Alan, Lena i Nadia są ułożeni na łóżku obok siebie i przykryci kołdrą. Są spokojni, nieruchomi, jakby pogrążoni w głębokim śnie. W takim stanie znalazła je ich babcia. Wszystko wydawało się być w porządku, gdyby nie to, że miały sine usta. Gdy kobieta podejmuje próbę wybudzenia swoich wnuków ich mama, Paulina N., siedzi na podłodze i błędnym wzrokiem spogląda w próżnię. Gdy dzieci nie dają znaku życia, w domu rozlega się rozpaczliwy krzyk „Dlaczego… jak mogłaś?!”. A potem zapada cisza. Cisza, którą przerywają policyjne syreny.