ajeerang อจีรัง

ใครอยู่ออฟฟิศน่าจะเคยเจอว่าผู้บริหารระดับสูงนี่นัดยากมาก พอนัดได้ก็มีโอกาสโดนเทสูงอีกต่างหาก เพราะอะไรตารางของผู้บริหารถึงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา จนบางทีเราก็ไม่อยากนัดแล้วก็มี

ในยุคข้าวยากหมากแพง การจัดการองค์กรจึงอาจเน้นไปที่ความคุ้มค่า โดยเฉพาะการจัดการพนักงานที่ไม่ต้องการ ที่สมัยก่อนก็ใช้วิธีจ้างออกซึ่งสิ้นเปลือง วันนี้เราจึงได้ยินศัพท์ใหม่ที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ที่ประหยัดกว่า (แต่ก็ใช่ว่าจะดี)

เราเก่ง เรามีน้ำใจ เรามีความสุขในการช่วยเหลือคนอื่น จนบางทีอาจจะลืมไปว่าคนสำคัญที่สุดในชีวิตเรา เขารอความสนใจจากเราอยู่ ไม่ใกล้ไม่ไกล

ทำไมคนรุ่นก่อนๆอย่าง Baby Boom หรือ X มองว่าการลาออกของคนรุ่นใหม่ คือการไม่อดทน หรือจริงๆน้องๆแค่ไม่ได้ทำตามปรัชญาการทำงานของคุณ ซึ่งมันอาจใช้ไม่ได้ผลกับยุคของเขาหรือเปล่า

การบูลลี่โดยเฉพาะรูปร่างลักษณะ มีในไทยมานาน แต่ทำไมหลายคนมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา เพราะมันมีมานาน หรือจริงๆเราที่พูดติดปาก คิดไปเองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา

คนไทยมักจะละเลยกติกาเล็กๆน้อยๆ เช่นการเดินชิดทางใดทางหนึ่ง การห้ามเดินบนบันไดเลื่อน หรือการขับรถบนไหล่ทาง เพราะกติกามันไม่มีประโยชน์หรือเปล่า แล้วถ้าไม่มีประโยชน์ คนจะตั้งขึ้นมาทำไม

หลายครั้งที่ผลการประเมินประจำปีในที่ทำงานมันมักจะค้านสายตาเรา เป็นเพราะระบบองค์กรไม่ดี หรือเราที่มองบางอย่างไม่เห็นกันแน่

เรากำลังกลัวตกเทรนด์รึเปล่า เรากำลังคุยกับคนอื่นไม่รู้เรื่องจนต้องคอยหยิบมือถือขึ้นมาไถๆแบบไม่มีเหตุผลหรือเปล่า ถ้าใช่คุณกำลังเกิดสิ่งที่เรียกว่า FOMO ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติ แต่ก็ต้องคอยควบคุมเอาไว้ให้ดี

ถ้าให้นึกถึงคำที่ใช้อธิบายการทำงานของราชการ เราก็จะมีคำซ้ำๆกันเช่น ช้า ยุ่งยาก ซึ่งมันสะท้อนวิธีคิดที่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงในระบบ แล้วจริงๆมันแก้อะไรได้ไหม ทำไมเขาถึงไม่ทำกัน

วัฒนธรรมที่น่าสนใจของนอร์เวย์ที่อยากให้มีในสังคมไทย แต่จะเป็นไปได้ไหม ได้แค่ไหนกับสิ่งที่คนไทยเป็นอยู่ในทุกวันนี้