Η ζήλια είναι από τα πιο έντονα και παρεξηγημένα συναισθήματα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Μπορεί να εμφανιστεί αθόρυβα, μέσα από μια μικρή ανασφάλεια, έναν φόβο απώλειας, μια ανάγκη επιβεβαίωσης. Άλλοτε εκφράζεται ως νοιάξιμο και άλλοτε μετατρέπεται σε πίεση που δοκιμάζει τη σχέση.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις» εξερευνούμε σε βάθος τη ζήλια:
τι είναι πραγματικά, από πού γεννιέται, τι ενεργοποιεί μέσα μας και πώς επηρεάζει τον σύντροφο και τη δυναμική της σχέσης.

Μιλάμε για τη διαφορά ανάμεσα στη φυσιολογική και την τοξική ζήλια, για τον ρόλο της ανασφάλειας και των πρώιμων εμπειριών, αλλά και για πρακτικούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τη ρυθμίσουμε χωρίς να πληγώνουμε ούτε τον εαυτό μας ούτε τον άλλον.

Το επεισόδιο πλαισιώνεται από το ποίημα «Ζήλια» της Esther Johnson, που φωτίζει με ένταση το πώς η ζήλια μπορεί να εισβάλει ακόμη και μέσα στην αγάπη.

Ένα επεισόδιο για όσους θέλουν να καταλάβουν βαθύτερα τι κρύβεται πίσω από τη ζήλια και πώς η επίγνωση μπορεί να προστατεύσει τη σχέση αντί να τη διαβρώσει.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩 [email protected]

Μετά από δύσκολες σχέσεις, τραυματικούς δεσμούς, απογοητεύσεις ή περιόδους όπου νιώθουμε ότι χαθήκαμε από τον εαυτό μας, έρχεται μια στιγμή που εμφανίζεται μια βαθιά ανάγκη: η επανασύνδεση.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις» εξερευνούμε τι σημαίνει πραγματικά να επανασυνδέεσαι. Όχι απαραίτητα με κάποιον άλλον, αλλά πρώτα με τον εαυτό σου. Με τα συναισθήματά σου, τα όριά σου, την αλήθεια σου.

Μιλάμε για το γιατί αποσυνδεόμαστε, πώς λειτουργεί η ανάγκη για σύνδεση μέσα στον άνθρωπο, πότε μια επανασύνδεση μπορεί να είναι θεραπευτική και πότε μπορεί να είναι επιστροφή σε κάτι που ήδη γνωρίζουμε ότι μας πληγώνει.

Με βάση την ψυχολογία της σύνδεσης, σύγχρονες έρευνες για τη μοναξιά και τη συναισθηματική υγεία, αλλά και μέσα από την ποίηση, αυτό το επεισόδιο ανοίγει έναν χώρο κατανόησης και αυτοπαρατήρησης.

Ένα επεισόδιο για όσους προσπαθούν να ξαναβρούν την επαφή με τον εαυτό τους.
Και για όσους μαθαίνουν ότι η πιο ουσιαστική σύνδεση ξεκινά από μέσα.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩 [email protected]

Σε αυτό το επεισόδιο του «Ανθρώπων Σχέσεις» μιλάμε για έναν από τους πιο σιωπηλούς και επώδυνους δεσμούς που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος: τον τραυματικό δεσμό.

Γιατί μερικές σχέσεις μας πονάνε, αλλά δεν μπορούμε να φύγουμε;
Γιατί κάποιος που μας αποσταθεροποιεί γίνεται τόσο σημαντικός;
Και γιατί η έλλειψη, η αστάθεια και ο φόβος μοιάζουν πολλές φορές με αγάπη;

Μέσα από ψυχολογία, σύγχρονες έρευνες και βιωματική κατανόηση, εξερευνούμε πώς δημιουργείται ένας τραυματικός δεσμός, πώς επηρεάζει την αυτοαξία, πώς εγκλωβίζει το νευρικό σύστημα και γιατί δεν σπάει απλώς με λογικές αποφάσεις.

Μιλάμε για την ανάγκη, την εγκατάλειψη, την ελπίδα, αλλά και για το πώς μπορεί κάποιος, βήμα βήμα, να αρχίσει να αποσυνδέεται από σχέσεις που πονάνε και να χτίζει κάτι πιο ασφαλές.

Ένα επεισόδιο για όσους έχουν αγαπήσει μέσα από τον φόβο.
Και για όσους θέλουν να μάθουν πώς μοιάζει η αγάπη χωρίς πόνο.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩[email protected]

Τι είναι τελικά η απιστία; Μια πράξη; Μια επιλογή; Ή ένα ρήγμα που προϋπήρχε και απλώς αποκαλύφθηκε;

Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγουμε το θέμα της απιστίας πέρα από τα κλισέ και τις εύκολες απαντήσεις. Μιλάμε για την επιθυμία, τη ρωγμή, την ανάγκη για επιβεβαίωση, τον φόβο της οικειότητας και τα μοτίβα αποφυγής. Για το γιατί η απιστία πονά συχνά περισσότερο από έναν ξεκάθαρο χωρισμό, και πώς τραυματίζει την αφήγηση που έχουμε για τη σχέση και τον εαυτό μας.

Εξερευνούμε τι ενεργοποιείται ψυχολογικά σε εκείνον που προδίδει και σε εκείνον που μένει πίσω. Πώς συνδέεται η απιστία με την αυτοαξία, την εγκατάλειψη, τον ναρκισσισμό, αλλά και τη δυσκολία να αντέξουμε την αλήθεια. Και κυρίως, πώς μπορεί κάποιος να κλείσει μόνος του κάτι που δεν έκλεισε ποτέ καθαρά.

Στην ποιητική ενότητα, διαβάζουμε ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη, ένα κείμενο για τη διάψευση, την προδοσία και τη στιγμή που το φως της φαντασίας γίνεται πληγή της πραγματικότητας.

Ένα επεισόδιο για τις σχέσεις όταν ραγίζουν. Και για το τι κάνουμε με τη ρωγμή, όταν η επιθυμία περνά από μέσα της.

Follow on Instagram: @anthropon.sxeseis📩 [email protected]

🧡

Αυτό το επεισόδιο είναι μια παύση.
Όχι για να μετρήσουμε επεισόδια, αλλά για να κοιτάξουμε τι άφησε πίσω του ένας χρόνος «Ανθρώπων Σχέσεις».

Σε αυτά τα 40 επεισόδια μιλήσαμε για αγάπη, όρια, απώλεια, σεβασμό, σιωπή, τραύμα και σύνδεση. Όχι για να δώσουμε απαντήσεις, αλλά για να ανοίξουμε χώρους κατανόησης. Για να βρούμε λέξεις εκεί όπου υπήρχε μόνο βάρος.

Σε αυτό το επετειακό επεισόδιο, δεν γίνεται ανασκόπηση θεμάτων. Γίνεται σύνθεση. Τι ειπώθηκε, τι έμεινε, τι άλλαξε. Τι έμαθα εγώ μέσα από αυτή τη διαδρομή και τι μου έμαθαν, σιωπηλά, οι άνθρωποι που άκουγαν.

Μιλάμε για τη σημασία της παρουσίας, για την ποίηση ως γλώσσα των σχέσεων, για τα ερωτήματα που μας συνοδεύουν στον επόμενο χρόνο. Ένα επεισόδιο για όσα δεν λύνονται, αλλά αξίζουν να ειπωθούν.

Συνεχίζουμε.Γιατί οι ανθρώπων σχέσεις δεν τελειώνουν. Εξελίσσονται.

🧡

@anthropon.sxeseis

📩 [email protected]

Ο σεβασμός είναι από εκείνες τις έννοιες που θεωρούμε αυτονόητες, μέχρι να λείψουν. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τον σεβασμό στις σχέσεις όχι ως ευγένεια ή καλή πρόθεση, αλλά ως στάση, όριο και πράξη ευθύνης. Εξερευνούμε πώς μπερδεύεται με την αγάπη, πώς συγχέεται με την ανοχή και γιατί συχνά απουσιάζει ακόμη κι όταν το συναίσθημα είναι έντονο.

Μιλάμε για τον σεβασμό προς τον άλλον, αλλά και για τον σεβασμό προς τον εαυτό. Για το πώς φαίνεται στην καθημερινότητα, στη σύγκρουση και, κυρίως, στον τρόπο που τελειώνει μια σχέση. Γιατί ο σεβασμός δεν δοκιμάζεται όταν όλα είναι εύκολα, αλλά όταν χρειάζεται να μείνεις πιστός στις αξίες σου.

Η ποιητική ενότητα του επεισοδίου βασίζεται στο ποίημα «Θερμοπύλες» του Κ. Π. Καβάφη, το οποίο λειτουργεί ως σύμβολο των ορίων που επιλέγουμε να φυλάξουμε ακόμη κι όταν γνωρίζουμε το κόστος. Ένα επεισόδιο για όσους αναζητούν σχέσεις με παρουσία, ευθύνη και αξιοπρέπεια.

🧡

@anthropon.sxeseis

Υπάρχουν σχέσεις που τελειώνουν με λόγια και σχέσεις που τελειώνουν με σιωπή.
Το ghosting δεν είναι απλώς μια σύγχρονη συμπεριφορά. Είναι μια εμπειρία που αφήνει τον άνθρωπο που μένει πίσω χωρίς απαντήσεις, χωρίς κλείσιμο, χωρίς αφήγηση.

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε αναλυτικά για το τι είναι το ghosting και πώς αποδίδεται στα ελληνικά, γιατί εμφανίζεται τόσο συχνά στη σύγχρονη εποχή και γιατί κάποιοι άνθρωποι εξαφανίζονται αντί να μιλήσουν. Εξερευνούμε τι ενεργοποιεί ψυχολογικά σε εκείνον που μένει πίσω, πώς συνδέεται με φόβο, ανωριμότητα και αποφευκτικά ή ναρκισσιστικά μοτίβα, και γιατί το ghosting συχνά πονά περισσότερο από έναν ξεκάθαρο χωρισμό.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο πώς μπορεί κανείς να κλείσει μόνος του κάτι που δεν έκλεισε ποτέ, να αποσύρει την ενέργεια του από την αναμονή και να επανασυνδεθεί με την αυτοαξία και τα όρια του.

Η ποιητική ενότητα του επεισοδίου βασίζεται στο κείμενο του Αντώνη Γουλιανού, όπου το ghosting αποτυπώνεται ως βίωμα τραύματος, σιωπής και συναισθηματικής εξάντλησης. Ένα επεισόδιο για όσους βρέθηκαν αντιμέτωποι με την απουσία λόγου και προσπαθούν να ξαναβρούν τη φωνή τους.

🧡

@anthropon.sxeseis

Η Πρωτοχρονιά συχνά μας καλεί να αλλάξουμε, πριν καν προλάβουμε να καταλάβουμε τι ζήσαμε. Σε αυτό το επεισόδιο, ο απολογισμός δεν γίνεται ως αποτίμηση επιτυχιών, αλλά ως πράξη κατανόησης. Μιλάμε για τον χρόνο που πέρασε, για όσα μας στήριξαν και για όσα χρειάστηκε να αφήσουμε πίσω, όχι ως ήττα, αλλά ως ωρίμανση.
Προσεγγίζουμε την Πρωτοχρονιά πέρα από τα κλισέ των αποφάσεων και των υποσχέσεων, με ψυχολογικό βάθος και αναστοχασμό, φωτίζοντας τη μετάβαση από το «όπως θα θέλαμε» στο «όπως τελικά είναι».
Η ποιητική ενότητα φέρνει σε διάλογο δύο φωνές: το ποίημα του Ιωάννη Σιδηρόπουλου, που εκφράζει την προσδοκία για Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά γεμάτα σταθερή αγάπη και συνέχεια, και το ποίημα της Κικής Δημουλά, που αποτυπώνει τη γυμνή πραγματικότητα του νέου χρόνου, τη μνήμη και τη ματαίωση.
Ένα επεισόδιο για όσους δεν ζητούν από τον χρόνο να τους σώσει, αλλά να τους χωρέσει.

Καλή Χρονιά!

🧡

Τα Χριστούγεννα είναι φορτισμένα με εικόνες, υποσχέσεις και προσδοκίες. Όταν όμως το «όπως θα έπρεπε» συγκρούεται με το «όπως είναι», γεννιέται η ματαίωση.
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για το γιατί οι γιορτές κουβαλούν τόσο βάρος, πώς οι ανείπωτες προσδοκίες δοκιμάζουν τις σχέσεις και γιατί πολλοί άνθρωποι νιώθουν πιο μόνοι αυτές τις μέρες. Αναζητούμε τρόπους να χτίσουμε ρεαλιστικά, ανθρώπινα Χριστούγεννα, με λιγότερη πίεση και περισσότερη αλήθεια.
Η ποιητική ενότητα βασίζεται στο ποίημα «Νύχτα Χριστουγεννιάτικη» του Γεώργιου Δροσίνη, που φωτίζει τη γιορτή ως πορεία ζωής και όχι ως ιδανικό προορισμό.
Ένα επεισόδιο για όσους κουράστηκαν να προσποιούνται τη χαρά και θέλουν να σταθούν στις γιορτές με ειλικρίνεια και φροντίδα.

🧡

@anthropon.sxeseis

Στο επεισόδιο αυτό εξερευνούμε το Σύνδρομο του Σωτήρα, αυτή τη σιωπηλή και συχνά επώδυνη ανάγκη να κρατάμε τους άλλους όρθιους, ακόμη κι όταν γονατίζουμε εμείς.

Μιλάμε για το πώς δημιουργείται αυτός ο ρόλος, γιατί επαναλαμβάνεται στις σχέσεις και πώς μεταμορφώνεται σε βάρος, ενοχή και εξάντληση. Αναλύουμε τα σημάδια, τους μηχανισμούς και τους δρόμους απεμπλοκής, ενώ φωτίζουμε την αξία της αυτοφροντίδας και των υγιών ορίων.

Ένα επεισόδιο για όλους όσους κουράστηκαν να είναι οι δυνατοί, αλλά συνεχίζουν να αγαπούν βαθιά.

🧡

@anthropon.sxeseis