116 111

Perfekcjonizm to cecha, która często jest pożądana, ponieważ kojarzy się z wytrwałością i pracowitością. Jednak dla perfekcjonisty często bywa przekleństwem, a już zwłaszcza dla młodego człowieka, który ma niewykształcony w pełni system nerwowy i dopiero uczy się tego, czym są mechanizmy obronne. Z tego powodu może być dla naszego dziecka niebezpieczny. Nie jest chorobą, ale bywa źródłem osobistego cierpienia. Jest przyczyną obniżenia samooceny i efektywności działań, negatywnie wpływa na kontakty z innymi ludźmi. Duża potrzeba kontroli, zbyt wygórowane standardy oraz nieelastyczne podejście do sukcesów i niepowodzeń sprawiają, że życie perfekcjonisty wypełnia lęk i ciągłe poczucie bycia niewystarczająco dobrym. Perfekcjonizm przyczynia się do powstawania zaburzeń depresyjnych, lękowych i obsesyjno-kompulsyjnych. Ma to związek z brakiem wiary we własne możliwości, nadmiernym krytycyzmem oraz silną zależnością od aprobaty innych.

Dziecko, które przedkłada potrzeby innych ponad swoje własne, zazwyczaj wzbudza w otoczeniu bardzo pozytywne emocje. Kiedy bierze na siebie obowiązki rodziców, kiedy się o nich troszczy, wówczas najczęściej jest także stawiane za wzór do naśladowania innym dzieciom. Jednak rzadko kto zastanawia się nad tym, jaką cenę płaci dziecko za to, że znajduje się w tak toksycznej dla niego sytuacji. Zatem, czym jest parentyfikacja? I w jaki sposób można sobie z nią poradzić? Bezinteresowna, altruistyczna postawa wydaje się jednoznacznie godna uznania. Taki syn czy córka napawa dumą: „Mam pomocne, zgodne dziecko, cóż w tym złego? To chyba dobrze, że nauczyłem je myśleć o innych? Że nie jest egoistą?”. Często – co trudno dostrzec – stoi jednak za tym ogromne cierpienie tego dziecka. Gloryfikuje się osoby skupione na potrzebach innych. Nikt jednak nie pyta, jaką cenę płacą za tę postawę. Schemat samopoświęcenia tworzy się zwykle, gdy któryś z opiekunów jest ciężko chory, cierpi na depresję, jest samotny, nieszczęśliwy lub uzależniony. Aby przeżyć, dziecko jak powietrza potrzebuje zaspokojenia

Dzieci nie rozumieją czym jest śmierci. Nie wiedzą, co to znaczy, że ktoś umarł. Bardzo trudno zrozumieć im, że nagle ktoś z ich życia nieodwracalnie znika. Tym bardziej warto wiedzieć w jaki sposób można je w tej trudnej, życiowej sytuacji wspierać. Na pewno potrzebują poczucia bezpieczeństwa, ponieważ zerwanie więzi poprzez śmierć osoby, z którą zdążyły wytworzyć bliską relację, jest dla nich potężnym zaburzeniem bezpiecznej dotąd rzeczywistości.

Poczucie zaufania ma wpływ na poczucie szczęścia. Jeżeli komuś ufasz, zdecydowanie mniej się martwisz, łatwiej podejmujesz decyzje i jesteś spokojniejszy. Zwłaszcza wtedy, kiedy dorastasz i poczucia zaufania potrzebujesz najbardziej. A my dzisiaj właśnie o tym, o czymś tak ważnym w procesie dorastania dziecka, czym jest zaufanie - a zwłaszcza jego brak, do naszego dorosłego świata. Z młodym człowiekiem, jak również z konsultantką telefonu zaufania Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, Katarzyną Talachą, rozmawia Katarzyna Stoparczyk.

Ruch ciałopozytywność jest buntem wobec kultury, która wywierała i nadal wywiera ogromną presję na postrzeganie naszego ciała. Jest ono permanentnie i bezpardonowo oceniane w sieci. Na tego rodzaju krytykę najbardziej narażone są dzieci w wieku szkolnym, w tym głównie nastolatki. Uniwersytet Medyczny w Swansea wraz z uczelniami w Oksfordzie i Birmingham w ciągu 20 lat przyjrzał się ponad 150 tys. dzieci i młodzieży z 30 krajów. Na podstawie tych badań opublikował raport, z którego wynika, że wśród osób poniżej 25. roku życia, które doświadczyły tego rodzaju przemocy, ryzyko podjęcia próby samobójczej lub samookaleczenia jest ponad dwukrotnie wyższe niż u pozostałych. Alarmujące w tym względzie są także raporty Najwyższej Izby Kontroli.

Wielu badaczy oraz terapeutów zgodnie twierdzi, iż zjawisko występowania ataków paniki oraz zaburzeń na tym tle często zaczyna się w okresie dojrzewania. Niemal 60% młodzieży przyznaje się do sporadycznych napadów paniki, podczas gdy około jeden na stu nastolatków cierpi na zespół paniki charakteryzujący się nagłym, nieoczekiwanym przypływem silnego lęku. Panika jest więc stosukowo powszechnym doświadczeniem występującym w okresie dorastania. Co ważne, wsparcie społeczne jest czynnikiem redukującym zarówno częstość występowania tych ataków, jak i ich nasilenie.

Jaki zawód wybrać w przyszłości? Jak wybrać szkołę po podstawówce? Która szkoła średnia będzie najbardziej odpowiednia? … to bardzo częste dylematy młodych ludzi. I choć trudności z ukierunkowaniem zawodowym w wieku czternastu, czy piętnastu lat są zjawiskiem absolutnie normalnym, oczekiwania najbliższych, jak również presja społeczna w tym temacie jest wielka. A przecież niezwykle rzadko zdarza się, że młody człowiek już od dzieciństwa wie, kim chce zostać w przyszłości, trzyma się tego planu i krok po kroku go realizuje.

Przemoc rówieśnicza, zwłaszcza w ostatnich latach, jest bardzo poważnym problemem. Doświadcza jej co trzecie dziecko w wieku szkolnym. Agresja fizyczna, przemoc psychiczna, a także cyberprzemoc to niestety coraz bardziej powszechne zjawiska wśród młodych osób. Ofiara zazwyczaj jest bezbronna, w dodatku niechętnie mówi o swoich traumatycznych doświadczeniach. W jaki sposób w tej sytuacji powinniśmy zachować się my, dorośli? Jak wziąć za agresywne zachowania naszych dzieci odpowiedzialność? O tym, w naszym nowym cyklu 116 111, opowie młoda nastolatka i konsultantka telefonu zaufania. Sytuacja jest o tyle trudna, że ofiary niechętnie mówią o swoich doświadczeniach i najczęściej nie zgłaszają problemu. Jak więc można im pomóc? W jaki sposób szerzyć świadomość wśród nauczycieli i budować pozytywny klimat szkoły? Rozmawiamy o tym z dr Małgorzatą Wójcik i dr. Radosławem Kaczanem, psychologami z Uniwersytetu SWPS i autorami aplikacji mobilnej RESQL, która pomaga zwalczać przemoc w polskich szkołach.

Wczoraj rozpoczęliśmy emisję bardzo ważnego cyklu pt. "116 111". Jego tytuł nawiązuje do numeru telefonu zaufania. Dzisiaj kolejna odsłona. O czym będzie? O czymś, co spędza sen z powiek wielu z nas - o samookaleczeniach naszych dzieci. Ze statystyk telefonu zaufania dla dzieci, prowadzonego przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę wynika, że mamy aż 130 proc. więcej samookaleczeń wśród młodych ludzi. Jak wesprzeć ich w tak trudnej sytuacji? I w jaki sposób skutecznie im pomóc? Te pytania stawia autorka cyklu, Katarzyna Stoparczyk, która najpierw zaprasza do studia młodego człowieka, po czym rozmawia z psycholożką, konsultantką telefonu zaufania, Katarzyną Talachą. Posłuchajmy.

W pierwszym odcinku cyklu "116 111" poruszyliśmy kwestię odrzucenia w grupie rówieśniczej. Tytuł jest oczywiście numerem telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży, który od 15 lat prowadzi fundacja Dajemy Dzieciom Siłę. Zagadnienia związane ze zdrowiem psychicznym dzieci i młodzieży są w centrum naszych zainteresowań.