Die vraag stelde Amandine Grulois zich tussen de vier muren van de psychiatrie, worstelend met anorexia nervosa. 23 kilo. Ze was op sterven na dood. Maar terwijl ze zelf het moeilijk had met haar eigen lichaam, vond ze elk ander lichaam prachtig.

Dus begon ze te fotograferen. Eerst voor zichzelf - om te zien dat elk lichaam anders was, met zijn voor- en nadelen, en dat iedereen mooi is op een eigen unieke manier. Maar de vrouwen op haar afdeling voelden zich ook geheeld door haar lens. Door gezien te worden zoals Amandine hen zag.

Zo ontstond fototherapie. Vandaag gebruikt Amandine de kracht van (naakt-) fotografie om mensen met eetstoornissen, burn-out, PTSS, depressie, amputaties - en alle taboes die daarop rusten - een andere kijk te geven op lichaam en geest. Met haar lens. 

Ze deelt openhartig over haar eigen twee zelfmoordpogingen, over de bevrijding die komt van taboes doorbreken (terwijl haar ouders zeiden: "we praten daar niet over"), over psilocybine als katalysator voor nieuwe denkpatronen, en over de evolutie van schoonheid - van puur lichamelijk naar je authentieke, naakte ziel.

Een gesprek over schoonheid in alle facetten en waarom het doorbreken van één taboe verslavend werkt. Want daar zit de vrijheid - uit de kooi van wie je zou moeten zijn.

“Er is een hele zoektocht gaande voor mannen” merkt Joris Van Doorslaer op. Joris is coach onder de naam Unleashing of Potential, oprichter van het Mannennetwerk en mede-organisator van het Mannenfestival. “Hoe wil ik er als man staan? Wat voor leider wil ik zijn?”

Als we kijken naar sommige mannelijke leiders die rare dingen doen, rijst de vraag: is dát dan mannelijk leiderschap? Joris gelooft in een gezondere vorm - leiderschap vanuit dienstbaarheid in plaats van ego. Leiderschap dat generaties vooruitdenkt, niet enkel aan zichzelf.

Maar om daar te komen moet je van je hoofd naar je hart durven gaan. Daar ligt de uitdaging voor veel mannen. En net daar ligt ook de verbinding met anderen.

Joris deelt zijn eigen zoektocht van de rationele ondernemerswereld naar emotie omarmen als een kracht. Hij vertelt waarom 500 mannen in een bos magische transformaties beleven zodra het pantser afvalt, en hoe ze elkaar kunnen dragen in kwetsbaarheid - in plaats van zich sterk te houden.

Een gesprek over verantwoordelijkheid nemen zonder je te verliezen, kwetsbaarheid tonen zonder erin te verdrinken, en waarom een 'mannencirkel' de eerste stap kan zijn.

Op zijn 16 werd Christophe Vandeputte op een ochtend wakker met de gedachte dat hij ging sterven. Het was een van de vele paniekaanvallen in zijn leven. Ouders en dokters wuifden het weg. Zo werd dit voor Christophe een akelig gevoel dat hij moest wegduwen. De weerstand en anticipatie verergerden het nog en hij ontwikkelde een angststoornis. Met meditatie en filosofie leerde hij naar binnen keren maar de weerstand bleef. Tot hij kwam tot overgave: “Wat als het ok is om angstig te zijn?”. En ook kwetsbaar zijn, hielp. Zo nodigde hij anderen uit om hetzelfde te doen en ging de bal aan het rollen. Afgestudeerd als bio-ingenieur werd Christophe toch leiderschap- en mindsetcoach. Nu daagt hij anderen uit om hun mentale grenzen te doorbreken onder de naam Hoofdzaak.

Zelfleiderschapscoach, Tine Truyts, is na drie keer aandringen bij mij op de podcast gekomen. “Hoe kijkt de andere naar mij?” Het is nog een dingetje maar minder dan vroeger. Het gaat terug naar haar jeugd. Een papa die veel zwaarte met zich meedroeg en waar ze vooral graag op wou afstemmen. De fijne antennes die ze daardoor ontwikkelde, hebben haar richting psychologie geleid en dan coaching. Daar ondervond ze nog meer dat echt leiderschap over jezelf nemen, gaat over in je kwetsbaarheid staan en je gedoe aankijken. En dat is niet iets dat je fikst, maar een oneindige exploratie van verschillende paden. Het is dan ook geen toeval dat ze nu samen met Dieter Dehaes met groepen de bergen intrekt onder de naam Infinite Walk.

40% van ons geluk wordt bepaald door onze mindset, 50% door onze genen en maar 10% door externe factoren, volgens onderzoek van psychologe Sonja Lyubomirsky, zegt Frederik Imbo. En toch wordt er zoveel geklaagd over die externe omstandigheden. 

Misschien ken je zijn naam van series en films zoals Aanrijding in Moscou maar Frederik is in de eerste plaats coach, spreker en trainer. Sociale media heeft ervoor gezorgd dat mensen meer bezig zijn met hoe ze overkomen en hebben hun bron van erkenning en bevestiging dus verschoven naar externe factoren. Terwijl zelf verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedachten en gevoelens essentieel is voor je eigen geluk. Dit is ook het basisidee van zijn wereldbekende TedX talk dat meer dan 19 miljoen views telt “How to not take things personally?” Je ontdekt het allemaal in deze aflevering.

Rituelen. Ooit waren ze zo fel aanwezig in onze maatschappij via religie. Nu zijn ze eerder uitzonderlijk. En dat terwijl ze zo waardevol zijn. Ritueelontwerpster Anniek Gavriilakis spreekt over een proces van vertragen, van emoties de ruimte te geven om daarna te kunnen versnellen. We leven te veel in Chronos (kloktijd) in plaats van in Kairos (leven in het nu). Ontdek meer over de impact van rituelen en hoe Anniek daar prachtige ervaringen rond creëert.

Om die vraag te beantwoorden, had ik Aranka Pieters bij mij, leiderschaps-en assertiviteitscoach bij YourCoach. Dat zij daar de geschikte persoon voor was, werd snel duidelijk. Aranka ziet zichzelf als een care bear in domina outfit. Een wat? Even kaderen. Vroeger had ze moeite om haar grenzen voldoende aan te geven, zowel thuis als professioneel, om de verbinding niet te verliezen met de ander. Nu heeft ze nog altijd die zachtheid van de care bear maar geeft ze haar grenzen aan en confronteert ze klanten, net vanuit die hogere liefde voor hun groei. Wat geef je immers je dochter mee als je geen grenzen stelt? Wat gaat zij doen als ze later met een jongen intiem is op de achterbank maar niet verder wil gaan? Een boeiend gesprek met mooie inzichten.

Harmonie in je nieuw samengesteld gezin? Voor velen lijkt het utopisch. Plusouders vinden dat de ouder niet streng genoeg is. Ouders hebben te hoge verwachtingen van plusouders. Kinderen aanvaarden de nieuwe situatie niet. Relatietherapeute Cindy Schepers ziet de kern van het probleem in dat we het kerngezin als referentiepunt nemen. Terwijl er totaal andere relaties zijn. De “plusouder” is niet de ouder. Ze vindt dan ook dat die titel ons op het verkeerde been zet. Je bent gewoon de partner van iemand met kinderen. 

Door er zelf in vast te lopen heeft ze geleerd hoe belangrijk het is om zicht te krijgen op je eigen positie binnen dat gezin, te kijken naar welke knoppen er bij jezelf worden ingedrukt en er vooral open over te zijn. Zo kan iedereen hopelijk uiteindelijk de juiste plek gaan innemen.  

Hoe doe je dat? Verder gaan als je verlies aanvoelt als een stuk van jezelf dat werd afgehakt. Wie ben je dan nog? En hoe creëer je ruimte voor je verdriet? Julie De Keersmaecker heeft het voor zichzelf ontdekt wanneer ze haar 3-jarig dochtertje Marie verloor na een gevecht met kanker. Ze heeft er twee boeken over geschreven (“Marie” en “Op pad met verdriet”) en het We Love Mariefonds opgericht met haar man Paul om geld in te zamelen voor het kinderkankerfonds. Als coach begeleidt ze nu mensen in hun eigen zoektocht rond rouw. 
 

Wat als je niet je maandverband zou wegmoffelen maar open en eerlijk zou praten over je cyclus? De start ervan zou eren met een ritueel? En je hele agenda erop zou afstemmen? Voor Hanna Wtterwulghe van Villa Hananda is leven naar ons natuurlijk ritme, de oplossing voor veel problemen zoals burn-outs en depressies. Haar eigen vermoeidheids- en rugklachten waren voor haar hét keerpunt om meer te leven naar de wijsheid van haar lichaam. Als psychotherapeute helpt ze nu anderen doorheen deze transformatie. Het advies aan haar jongere zelf? “Eer uzelf en schaam u niet. Uw lijf is fantastisch en weet het.”