Bu bölümde sevgili danışanım Melike ile anoreksiyadan binge eating’e uzanan süreci ve iyileşmenin mümkün olduğunu konuşuyoruz.

Kontrol, food noise, utanç ve yeniden bedenine güvenmeyi öğrenme… Gerçek bir dönüşüm hikâyesi.

Melike hem kendi iyileşti, hem de yeme bozukluklarıyla uğraşan herkese umut olmak istiyor. İyileşmenin mümkün olduğunun en güzel kanıtı kendisi. Melike ye Instagram dan @mellakyy dan ulaşabilirsiniz.

Sevgiler

Yeme bozukluklarından iyileşirken en zorlayıcı şeylerden biri belirsizliktir.

Bedenimizin hangi kiloda duracağını, bir yiyeceği yerken nasıl hissedeceğimizi, bedenimizle ilgili duygularımızın ne zaman daha tutarlı hale geleceğini ya da bu sürecin ne zaman biraz olsun hafifleyeceğini çoğu zaman bilemeyiz.

Bu bölümde; iyileşme sürecinde ön göremeyeceğimiz ama zamanla olmasını bekleyebileceğimiz şeyleri konuşuyoruz.

Bedenin değişkenliği, yiyeceklerle ilişkinin dalgalı doğası, beden algısı, ilişkilerin dönüşmesi ve aslında hangi yiyecekleri gerçekten sevdiğimizi fark etme süreci…

Kontrol etmeye çalışmak yerine, belirsizliğin içinde güven bulmayı ele alıyoruz.

Çünkü iyileşme, her şeyi bilmek değil; bilmemeye rağmen devam edebilmektir.

Marifet Koşturmakta Değil, Durabilmekte

Bu bölümde “always doing” hâlinin neden bir güç değil, çoğu zaman bir kaçış olduğunu konuşuyoruz.

Durmanın, nefesle temas etmenin ve rahatsızlıkla kalabilmenin günlük hayatta ve özellikle binge eating’de iyileşmeyi nasıl mümkün kıldığını ele alıyoruz.

Yeme bozukluklarından iyileşme, sadece bir nefeslik durakta başlar.

Bu bölümde binge eating ve utanç arasındaki güçlü bağı konuşuyoruz.

Binge neden yalnız yaşanır? Utancın iki türü döngüyü nasıl besler? Fiziksel açlık ve mental kısıtlama nerede devreye girer? Ve neden iyileşme kendimizden nefret ederek değil, şefkatle mümkün olur?

We cannot hate ourselves into recovery.

“Normal yemek” ne demek gerçekten?

Hiç yeme bozukluğu yaşamamış biri yemekle nasıl bir ilişki kurar?

Ve daha da önemlisi: Yeme bozukluğu yaşamış biri iyileşince hiç “normal” yiyebilir mi?

Bu bölümde “normal” kelimesinin içini birlikte açıyoruz.

Normal yemenin mükemmel, dengeli, sağlıklı olmakla değil;

yemek hakkında daha az düşünmekle ilgili olduğunu konuşuyoruz.

“Daha küçük bir beden istiyorum.”

Bu cümle çoğu zaman kilo ya da beden ölçüsüyle ilgili sanılıyor.

Ama gerçekten öyle mi?

Bu bölümde, küçülme isteğinin bedenle değil, çoğu zaman karşılanmayan duygusal ihtiyaçlarla ilgili olabileceğini konuşuyoruz.

Görünmez olma isteği, kontrol arayışı, güven ihtiyacı, utanç, duygulardan kaçma, tükenmişlik, sevgi ve onay ihtiyacı…

Ve özellikle de özgüveni bedende aramayı.

Zayıflık gerçekten özgüven midir?

Yoksa özgüven, beden değişse bile kendinle ilişkide kalabilmek midir?

Food Pyramid değişti… peki yeme bozukluğu olan biri için bu ne anlama geliyor?

Bu bölümde eski Food Pyramid’ten MyPlate’e ve 2026’da geri gelen yeni piramide kadar olan süreci konuşuyor; karbonhidratların, proteinlerin ve yağların iyileşmedeki hayati rolünü anlatıyorum.

Toplumun geneline göre hazırlanan beslenme mesajlarının yeme bozukluğu olan bireyleri nasıl tetikleyebileceğini, “carbs korkusunun” neden tehlikeli olabileceğini ve neden yeterince yemek’in mükemmel yemekten daha iyileştirici olduğunu ele alıyoruz.

Yeni yıl, yeni ben mi?

Bu bölümde “ya hep ya hiç” kararlarının iyileşme sürecini nasıl zorlaştırdığını, iyileşmenin neden lineer olmadığını ve neden zayıflığın mutluluğun anahtarı olmadığını konuşuyoruz.

İyileşmeyi günden güne, öğünden öğüne bir yolculuk olarak ele alıyor; düştüğümüz yerden kalkarken hatırlamamız gereken 4 hassas noktayı paylaşıyorum.

Yeni yıla daha nazik, daha gerçek ve daha umutlu bir yerden bakmak isteyenler için.

Sevgiler, İrem

“Bunu böyle yemezsem içim rahat etmiyor…”

Bu cümle sana tanıdık geliyorsa, bu bölüm tam sana göre.

Bu bölümde yeme bozukluklarında obsesyon–kompulsiyon döngüsünü, kaygıyı kısa süreli bastıran ritüellerin beyni ve iyileşmeyi nasıl etkilediğini konuşuyoruz.

Bu bölümde, yeme bozuklukları sürecinde kullandığımız kelimelerin beynimizi ve iyileşme yolculuğumuzu nasıl etkilediğini konuşuyoruz.

“Deneyeceğim” ile “yapacağım” arasındaki fark neden bu kadar büyük?

Neden yeme bozukluklarında “recovering” değil “recovered” dili daha iyileştirici?

Ve koçlukta accountability neden iyileşmeyi güçlendiriyor?

Çünkü kelimeler sadece düşünce değil.

Beyin için onlar birer gerçek.

Sevgiler, Irem