Bir medeniyeti asıl “yaşatan”, o medeniyetin ruhunu şahsında özümseyip “yaşayan” insanlardır.

Meşhur hadistir: “Mü’min bir delikten iki kere ısırılmaz.”1 Meselelere Allah Teala’nın verdiği firasetle bakan mü’minin, aynı hatayı iki kere işlemeyeceğini vurgulayan bu hadisi de diğer pek çok nass gibi nakleder ve üzerinde konuşuruz; ancak sıra hayata tatbikine gelince, işte orada işler biraz karışır.