Η φωνή του κοινωνικό-οικονομικο-επαγγελματικο-γονεϊκού Συστήματος, απευθύνεται στο αρσενικό και εκφράζει ανοιχτά κάποια βασικά πράγματα που ζητά από εκείνο.

Τελικά, ξέρουμε ή δεν ξέρουμε; Κι αν δεν αμφισβητήσουμε αυτά που ξέρουμε,τότε πώς θα μάθουμε; Κι αν όμως αμφισβητούμε συνέχεια αυτά που ξέρουμε,τότε πώς θα ξεφύγουμε από την ανασφάλεια;

Ένας μονόλογος που έγραψα αυθόρμητα σε χαρτί,παρατηρώντας και σκεπτόμενη το τι λέει (με καμουφλαρισμένο τρόπο) καθημερινά στη γυναίκα το Σύστημα.Μετά, το γραπτό ζήτησε να αποκτήσει και φωνή και έγινε επεισόδιο podcast.

Αλήθεια,αντιλαμβανόμαστε πόσο γλυκά,έμμεσα και υπόγεια κατευθύνει το Σύστημα τα θηλυκά,ώστε να παραμένουν υποδουλωμένα σε διαρκή καταναλωτική μανία,σε μόνιμη ανάγκη για εξωτερική ...ανακατασκευή, σε αποπροσανατολισμό από την αληθινή τους Ύπαρξη;

Έχει μόνο το Σύστημα ευθύνη;Όχι.Έχει και η Γυναίκα.Το συντηρεί.

Έχει κάποιο νόημα το να συγκρίνουμε εαυτούς με άλλους ανθρώπους;Γιατί να θέλουμε να ανταγωνιστούμε άλλους αντί να συναγωνιστούμε Εαυτόν;Mήπως είναι καλύτερα να φωτίζει καθένας μας τον κόσμο με τον δικό του ...μοναδικό τρόπο;

10 μέρες στο Los Angeles γέμισαν βαλίτσες με εικόνες,σκέψεις,εμπειρίες αλλά και προβληματισμούς σχετικά με την επαφή μας με τον Εαυτό και τον καταλυτικό ρόλο της πολύωρης εργασίας στην επαφή αυτή.