AntidietFoody w/Irem Wlazlo

Bir dilim pasta istiyorsun ama yemiyorsun. Birini özlüyorsun ama aramıyorsun. İkisinde de seni durduran benzer bir düşünce olabilir mi?

Bu bölümde yemekle ilişkimizle insanlarla ilişkimiz arasındaki benzerlikleri konuşuyoruz. İhtiyaçlarımızı ertelemek, istediğimiz bir şeye izin verdikten sonra suçluluk duymak, hep kendimizi tutup sonra taşmak… Yemek, yakınlık ve alışverişten günlük örneklerle, kendimize nasıl davrandığımıza bakıyoruz.

Xoxo, İrem

Ailemiz, beden, yemek ve kendimizle kurduğumuz ilişkiyi etkileyebilir. Ancak iyileşmeyi sürekli geçmişe, ebeveynlerimizin değişmesine ya da hiç gelmeyen bir özre bağlamak bizi olduğumuz yerde tutabilir.

Bu bölümde aileyi suçlamakla aile dinamiklerini dürüstçe incelemek arasındaki farkı, suç ve sorumluluğun neden aynı şey olmadığını ve koçluğun “Bu neden oldu?” sorusundan “Bugün kendim için ne yapabilirim?” sorusuna nasıl geçtiğini konuşuyoruz.

Sevgiler, İrem

Yeme atakları neden çoğu zaman akşamüstü veya gece ortaya çıkıyor? Gün içindeki yetersiz beslenme, yasaklı yiyecekler, ertelenen açlık ve biriken duygular bizi akşam saatlerinde nasıl daha savunmasız bırakıyor? Bu bölümde, evde yiyecek bulundurmamak ya da eve geç gelmek gibi kaçınma yöntemlerinin neden kalıcı bir çözüm olmadığını ve bu döngüyü kırmak için nereden başlayabileceğimizi konuşuyoruz.

Sağlıkla kalın, İrem

Sağlıklı beslenmek ne zaman sağlıklı olmaktan çıkıyor? Spor, protein, “clean eating”, disiplin ve sürekli daha iyi bir bedene ulaşma çabası… Sağlık adı altında normalleştirdiğimiz davranışlar ne zaman obsesyona dönüşüyor?

Bu bölümde bedenimizi neden sürekli geliştirilmesi gereken bir proje gibi görmeye başladığımızı, sosyal medyanın ve fitness kültürünün özellikle gençler üzerindeki etkisini ve sağlık ile obsesyonun neden aynı cümlede uzun süre yan yana duramayacağını konuşuyoruz.

Sevgiler, İrem

Eylül geldi; okullar açıldı, kampüsler doldu, ofislere dönüş başladı. Ve beraberinde yemek, beden, spor ve diyet konuşmaları da yeniden hayatın tam ortasına yerleşti.

Bu bölümde özellikle lise ve üniversite öğrencileri için; yemekhane ortamından arkadaş karşılaştırmalarına, sosyal medyadan spor salonu kültürüne, “akşam içeceğim diye gündüz yemeyeyim” düşüncesinden akademik stresin yeme davranışlarına etkisine kadar birçok tetikleyiciyi konuşuyoruz.

Ayrıca sezgisel yeme ile “bilinçli yeme” arasındaki farkı, aktif yeme bozukluğu döneminde neden bazen açlık sinyallerinden önce düzenli ve yeterli beslenmenin gelmesi gerektiğini ve arkadaşlarla/aileyle yemek ve beden konuşmaları konusunda nasıl sınır koyabileceğimizi ele alıyoruz.

Çünkü iyileşme, hiç tetiklenmemek değil. Tetiklendiğinizde eski davranışlara geri dönmemeyi öğrenmek.

Okula, işe, sosyal hayata dönüyoruz. Yeme bozukluğuna dönmek zorunda değiliz.

Düşünüyorum, Öyleyse Şişmanım

Aklımızdan geçen her düşünce gerçek midir? Peki ya bir düşünceyi o kadar sık tekrar edersek, bir süre sonra onu sorgulamayı bırakıp gerçek kabul etmeye başlar mıyız?

“Çok yedim, kesin kilo aldım.”
“Bedenim değişirse kimse beni beğenmez.”
“Bugün kendimi şişman hissediyorum, demek ki şişmanım.”
“Ya hep kontrol bende olmalı ya da tamamen kontrolden çıkmışımdır.”

Bu bölümde zihnimizin bize oynadığı oyunları, yani bilişsel çarpıtmaları (cognitive distortions) ve bunların yeme bozukluğu düşüncelerini nasıl besleyebildiğini konuşuyoruz.

Siyah-beyaz düşünmekten felaketleştirmeye, zihin okumaktan duyguları gerçek sanmaya kadar sık karşılaştığımız düşünce tuzaklarını örneklerle inceliyor; düşüncelerimizle gerçekler arasına biraz mesafe koymayı öğreniyoruz.

Xoxo, İrem

Mukbang videoları hiç dikkatini çekti mi? 50 hamburger yiyen, bir tepsi baklavayı bitiren videolar... Eleştiriyorsun ama yine de izlemekten kendini alamıyorsun.

Bu bölümde bir takipçimizin samimi sorusundan yola çıkıyorum: Neden bu videoları izlemekten kendimizi alamıyoruz? Bilim bu konuda ne diyor, "vicarious eating" yani dolaylı yeme deneyimi nedir, ve bu davranış kimler için risk taşıyabilir, kimler için zararsız bir vakit geçirme şekli?

Ayrıca kendi hikayemi de paylaşıyorum: kısıtlama yaptığım yıllarda saatlerce Food TV izlediğim, asla kendime izin vermediğim yemekleri ekrandan "yaşadığım," ve karşımdaki şeflerin bedenlerine bakıp kafamda kurallar, senaryolar ürettiğim dönem.

Eğer sen de "neden hâlâ izliyorum bunu" diye kendine kızıyorsan, bu bölüm tam sana göre. Yargılamadan, merakla bakıyoruz.

Xoxo, İrem

Bu bölümde ADHD’nin ne olduğunu, beynin ödül sistemi ve dopaminle ilişkisini, yeme davranışlarımızı nasıl etkileyebildiğini konuşuyoruz.

Ayrıca ADHD ve yeme bozuklukları bir aradaysa neden kişinin kendini yıllarca “iradesiz”, “düzensiz” ya da “başarısız” zannedebildiğini ve iyileşme sürecinde nelerin yardımcı olabileceğini ele alıyoruz.

Eğer siz de yıllardır kendinizle ilgili bazı şeyleri anlamlandıramıyor, yemekle ilişkinizde tekrar eden döngüler yaşıyor ya da ADHD tanınızın yeme davranışlarınızı nasıl etkilediğini merak ediyorsanız, bu bölüm tam size göre.

Xoxo, İrem

“Şişşşt… Aramızda kalsın, yiyip yiyip kusuyormuş.”

Bulimiya hakkında konuşurken çoğu zaman sadece iki davranıştan bahsediyoruz: yemek ve kusmak.

Ama işin görünmeyen tarafı çok daha büyük.

Yemekten keyif alamamak.

Sürekli yemek düşünmek.

Kusmak için uygun zamanı kollamak.

Yakalanmamaya çalışmak.

Kokuyu gizlemek.

Yüzündeki kızarıklığı saklamak.

Ve en önemlisi…

UTANMAK.

Bu bölümde bulimiyanın DSM-5 tanımını konuşuyoruz ama orada kalmıyoruz.

Bulimiyanın psikolojik ve fizyolojik sebeplerinden, binge eating ile olan ilişkisinden, Brené Brown’ın utanç araştırmalarından ve iyileşmenin nasıl mümkün olduğundan bahsediyoruz.

Eğer siz ya da sevdiğiniz biri bulimiya ile mücadele ediyorsa, bu bölüm size yalnız olmadığınızı hatırlatmak için burada. 🤍

Çünkü bulimiya sadece “yiyip yiyip kusmak” değildir.

Çoğu zaman kimse anlamasın diye yaşanan sessiz bir savaştır.

Bu haftaki bölümde “looking good” ve “feeling good” arasındaki farkı konuşuyoruz.

Çünkü toplum bize iyi görünmenin iyi hissetmekten daha önemli olduğunu öğretiyor.

Daha fit olmak, daha kontrollü olmak, daha üretken olmak…

Ama bütün bunların arasında bedenimizin ve sinir sistemimizin gerçekten nasıl hissettiğini unutabiliyoruz.

Bu bölümde;

• açlıkla savaşmanın neden sürdürülebilir olmadığını,

• bedenimize söz hakkı vermenin nasıl hissettirdiğini,

• wellness ile takıntı arasındaki farkı,

• dinlenmenin neden bir ihtiyaç olduğunu,

• neden artık “iyi görünmekten” çok “iyi hissetmeyi” seçtiğimi konuşacağız.

Biraz yemekle ilişkimiz hakkında,

biraz bedenimizle ilişkimiz hakkında,

biraz da büyümek, yavaşlamak ve kendimizi terk etmemek hakkında bir bölüm oldu.

Umarım bana iyi gelenler, size de iyi gelir.

Xoxo, Irem