1001. kez konuşacaklarım

hemen her şeyin keskin sınırlarla belirlendiği bir evde tam tersini denediğimde ödediğim bedellerin zihnimde bir ikilik yarattığını fark ettiğimde bunun üzerine konuşmaya karar verdim. belirlenen yanlış uçtaki davranışı yaparsanız aynı şiddette tepki gördüğünüz bir örüntüye sahip olduğunuzda zihin otomatik olarak ne kadar aşırı da olsa artık güvenli olarak belirlenen o uçta durmaya çabalar ve doğal olarak güvende hissetmeye çalışır. demek istediğim, a noktası yasaklı bölge ve buraya girmeye çalışırsanız yoğun bir şiddetle karşı karşıya olduğunuzu bildiğiniz bir senaryoda burayı tehlikeli olarak adlandırıp ne pahasına olursa olsun diğer uçta, yani güvenli z noktasında durmaya çalışmaz mıydınız? işte benim zihnim ve hayata bakış açılarım bu temelden şekilleniyor.

başaramadıklarımın listesinin başını “kendim” çekiyorum. ama aslında başardığım en önemli şeyin bu olduğunu da görmekten kaçıyorum. böylece kendime haksızlık ederek başaramadıklarıma bir yenisini daha ekliyorum. 🙂

bu bölüm sohbet ediyorum. normalden ne farkı var bilmiyorum.

spotify özetlerinin ve aylık dumpların meraklısı o kişi olarak, benimle dm'den özetlerinizi paylaşmayı unutmayınn, üzerine konuşmak ve listelerinizde keşif yolculuğuna çıkmak isterim!! <33

alıyoruz elimize kağıt kalemi, başlıyoruz yazmaya; ben gerçekten sandığım kadar yetersiz miyim?

bu bölüm kendimle en büyük savaşlarımda en sağlam askerim olan yetersizliğime karşı mücadele edip dışarıdan bir göz olarak kendimi, şirvan’ı değerlendiriyorum. bakalım bir insan gerçekten hiçbir şey midir?

keyifli dinlemeler🫶🏻

bolca sarıldım 🫂

dipnot: bölüm resimlerini artık pinden seçiyom cr bulamadım sorry eser sahibine:(

hannah grace’den daydream’i okurken bir aşk hikayesinde kendini değersiz gören kadın karakterin içimde oluşturduğu his ve düşüncelerden ortaya çıktı bu bölüm.

kitabı çok tavsiye ederim. bölümü ise canınız isterse dinlersiniz bi ara. love u <33

kimseyi arayamadığım ama konuşmaya ve var olduğumu hissetmeye ihtiyaç duyduğum bir anda kaydettiğim bir bölümdü. önceden yakın arkadaşlarımdan biriyle her gün birbirimize gün sonu özeti tadında ses kayıtları atardık ve gerekli gereksiz anlatmak istediğimiz tüm detayları paylaşırdık. bir nevi birbirimize podcast yapıyorduk sanki. birilerinin öylesine konuşmanıza fırsat vermesi ve bunları önemseyerek dinleyip yorum yapması olayının ne kadar kıymetli olduğunu hatırladım. özlemişim.

bölüm şarkısını ekledim, dinlemeyi unutmayın!

dipnot: bahsettiğim kdrama "head over heels" , dizi hakkında yorumuma instagram profilimden ulaşabilirsiniz.<33

iyileştiğim, hatta yokluğunu bile unuttuğum yerlerden tekrar kırıldığımı hissettiğim bir anda kaydı başlatıp konuştum, biraz ağladım ve sanırım biraz rahatladım.

selam, bir anda sokağın ortasında yürürken kayıt almaya başlamayı ve üzerine birde bunu paylaşmayı bende beklemiyordum. hışırtılar, ne ben ne dışarıda ki sesler, konu gidişatı ve daha birçok şey kontrolümün dışında, o an neyse o oldu ve ne bileyim, böyle de güzel oldu sanki. mükemmelliyetçiliği bir kenara bırakıp sohbet etmeye çalıştım, keyifli dinlemeler.

bölüme eklediğim şarkı gibi cidden bu ara napsam olmuyo gibi hissediyorum ve gerekli ya da gereksiz çok düşünüyorum. kimseyle bir şey de konuşmuyorum ama biraz buraya döktüm içimi. öyle işte.

umarım keyif alırsınız.<3

2022’nin son günlerinde 2023’ten beklentilerimi yazdığım o defteri tozlu raflardan çıkarıp, bugünden o zamana neler olup bittiğini, küçük ya da büyük olmak üzere, kendimde ve hayatımda neler değiştiği üzerine konuşmak istedim biraz.

bu bölümü editleyip yayınlamam arasında 5 ay var ve örneğin bölümde halledemediğim ve beceriksiz olduğumu söylediğim günlük tutmayı artık yapabiliyorum. çünkü bununla ilgili adım attım, denedim ve bana duygularımla yüzleşme korkusunun ötesinde iyileştirici bir his verdi. deneyene kadar böyle hissettireceğini bilmiyordum, deneyene kadar da çok zorlandım ama bir kere başlayınca devamı o kadar akıp gitti ki şimdi bir oturuşta en az 3-4 sayfa yazıyorum.

demem o ki denemekten korktuğumuz şeylerin altında gerçekler değil, sade gerçekliği olmayan korkular yatıyor olabilir ve bunu görebilmek için tek yol adım atıp neler olacağını görmek bence.

ayrıca, bazı hayatlar için çok basit gözüken eylemler bazı hayatlarda devrim niteliği taşır, yaşananlar da her yeni bir gün ile birlikte inşa ettiğimiz yeni benliğimizle tanıştırır bizi. o yüzden yaşanılanların anlamlı olması mikro alanda olağanüstü etkilere sahip olmasıyla değil sizde ortaya çıkardıkları mikro dönüşümlerde değer taşır diye düşünüyorum.

korkumdan atamadığım binlerce adıma ışık olması dileğiyle.