Twan, Frederik en tafelgast Sjors (waar kennen we hem niet van?) blikken terug, prikken door nostalgie heen en leggen een paar ongemakkelijke waarheden op tafel. Over miskopen waar je liever niet meer aan denkt. Over waarom je soms gewoon moet klappen op het juiste moment — want timing is alles in horlogeland. En over die ene waarheid die elke verzamelaar vroeg of laat leert: bezit van de zaak is het einde van het vermaak.

Sjors vertelt open over zijn eigen misstappen, waarom een Cartier er tóch maar niet komt, en hoe smaak zich ontwikkelt (of ontspoort). Ondertussen krijgt de PC – de Polscontrole – een glorieuze herintroductie. Wat dragen de mannen? En belangrijker: waarom?

Tussendoor gaat het ook gewoon over het leven: waarom je beter Barbera d’Alba of d’Asti drinkt dan moeilijk doet met hypeflessen, waarom relativering gezond is, en waarom we Sjors eigenlijk… niet missen.

Een aflevering vol zelfspot, realisme, koopmomenten en oude dynamiek.

Sommige dingen veranderen nooit. Andere gelukkig wel.