
Sign up to save your podcasts
Or


Dlaczego Bóg miałby pozwolić nam chrześcijanom cierpieć, jeśli to cierpienie zaszkodziłoby naszej wierze? To pytanie pochodzi od naszej słuchaczki z Kenii. „Witam, pastorze Johnie! Mam 21 lat i mieszkam w Kenii, we wschodniej Afryce. Moje pytanie wynika ze zwątpienia w dobrą naturę Boga. Wątpliwości te wkradły się, gdy rozmawiałam z moją przyjaciółką o tym, jak wygląda w jej życiu ufanie Bogu i czy stawia Jezusa zawsze na pierwszym miejscu. Powiedziała, że tego nie robi, ponieważ jak mówi, podążanie za Bogiem oznacza dodatkowe cierpienie i wiele trudności, które sprawia Bóg (albo na które pozwala), i że one nas spotykają, zanim doznamy Jego dobroci. Zastanawiam się, czy ma rację. Jej punkt widzenia sprawił, że zaczęłam wątpić w Bożą dobroć. Dlaczego Bóg miałby sprawiać ból komuś, kto całkowicie Mu zaufał? Dlaczego miałby pozwolić nam na cierpienie do tego stopnia, że nadwyrężyłoby to naszą wiarę w Niego? Dlaczego mamy wierzyć, jeśli to naraża nas na większe cierpienie?”.
Pastorze, czy jeśli jeden z członków twojej rodziny zaprosiłby cię na tak zwany ślub osób tej samej płci, to czy uczestniczyłbyś w takiej uroczystości?
Dostajemy wiele pytań od naszych słuchaczy, którzy zastanawiają się nad Bożym powołaniem dla ich życia. Kogo powinienem poślubić? Jaki kierunek powinienem wybrać na studiach? Jaką pracę powinienem podjąć? Gdzie powinienem mieszkać? I oczywiście, gdzie powinienem służyć? Jedna z naszych słuchaczek pyta: „Pastorze John, skąd mam wiedzieć, czy Duch Święty powołuje mnie do misji za granicą?”.
Ile mediów to za dużo mediów? W erze cyfrowej jest to pytanie, z którym wszyscy codziennie się mierzymy, i które ma wpływ na nasze relacje. Przed tym dylematem stanęła pewna młoda kobieta, która słucha naszego podcastu i napisała do nas. „Witaj, pastorze John — dziękuję za ten podcast! Ostatnio uczę się wiele o sumieniu i o tym, jak niektóre rzeczy wpływają na mnie w różnym stopniu w porównaniu z innymi chrześcijanami. Wiem, że nie mogę osądzać tych, którzy nie podzielają przekonań mojego sumienia w sprawach, które z natury nie są grzeszne. Mam jednak trudności z zastosowaniem moich przekonań w relacjach z innymi ludźmi. Tym, co szczególnie ciąży mi na sumieniu jest granie w gry wideo i oglądanie telewizji przez dorosłe osoby.
To są rzeczy, które moja rodzina, z którą nadal mieszkam, i moi przyjaciele praktykują jako część ich codziennego stylu życia. Jeśli słucham swojego sumienia i nie biorę udziału w tych rzeczach, mój czas spędzony z nimi znacznie się skraca. Ale jeśli biorę w tym udział, ciężar na moim sumieniu przynosi mi wielki smutek. Próbuję z nimi o tym rozmawiać, ale nic to nie daje, ponieważ nie jest to jednoznaczny grzech. Jak więc żyć w środowisku, które nie podziela moich przekonań, z miłością i łaską — zwłaszcza jeśli chodzi o czas spędzany przed ekranami?”.
Mój ojciec wierzy, że kiedy Chrystus umarł, umarł On za wszystkie nasze grzechy. Z tym się zgadzam, ale on idzie dalej i dochodzi do wniosku, że kiedy masz wiarę i przyjmujesz Chrystusa do swojego serca, jesteś wolny, aby żyć tak, jak chcesz, włączając w to bycie rozwiązłym i pozwalanie sobie na grzech. Wiem, że to błędne, ale trudno mi to wytłumaczyć mojemu ojcu. Czy możesz wyjaśnić to na podstawie Biblii?
Pewien mężczyzna napisał do nas z pytaniem: "Pastorze John, jak człowiek może doprowadzić siebie do stanu opisanego w Liście do Hebrajczyków 12:15-17, kiedy to Ezaw nie był już w stanie żałować swojego grzechu?
Przez całe życie byłem chrześcijaninem, ale przez wiele lat głęboko popadłem w grzech seksualny. Moja przeszłość obejmuje pornografię, cudzołożny związek z żoną innego mężczyzny i prostytucję. Nigdy nie przestałem walczyć z tymi grzechami. Nienawidzę ich i cieszę się, że mogę powiedzieć, iż Bóg niedawno dokonał wielkiego dzieła, uwalniając mnie od cudzołożnego związku - przy pomocy mojego pastora i innych chrześcijan. To sprawia, że wierzę, iż Bogu nadal zależy, aby mnie zbawić.
Jednak czasami nadal czuję się bezsilny wobec tych grzechów seksualnych. Obawiam się, że nadal będę popadać w seksualne występki, jak opisano w Hebrajczyków 12:16, i skończę w miejscu, w którym nie ma już pokuty, odpadając od łaski. Jak mogę przezwyciężyć to bezradne uleganie grzechowi i uniknąć zatwardziałego serca, które nie może już pokutować?".
Nasza słuchaczka napisała do nas z pytaniem: „Często słyszę, że powinniśmy kochać Boga za to, kim jest, a nie za to, co dla nas robi - kochać Dawcę bardziej niż dary. Skąd mamy wiedzieć, że to robimy? Gdy badam własne serce, tak wiele z tego, co wiem o Bogu, wydaje się być związane z tym, z czego korzystam ze względu na Jego działanie jako mojego Stwórcy, mojego Odkupiciela, itd. Po prostu nie jestem pewna czy wiem, jak to rozróżnić. Być może za bardzo to komplikuję”. Pastorze John, co odpowiedziałbyś naszej słuchaczce?
From the publisher's feed