1764 թվականին կայսրուհի Եկատերինա 2-րդի հրամանով հոլանդացի և ֆլամանդացի նկարիչների վրձնած 225 կտավ գնվեց և Բեռլինից տեղափոխվեց Պետերբուրգ: Դրանք իրենց տեղը գտան թագուհու ձմեռային պալատում, որն էլ հետագայում կոչվեց Էրմիտաժ: 

1434 թվականին հոլանդացի նկարիչ Յան վան Էյքը ստեղծեց «Առնոլֆինի ամուսինների դիմանկարը», որը դարձավ ամուսնական զույգի մասին պատմող առաջին աշխատանքը` եվրոպական գեղանկարչության մեջ: 

1917 թվականին իտալացի գեղանկարիչ և քանդակագործ, էքսպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ Ամադեո Մոդիլիանին ստեղծեց «Լեհ կնոջ դիմանկարը», որը դարձավ նկարչի ամենաարտասովոր աշխատանքներից մեկը: 

1880-ից 1882 թվականներին ֆրանսիացի քանդակագործ Օգյուստ Ռոդենը ստեղծեց «Մտածողը» քանդակը, որը հետագայում դարձավ քանդակագործի արվեստի մասին պատմող ամենավառ օրինակը։

1504 թվականի սեպտեմբերի 8-ին Ֆլորենցիայի Սենյորայի հրապարակը ողջունեց իր նոր ու մշտական բնակչին` Միքելանջելլոյի առաջին «Դավիթ» –ին։

1495 թվականին իտալացի նկարիչ և գիտնական Լեոնարդո դա Վինչին ստեղծեց «Խորհրդավոր ընթրիք» որմնանկարը, որտեղ պատկերեց Քրիստոսի և նրա աշակերտների վերջին ընթրիքը: 

1512-13 թվականներին իտալացի նկարիչ և ճարտարապետ Ռաֆայել Սանտին ստեղծեց «Սիքստինյան տիրամայր» կտավը, որը դարձավ Բարձր վերածննդի դարաշրջանի ամենահայտնի աշխատանքներից մեկը: 

1948 թվականին սյուրռեալիզմի վարպետ Սալվադոր Դալին ստեղծեց «Ձմեռ պապը դարակներով» իլլուստրիացիոն աշխատանքը, որը դաձավ շնորհավորական բացիկներ արտադրող ամենամեծ ընկերություններից մեկի այցեքարտը: 

1964 թվականին բելգիացի սյուրռեալիստ նկարիչ Ռենե Մագրիտը ստեղծեց «Մարդու զավակ» կտավը, որը դարձավ արվեստի՝ անիրականն իրականին կապող ամենահայտի գործերից մեկը: 

1926-1936 թվականներին Արշիլ Գորկին ստեղծեց «Արտիստն ու մայրը» կտավի երկու տարբերակ, որոնք դարձան նկարչի կենսագրության ամենավառ ապացույցը: