Geçtiğimiz hafta sonu Trump, Oval Ofis’te basın mensuplarının sorularını yanıtlarken; “Exxon Mobil ve Chevron arz sıkışıklığından dolayı çok fazla para kazanıyorlar. Bu hoşuma gitmiyor” dedi…

Muhtemelen bu iki dev enerji şirketi hissedarlarının korkudan şapkası uçmuştur…

Şöyle de dedi Sayın Başkan; “Bir şirketin, önceki yıla göre 12 kat daha fazla kâr ettiğini gördüğünüzde bunun bir kısmı halka verilmeli. Perakende fiyatını düşürseler iyi olur”…

İsrail'in bugüne kadar imzaladığı hemen her ateşkes anlaşmasının artık iyice alışıldık bir rutini, anlaşmaların standart bir formatı gibi: Anlaşma imzalanır, uluslararası kamuoyu rahat bir nefes alır, arabulucular diplomatik başarılarını ilan eder, ardından İsrail çok geçmeden, hatta anlaşma imzalandığı esnada anlaşmanın ruhunu da hükümlerini de ihlal etmeye başlar. Çünkü İsrail açısından ateşkes hiçbir zaman barışa giden yol olmamıştır. Ateşkes, uluslararası baskıyı geçici olarak hafifleten, ordusunu yeniden organize eden, yeni askerî hedeflerini belirleyen ve bir sonraki saldırı dalgasına hazırlık yapan taktik bir ara dönemden ibarettir.

İspanya’nın başkenti Madrid’deki tek sinagogda, 31 Mart 1992 günü yaklaşık iki saat süren bir merasim vardı. İspanya Kralı Juan Carlos, eşi Kraliçe Sofia, İsrail Cumhurbaşkanı Hayim Herzog, İspanya Yahudi Cemaati Başkanı Samuel Toledano ve kalabalık bir davetli topluluğunun katıldığı merasim, Yahudilerin İspanya’dan sürgün edildiği meşhur “Elhamra Bildirgesi”nin resmen iptali münasebetiyle düzenleniyordu. 31 Mart 1492’de Kral Ferdinand ve Kraliçe İsabella’nın Müslümanların elinden aldıktan hemen sonra Gırnâta’daki (bugün İspanya’nın Granada şehri) Elhamra Sarayı’nın Elçiler Salonu’nda deklare ettikleri fermanla İspanya Yahudileri (Sefaradlar) dünyanın dört bir tarafına sürgün edilmişti. Tam 500 yıl sonra, bir başka İspanya kral ve kraliçesi, ülkelerinin başkentinde Yahudileri ağırlıyordu.

Titus Burckhardt, İslam sanatının temsilden önce ayırt etmeyi öğrettiğini söyler. Buna göre sanatın vazifesi, farklı varlık mertebelerini birbirine karıştırmak değil, her şeyi ait olduğu düzlem içinde görünür kılmaktır. Onun Elhamra Sarayı ile Mağrip camileri üzerine yaptığı gözlemler, bu anlayışın mimarideki somut karşılığını gösterir. Bu yapılarda kemerler büyük bir sükûnet içinde durmakla birlikte, sanki ışığın titreşimlerinden örülmüş gibidir. Taş artık yalnızca bir yapı malzemesi değildir; ışığın tecellisini taşıyan bir cevhere dönüşür. Böylece mimari, maddeyi ortadan kaldırmadan onu nurlandırır. İslam sanatının başarısı da tam burada yatar. Zira Burckhardt, bizi buradan temel bir ilkeye daha ulaştırır:

Ekranlar şiddetin, gıybetin, hiddetin sahnesi olarak yirmi dört saat yayın yapıyor. En korkunç olan en hızlı şekilde tüketiliyor. Olmakta olanın, bir daha olmaması için adli, siyasi, ekonomik değerlendirme ve analiz yapılmıyor, tedbirler üzerinde durulmuyor. Her şeyi bilen(!), her an ekranda “yaşayan” kafaların bunu yapması pek mümkün değil zaten. Böyle olunca, dostlar alışverişte görsün hesabı, şiddet haberleri şiddeti mayalayacak şekilde servis edilmeye devam ediyor.

Kendi ifadelerine göre, Yeni Parti yürütülen bağış kampanyasında 1 Ağustos itibarıyla 85 bin 975 bağışçıya ve 182 milyon 68 bin 243 TL gelire ulaşmış. Özgür Özel’in 29 Temmuz’da "Yeni Parti'yi millet kurdu, millet büyütecek" retoriği ile başlattığı kampanya, fikrî altyapı olarak partinin siyasi yaklaşımıyla uyumlu görünüyor. Yeni bir hareketin tabanına dayanmaya çalışması, eğer bu süreç adam gibi, Osmanlı’nın deyişiyle “usulü veçhile amel edilebilirse” "Milletle birlikte yola çıkıyoruz" mesajını güçlendirebilir.

Doğu-Batı dengesi kökeni olan bir tartışmadır. Ve bizi yakından ilgilendirir. Çünkü kadim dengedeki Batı, Avrupa; Doğu ise Osmanlı idi.

Yeni denge, Avrupa’nın ve bizim bulunduğumuz merkezden uzakta oluştu. Artık Batı Amerika, Doğu ise Çin.

Peki denge neden kenarlara açıldı? Bu soruya iktisadi cevaplar arayacağım. Ama başta temel siyasi, içtimai ve askeri gerekçelere bir bakalım.

Memleketin “verilerine çok güvenilen” araştırmacılarının başında gelen Gürkan Duman’ın “Betimar Her Açıdan Türkiye Gündemi Araştırması” beni çok şaşırtan sonuçlarla dolu.

Cumhuriyet Halk Partisi ismi ile yüzyıllık bir partidir. Dünyanın en eski partilerinden biri olduğu yine bir sonraki cümlede ele alınır.

Bu parti, Türkiye siyasetinin 100 yıllık siyasi hayatının her aşamasında var oldu ve siyasi tartışmaların odağında yer aldı.

Aslında ilk bu köşede okumuştunuz. Lübnan’daki BM misyonu UNIFIL’in görev süresi yıl sonunda doluyor. BM gücü oradan çekilirse -ki geçtiğimiz yıl alınan kararla görev süresi son kez uzatıldı- İsrail’in işgali ve saldırıları altındaki kırılgan ülke bir başına kalacak. Ankara bu kapsamda uluslararası bir gücün Lübnan’da tutulması için arayış içerisindeydi. Bazı Avrupa ülkeleriyle temas kurulmuştu (Bknz. NATO’dan Ankara’ya kritik teklif ve Lübnan için arayışlar, 10 Nisan.) Söz konusu Avrupa ülkelerinin bu konuda adım atmaya istekli olmadığını da yazmıştım (Bknz. İran dosyası kapanırken İsrail yeni cepheyi nerede açacak? 16 Haziran.)