صداقت داشتن با خود، در تشخیص این نکته بهمون کمک می‌کنه.

.

پیشنهاد می‌کنم این فایل رو چند بار بشنویم. که بهتر درکش کنیم.

مرورش برای تغییر واقعی و گذر کردن و تحول درونی بسیار کارآمده از نظرم.

.

.

.

نام این خانم رو متاسفانه نمی‌دونم اما احتمالا فایلهاشون رو در اینستاگرام دیده باشید.

معرفی کتاب ویکتور فرانکل : انسان در جستجوی معنا.

خیلی وقتا ما خشم رو خودمون دوست داریم زنده نگه داریم چون فکر میکنیم برای تغییر نیاز به خشم داریم. نیاز داریم داغ رو تازه نگه داریم. در صورتی که به نظرم میاد این نیاز به خشم شبیه همون نیاز به خشم در رابطه ست برای معترض بودن.

درسته در وقایع اجتماعی ماجرا مثل رابطه دو سویه نیست و یکسویه ست. نمیشه کنترلی روی سیستم داشت و همین به اندازه کافی خشم سازه، اما میشه روی خودمون کنترل داشته باشیم تا بتونیم ارام تر بشیم و مفید تر عمل کنیم.

و همچنین خروجی اون داغ و سوگ بهتره تبدیل به اندیشه‌ای بشه که نیت پشت اون رو در دل و سر نگه داریم برای ادامه دادن…

دقت کنید جوامع مذهبی سالهاست دارن همین کارو میکنن. سعی شون زنده نگه داشتن داغ ماجرای عاشوراست تا بینش و اندیشه پشتش… برای همین همیشه روضه بخش مهم مراسم‌هاشون هست.

اندکی اندیشه

می‌دهد نیک خبر از ریشه

کی تو با کاشتن کینه و خشم

خواب آرام و صفا داشته‌ای؟!

حتا اگر با نظری مخالفیم نیازی نیست عصبانی بشیم از اون نظر. میتونیم دیدگاه خودمون رو مطرح کنیم. شاید تاثیر متقابل بذاره اصلا و طرف روبرو روشن بشه. منظورم بحث متعصبانه نیست اصلا. که اساسا تعصب و اینها همه چیزو شبیه حواشی فوتبال کلکلای فوتبالی میکنه…

برای تحقق خواسته‌های اجتماعی هم می‌تونیم دریت مثل خواسته‌های فردی عمل کنیم. حتمن راهش اصرار و زور و عجله نیست...

لطفا اپیزود بعدی رو هم بشنوید… و مهمتر از هر چیز ذهن‌تون رو کنترل کنید… با احساس خوب زودتر به خواسته می‌رسیم و باهاش همجهت می‌شیم… ذهن اما نمیذاره اینو بپذیریم و دائم اشفتگی ایجاد میکنه

این تکنیک تمرینی هست از کتاب ثروت استرهیکس

غرق آرامش باشه قلب‌هاتون🫂❤️‍🩹

کنترل ذهن بی‌تفاوتی نیست. پیدا کردن آرامش برای سازنده‌تر تصمیم گرفتنه و با عزت‌تر ادامه دادن.

تغییر نقطه نیست، خطه. باید سرپا موند برای ادامه دادن. این فکرای بلند امیدوارم که موثر باشه

نسبت به تن‌مون، خانواده‌مون، زبان‌مون، لهجه‌مون، خونه‌مون، محله‌مون، شهرمون، کشورمون، قاره‌مون، کره‌مون، کهکشان‌مون، هستی‌مون…

آیا شایسته‌ی اینم؟ بپرسم از خودم. اگر نه، بر خلافش عمل انجام بدم. ماه‌هاست دارم تو ظرف شکسته و لب پر غذا میخورم؟ چرا؟ در صورتی که شرایط استثنایی نیست چرا برای خودم ظرف مناسب تهیه نمی‌کنم؟

آمدم عریان و عریان می‌روم… پس هر چه را داشتم و دارم و خواهم داشت را شکر

[طبع شاکر داشتن]