Στο 60ό επετειακό επεισόδιο του Ανθρώπων Σχέσεις, κάνουμε μια στάση στη διαδρομή που μοιραστήκαμε μέχρι σήμερα.

Μιλάμε για όσα μας διδάσκουν οι σχέσεις που μας δυσκόλεψαν, για τη σημασία του να μπορούμε να ονομάζουμε αυτό που ζούμε, για την αγάπη χωρίς έλεγχο και τα όρια χωρίς ενοχή. Στεκόμαστε στη δύναμη του παρελθόντος, στη μοναξιά της ψηφιακής εποχής, στην ουσιαστική ακρόαση και στις μικρές επιλογές που μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε.

Ένα επεισόδιο αναστοχασμού, φροντίδας και ευγνωμοσύνης για εξήντα συναντήσεις γύρω από την αγάπη, την απώλεια, τη σύνδεση και την ανθρώπινη ανάγκη να ανήκουμε χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.

Στην ποιητική ενότητα ακούγεται ποίημα από την ομώνυμη ποιητική συλλογή μου, Ανθρώπων Σχέσεις.

Καλό Καλοκαίρι!

🧡

@anthropon.sxeseis

📩 [email protected]

Οι καλοκαιρινές διακοπές είναι για πολλούς ανθρώπους κάτι πολύ περισσότερο από λίγες μέρες ξεκούρασης.

Είναι μια περίοδος πάνω στην οποία πέφτουν η κούραση όλης της χρονιάς, η ανάγκη για ανάσα, η επιθυμία για χαρά, η ελπίδα ότι κάτι μέσα μας θα ηρεμήσει, αλλά και πολλές προσδοκίες γύρω από το πώς “πρέπει” να είναι το καλοκαίρι.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις», προσεγγίζουμε τις καλοκαιρινές διακοπές όχι μόνο ως απόδραση, αλλά ως μια εμπειρία βαθιά ψυχική και σχεσιακή.

Μιλάμε για το τι σημαίνουν πραγματικά οι διακοπές, γιατί τις φορτίζουμε τόσο πολύ, πώς επηρεάζουν τις σχέσεις, πώς το καλοκαίρι εντείνει τις συγκρίσεις με τους άλλους, πώς αγγίζει τη σχέση μας με το σώμα και την έκθεση, αλλά και γιατί πολλές φορές οι διακοπές δεν μας ξεκουράζουν όσο περιμένουμε.

Αναφερόμαστε επίσης στο ότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες δυνατότητες για διακοπές και στο πώς μπορεί το καλοκαίρι να γίνει πιο αληθινός χρόνος φροντίδας, χωρίς την πίεση να είναι τέλειο, εντυπωσιακό ή “όπως πρέπει”.

Η ποιητική ενότητα του επεισοδίου πλαισιώνεται από ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά, που φωτίζει με γαλήνη και ευαισθησία εκείνη τη βαθιά καλοκαιρινή στιγμή όπου ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί, να ησυχάσει και να νιώσει πιο παρών μέσα στη ζωή.

Ένα επεισόδιο για το καλοκαίρι, τη ξεκούραση, τις σχέσεις, το σώμα, τις συγκρίσεις και τη βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να βρει λίγο χώρο για αλήθεια, ανάσα και εσωτερική απλότητα.

Γιατί τελικά, οι διακοπές δεν χρειάζεται να είναι τέλειες για να είναι ουσιαστικές.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩 [email protected]

Η κρίση ηλικίας είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα αλλά και πιο βαθιά ανθρώπινα θέματα της ζωής.

Δεν αφορά μόνο το πέρασμα του χρόνου, την εμφάνιση ή τη νεότητα. Αφορά και τις επιλογές μας, τα όνειρα που δεν ζήσαμε, το σώμα που αλλάζει, τις συγκρίσεις, την αίσθηση ότι ο χρόνος δεν είναι πια άπειρος και το ερώτημα αν η ζωή που ζούμε σήμερα μάς εκφράζει πραγματικά.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις», προσεγγίζουμε την κρίση ηλικίας όχι ως καρικατούρα ή επιφανειακή ανασφάλεια, αλλά ως μια βαθιά υπαρξιακή και ψυχική σύγκρουση με τον χρόνο, το ανεκπλήρωτο, τη φθορά και την ανάγκη για νόημα.

Μιλάμε για το τι είναι πραγματικά η κρίση ηλικίας, γιατί εμφανίζεται, πώς εκδηλώνεται, γιατί δεν αφορά μόνο τη μέση ηλικία, πώς επηρεάζει τις σχέσεις, πώς συνδέεται με το σώμα, την εικόνα και τον φόβο της φθοράς, αλλά και τι κρύβεται βαθύτερα από κάτω: πένθος, ανεκπλήρωτο, φόβος θνητότητας και ανάγκη επανασύνδεσης με τον αληθινό εαυτό.

Αναφερόμαστε επίσης στο τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος όταν νιώθει ότι περνά μια τέτοια κρίση και στο πώς, παρά τη δυσκολία της, αυτή η περίοδος μπορεί να γίνει και στιγμή αφύπνισης, αλήθειας και επαναπροσδιορισμού.

Η ποιητική ενότητα του επεισοδίου πλαισιώνεται από ένα ποίημα του Λορέντζου Μαβίλη , που φωτίζει με βαθύ τρόπο το πένθος της νεότητας, το ανεκπλήρωτο και τα «κουρέλια της ευτυχίας» που μένουν όταν ο άνθρωπος αναμετριέται με όσα δεν κράτησαν όπως τα φαντάστηκε.

Ένα επεισόδιο για τον χρόνο, τη φθορά, το πένθος, το νόημα και τη δύσκολη αλλά πολύ ουσιαστική ερώτηση: όχι μόνο πόσο μεγαλώσαμε, αλλά και πώς ζήσαμε μέχρι εδώ.

Γιατί τελικά, η κρίση ηλικίας δεν είναι μόνο φόβος για το πέρασμα του χρόνου. Είναι πολλές φορές το σημείο όπου ο εαυτός μας ζητά να ζήσει πιο αληθινά τον χρόνο που έχει μπροστά του.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩 [email protected]

Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα από τα πιο σοβαρά και πιο επώδυνα θέματα των ανθρώπινων σχέσεων.

Δεν αφορά μόνο τα χτυπήματα. Αφορά και τον φόβο, τον έλεγχο, την απειλή, την ταπείνωση, τη σιωπή, τη συναισθηματική κακοποίηση και τη σταδιακή διάλυση της ασφάλειας μέσα στον ίδιο τον χώρο που θα έπρεπε να προστατεύει τον άνθρωπο.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις», προσεγγίζουμε την ενδοοικογενειακή βία ως μια βαθιά παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της έννοιας του δεσμού.

Μιλάμε για το τι είναι πραγματικά η ενδοοικογενειακή βία, ποιες μορφές μπορεί να πάρει, γιατί είναι τόσο δύσκολο να αναγνωριστεί, πώς λειτουργεί ο κύκλος της βίας και τι αφήνει μέσα στον άνθρωπο που τη βιώνει.

Αναφερόμαστε επίσης στον βαθύ αντίκτυπο που έχει στα παιδιά, είτε ως άμεσους αποδέκτες είτε ως μάρτυρες βίας, στο γιατί οι άνθρωποι δεν “φεύγουν απλώς”, αλλά και στο τι σημαίνει ουσιαστική στήριξη, ασφάλεια και προστασία.

Η ποιητική ενότητα του επεισοδίου πλαισιώνεται από ένα ποίημα του Γιώργου Σαραντάρη, που φωτίζει με λιτό και βαθύ τρόπο το ψυχικό αποτύπωμα του φόβου και την ανάγκη του ανθρώπου να κρατηθεί από κάτι σταθερό όταν όλα γύρω του απειλούνται.

Ένα επεισόδιο για τη βία, τον φόβο, τη σιωπή, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανάγκη να ξαναπούμε καθαρά ότι η αγάπη δεν είναι ποτέ τρόμος.

Γιατί τελικά, κανένα σπίτι δεν είναι πραγματικά σπίτι όταν μέσα του κατοικεί ο φόβος.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩 [email protected]

Υπάρχουν σχέσεις που δεν τελειώνουν απότομα, δεν σπάνε θεαματικά και δεν περνούν απαραίτητα μέσα από μεγάλες ρήξεις. Συνεχίζονται. Υπάρχουν. Λειτουργούν. Και όμως, κάποια στιγμή μπορεί να γεννηθεί ένα πολύ δύσκολο ερώτημα:

είναι αυτό που ζω ακόμη σχέση ή έχει γίνει κυρίως συνήθεια;

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις», προσεγγίζουμε ένα από τα πιο σιωπηλά και πιο ουσιαστικά ερωτήματα των ανθρώπινων δεσμών.

Μιλάμε για το τι σημαίνει πραγματικά σχέση και τι σημαίνει συνήθεια, πώς μια ζωντανή σχέση μπορεί σιγά σιγά να γίνει κυρίως αδράνεια και επανάληψη, ποια είναι τα σημάδια ότι ίσως μένουμε όχι από ζωντανή αγάπη αλλά από οικειότητα, φόβο ή ανάγκη για ασφάλεια, και γιατί αυτό το ερώτημα γεμίζει τον άνθρωπο με μπέρδεμα, ενοχή και συναισθηματική κόπωση.

Αναφερόμαστε επίσης στη σημαντική διάκριση ανάμεσα στη σταθερότητα και στη στασιμότητα, στο τι μπορεί να κάνει κανείς όταν αρχίζει να αναρωτιέται αν η σχέση του συνεχίζει να είναι αληθινά ζωντανή, και στο γιατί η αγάπη χρειάζεται όχι μόνο διάρκεια αλλά και παρουσία.

Η ποιητική ενότητα του επεισοδίου πλαισιώνεται από ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη, που φωτίζει με βαθύ τρόπο την αίσθηση της φθοράς, της αδράνειας και της ζωής που συνεχίζεται «σαν από μια κακή, παλιά συνήθεια».

Ένα επεισόδιο για τη σχέση, τη ρουτίνα, τη φθορά, τον φόβο του κενού και τη δύσκολη αλήθεια που πολλές φορές αργεί να ειπωθεί.

Γιατί τελικά, δεν αρκεί μια σχέση να κρατά.
Χρειάζεται και να μας κρατά ζωντανούς μέσα της.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩 [email protected]

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, της Αμφιφοβίας και της Τρανσφοβίας, σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις» μιλάμε για το πώς ο φόβος, η προκατάληψη και η κοινωνική απόρριψη δεν πληγώνουν μόνο τα άτομα, αλλά και τις ίδιες τις ανθρώπινες σχέσεις.

Πώς επηρεάζεται η σχέση με τον εαυτό όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει μαθαίνοντας ότι αυτό που είναι πρέπει να κρυφτεί; Πώς επηρεάζεται η σχέση με την οικογένεια, με τους φίλους, με την επιλεγμένη οικογένεια και με τον έρωτα όταν η αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει ανοιχτά, με ασφάλεια και αξιοπρέπεια;

Μιλάμε για την εσωτερικευμένη ντροπή, για τη σιωπή μέσα στην οικογένεια, για τη θεραπευτική σημασία των ασφαλών φίλων, για τις ερωτικές σχέσεις που αναγκάζονται να ζουν στη σκιά, αλλά και για τις ιδιαίτερες πληγές που αφήνουν η αμφιφοβία και η τρανσφοβία μέσα στις σχέσεις, όταν ο άνθρωπος καλείται να αποδεικνύει συνεχώς ποιος είναι.

Το επεισόδιο πλαισιώνεται από ένα ποίημα του Κ. Π. Καβάφη, που φωτίζει με σπάνια δύναμη τη ζωή που μεταμορφώνεται από τον φόβο, τη σιωπή και την ανάγκη να κρύβεται η αλήθεια.

Ένα επεισόδιο για την αγάπη, την αξιοπρέπεια, την ορατότητα και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να υπάρχει χωρίς να μικραίνει για να χωρέσει.

Γιατί τελικά, καμία αγάπη δεν θα έπρεπε να ζητά άδεια για να υπάρχει.

🧡

@anthropon.sxesies

📩 [email protected]

Η σχέση με τη μητέρα είναι από τις πιο βαθιές, πιο καθοριστικές και πιο σύνθετες σχέσεις της ζωής μας.

Είναι συχνά η πρώτη σχέση μέσα από την οποία μαθαίνουμε τι σημαίνει ασφάλεια, φροντίδα, αποδοχή, εγγύτητα και αγάπη. Και γι’ αυτό ακριβώς συνεχίζει να μας επηρεάζει πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε, ακόμη και στην ενήλικη ζωή.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις», προσεγγίζουμε τη σχέση με τη μητέρα ως έναν βαθύ ψυχικό δεσμό που μπορεί να είναι πηγή δύναμης, τρυφερότητας και εσωτερικής ασφάλειας, αλλά ταυτόχρονα να κουβαλά και δυσκολία, ενοχή, έλεγχο, πίεση ή ανοιχτές πληγές.

Μιλάμε για το πώς μας διαμορφώνει από νωρίς αυτή η σχέση, πώς συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις ενήλικες σχέσεις μας, πότε γίνεται πηγή δύναμης και πότε πηγή εσωτερικής σύγκρουσης, πώς μπλέκονται η αγάπη και η ενοχή, πότε χρειάζονται όρια και αν τελικά αυτή η σχέση μπορεί να αλλάξει.

Η ποιητική ενότητα του επεισοδίου πλαισιώνεται από ένα ανέκδοτο προσωπικό ποίημα, αφιερωμένο στη μητέρα, και φωτίζει τη μητρική παρουσία ως φροντίδα, καταφύγιο και βαθύ εσωτερικό αποτύπωμα.

Ένα επεισόδιο για την αγάπη, τη φροντίδα, την ενοχή, την αυτονομία, τη μνήμη και τον τρόπο που η μητέρα συνεχίζει να κατοικεί μέσα μας.

Γιατί τελικά, η σχέση με τη μητέρα δεν είναι μόνο ένας δεσμός του παρελθόντος.
Είναι πολλές φορές μια σχέση που συνεχίζει να διαμορφώνει τον τρόπο που υπάρχουμε μέσα στην αγάπη.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩 [email protected]

Η σιωπή μέσα σε μια σχέση δεν είναι πάντα αθώα.

Κάποιες φορές μπορεί να είναι μια φυσική ανάγκη για χρόνο, ηρεμία και απόσταση. Άλλες φορές όμως η σιωπή γίνεται τιμωρία. Γίνεται τρόπος να πιεστεί ο άλλος, να αγχωθεί, να ενοχοποιηθεί, να μαντεύει, να μικραίνει και να προσπαθεί να αποκαταστήσει μόνος του μια σύνδεση που ο άλλος απέσυρε χωρίς καθαρότητα.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις», προσεγγίζουμε την τιμωρητική σιωπή και τη συναισθηματική απόσυρση ως ένα από τα πιο λεπτά αλλά και πιο φθαρτικά μοτίβα στις σύγχρονες σχέσεις.

Μιλάμε για το τι είναι πραγματικά η τιμωρητική σιωπή, πώς εκδηλώνεται, γιατί είναι τόσο αποσταθεροποιητική, πότε η σιωπή δεν είναι όριο αλλά έλεγχος, τι κάνει στον άνθρωπο που τη δέχεται και γιατί κάποιοι άνθρωποι σχετίζονται με αυτόν τον τρόπο.

Αναφερόμαστε επίσης στο πώς ξεχωρίζεται η υγιής απομάκρυνση από τη συναισθηματική τιμωρία και στο τι μπορεί να κάνει κανείς όταν βρίσκεται απέναντι σε μια τέτοια δυναμική.

Το επεισόδιο πλαισιώνεται από ένα ποίημα του Κ. Π. Καβάφη που φωτίζει με βαθύ και λιτό τρόπο την αίσθηση ψυχικού εγκλωβισμού, την αναζήτηση διεξόδου και τη σιωπή ως έναν χώρο όπου η σχέση παύει να είναι προσβάσιμη.

Ένα επεισόδιο για τη σιωπή, την απουσία, την ψυχική πίεση και την ανάγκη να ξεχωρίσουμε πότε η απόσταση προστατεύει και πότε πληγώνει.

Γιατί τελικά, δεν πονά μόνο αυτό που λέγεται.
Πονά και αυτό που αποσύρεται χωρίς να εξηγηθεί.

🧡

@anthropon.sxesies

📩 [email protected]

Ο φόβος εγκατάλειψης είναι ένα από τα πιο βαθιά και πιο καθοριστικά ζητήματα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Δεν αφορά μόνο τον φόβο ότι κάποιος θα φύγει από τη ζωή μας. Αφορά και την αγωνία ότι μπορεί να απομακρυνθεί, να αλλάξει, να πάψει να μας επιλέγει ή να μη μας αγαπά με τον τρόπο που έχουμε ανάγκη.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις», προσεγγίζουμε τον φόβο εγκατάλειψης όχι ως μια απλή ανασφάλεια, αλλά ως ένα βαθύ σχεσιακό βίωμα που μπορεί να επηρεάζει τον τρόπο που αγαπάμε, δεχόμαστε την αγάπη και σχετιζόμαστε με τους άλλους.

Μιλάμε για το τι είναι πραγματικά ο φόβος εγκατάλειψης, πώς γεννιέται, πώς εμφανίζεται στις σύγχρονες σχέσεις, πώς μπορεί να μοιάζει με ζήλια, έλεγχο ή υπερανάλυση, τι κάνει στον άνθρωπο που τον βιώνει και τι επιπτώσεις έχει στη σχέση.

Αναφερόμαστε επίσης στο πώς ξεχωρίζεται ο πραγματικός κίνδυνος από την ενεργοποίηση του φόβου, πώς δουλεύεται εσωτερικά και γιατί η αγάπη, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν αρκεί από μόνη της για να θεραπεύσει μια τόσο βαθιά αγωνία.

Το επεισόδιο πλαισιώνεται από ένα ποίημα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, που φωτίζει με λεπτό και συγκινητικό τρόπο την ανάγκη του ανθρώπου να μη μείνει μόνος μέσα στον πόνο του και να νιώσει ότι μια ουσιαστική παρουσία θα μείνει.

Γιατί τελικά, ο φόβος εγκατάλειψης δεν είναι μόνο φόβος μοναξιάς.

Είναι πολλές φορές ο φόβος ότι θα πάψουμε να είμαστε σημαντικοί για εκείνον που έχει γίνει σημαντικός για εμάς.

🧡

@anthropon.sxesies

📩 [email protected]

Το love-bombing είναι ένα από τα πιο συζητημένα και πιο μπερδεμένα φαινόμενα στις σύγχρονες σχέσεις.

Στην αρχή μοιάζει με κάτι όμορφο: έντονο ενδιαφέρον, διαρκή παρουσία, μεγάλα λόγια, υπερβολική προσοχή, έντονη επιθυμία και την αίσθηση ότι ο άλλος σε βλέπει πραγματικά και σε θέλει βαθιά. Και ίσως γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο να το αναγνωρίσει κανείς.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις», προσεγγίζουμε το love-bombing όχι ως έναν όρο της μόδας, αλλά ως μια σχεσιακή δυναμική που μπορεί να ξεκινά με ένταση και εξιδανίκευση, αλλά αργότερα να οδηγήσει σε σύγχυση, αποσταθεροποίηση και εσωτερικό τραύμα.

Μιλάμε για το τι είναι πραγματικά το love-bombing, γιατί μοιάζει τόσο γοητευτικό στην αρχή, ποια είναι τα βασικά του σημάδια, πότε η ένταση παύει να είναι αγάπη και γίνεται έλεγχος, τι αφήνει μέσα στον άνθρωπο που το δέχεται και πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε το αυθεντικό ενδιαφέρον από τη συναισθηματική υπερβολή.

Το επεισόδιο πλαισιώνεται από ένα υπέροχο ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη , που φωτίζει ποιητικά τη δύναμη των λόγων, της εξιδανίκευσης και της πληγής που αφήνεται όταν κάτι φαίνεται μεγάλο, αλλά δεν στηρίζεται σε αλήθεια.

Ένα επεισόδιο για την ένταση, την αυταπάτη, την ανάγκη για επιβεβαίωση, τα όρια και την αληθινή σύνδεση.

Γιατί τελικά, το ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος μας ενθουσιάζει.Το ουσιαστικό ερώτημα είναι ποιος μπορεί να μείνει αληθινός και καθαρός όταν περάσει η λάμψη της αρχής.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩[email protected]