این ویس هم برای قبل هست. اما چون به نظرم مفید اومد اینجا قرارش می‌دم.

.

عادت و حضور نداشتن مارو تو وضعیت سابق نگه می‌داره حتا وقتی شرایط بیرونی واقعا تغییر کرده باشه.

حتا ممکنه واکنشمون به موقعیت سابق باشه نه به چیزی که جریان داره در حال حاضر.

.

خویش کاذب تو رو می‌بره تو جایگاه کمبود و می‌گه: «برو بمیر. به در نخوری» (با چه احساسی؟ ... احساس نا امیدی و یاس که بزرگترین سلاحشه)

خویش اصیل می‌بردت تو جایگاه فراوانی و حضور خالص و می‌گه: «بمیر از خویش کاذبت، پیش از اینکه بمیری» (با چه احساسی؟ .... احساس شادی و رهایی و اتصال به حق)

.

لینک حمایت از ما ورای بازیگری:

zarinp.al/mavarayebazigari