"Δεν τα παρατάω ποτέ". 

"Ούτε όταν πρέπει";

Καλά, σκλαβωμένος σε μια πεποίθηση κι αυτός...

Ηχητικό άρθρο της Ανθής στο mydoctorshouse.gr

Πώς να βλέπει άραγε ο ψυχολόγος σου τον εαυτό του;

Εσύ τι θα προτιμούσες να πιστεύει;

(ηχητικό άρθρο της Ανθής στο mydoctorshouse.gr)

Στη σημερινή πτήση ακούμε την κλήση μιας ελεύθερης-περιορισμένης από το καταφύγιο στο οποίο βρίσκεται από την αρχή της κορωνο-κρίσης.

Ενημερώνεται για τα τεκταινόμενα και εμπνέεται ώστε να δημιουργήσει έναν 7ο αριθμό για τα SMS του εγκλεισμού.

Έτσι γίνεται όταν υπάρχουν ...κάγκελα παντού.

Συζητάμε κάτι για να "νικήσουμε", να επιβληθούμε και να πείσουμε;

Για αυτά και άλλα πολλά μονολογώ πιλοτάροντας και καταθέτω την άποψή μου για το ποιος είναι ο ιδανικός νικητής μιας συζήτησης.

Εσύ τι λες, συνταξιδιώτη;

Σε αυτή την πτήση-"κατάδυση" μονολογώ για την προσκόλλησή μας σε "ετικέτες" που βάζουμε στον εαυτό μας και για την ανάγκη απελευθέρωσης από αυτές, είτε είναι "αρνητικές", είτε "θετικές". 

Επειδή οποιαδήποτε προσκόλληση, είναι ανελευθερία.

Μπορεί κάποιος να δώσει έναν ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ορισμό της φράσης "καλό παιδί" (ή "κακό παιδί");

Όχι. Επειδή δεν υπάρχει. 

Καθένας την προσαρμόζει ασυνείδητα σε αυτό που θέλει εκείνη τη στιγμή να πετύχει διαχειριζόμενος μια κατάσταση, φιλτράροντας αυτόματα τον όρο μέσα από την προσωπικότητα που έχει διαμορφώσει.

Και επειδή του φόρτωσαν αυτό το καθήκον οι γονείς του όταν ήταν μικρός, το φορτώνει τώρα στο παιδί του.

Μήπως να ελευθερωνόμαστε σιγά σιγά;

Όχι, να μη δεις το παιδί σου όπως επιθυμείς. Να το δεις όπως θα επιθυμεί εκείνο.

Τελικά, μας κάνει ποτέ κανείς κάτι ή όλα εμείς τα κάνουμε στον εαυτό μας;

Κάπου ανάμεσα στο μόνιμο επιεικές αυτο-χάιδεμα και το μόνιμο αυτο-μαστίγωμα, ας βρούμε ένα σημείο να κάτσουμε με καθαρή ματιά (προς το μέρος μας),  να αντικρίσουμε υπεύθυνα και ευθέως αυτό το γνωστό και συνάμα άγνωστο πλάσμα που λέγεται "εαυτός μας".

Στη λίστα με τις οδηγίες για τον COVID-19(πλένω σχολαστικά τα χέρια, αποφεύγω συναθροίσεις κ.λπ),να θυμηθείς να προσθέσεις αυτό: "Να μην καταπίνω αμάσητο ό,τι μου σερβίρουν".

Η εύκολη επιλογή είναι να επιβάλλουμε στα παιδιά να κάνουν ό,τι λέμε. Έτσι θα είναι υπάκουα.Τι αντιδράσεις θα έχουν;Σε τι ενήλικες θα εξελιχθούν;

Η δύσκολη επιλογή είναι να τα βοηθήσουμε να αντιληφθούν ότι η ελευθερία συνοδεύεται από ευθύνη και συνέπειες.Μπορούν να την επιλέξουν, όμως δεν μπορούν να διαλέξουν μόνο τα ευχάριστα και βολικά που την ακολουθούν. Κατανοώντας αυτό,πώς θα είναι ως ενήλικες;