‎شکرِ نعمت خوشتر از نعمت بود

‎شُکرباره کِی سوی نعمت رود ؟

‎شُکر جان نعمت و نعمت چو پوست

‎ز آنک شُکر آرد ترا تا کوی دوست

‎نعمت آرد غفلت و شکر انتباه

‎صیدِ نعمت کن بدام شکر شاه

حضرت مولانا