1998 թվականին կոլումբացի քանդակագործ Ֆերնանդո Բոտերոն ստեղծեց «Կատու» քանդակը, որը 2002 թվականին հայտնվեց Երևանի սրտում: 

1863 թվականին ֆրանսիացի հնագետ Շառլ Շամպուազոն Սամոթրակե կղզում հին հունական մարմարե քանդակ հայտնաբերեց. հաղթանակի դիցուհի Նիկե Աստվածուհու քանդակն էր, որի հեղինակը Պիթոկրիտն էր: 

1947 թվականին հայ նկարչուհի Մարիամ Ասլամազյանը ստեղծեց «Հերոսուհի մայրը» խորագրով կտավ, որտեղ պատկերեց հայ կնոջ ու ընտանիքի հավաքական կերպարը:

1918 թվականին նկարիչ Մարկ Շագալը ստեղծեց «Քաղաքի վրայով» կտավը, որն ասես արտապատկերումն էր արվեստագետի կյանքի լավագույն դրվագների: 

1939 թվականին մեքսիկացի նկարչուհի Ֆրիդա Կալոն ստեղծեց «Երկու Ֆրիդաները» ինքնադիմանկարը, որտեղ պատկերեց իր երկու ես-երին` տարբեր հուզական աշխարհներում:

1850 թվականին հայազգի ծովանկարիչ Հովհաննես Այվազովսկին ստեղծեց «Իններորդ ալիք» կտավը, որը հետագայում դարձավ նկարչի ամենահայտնի աշխատանքը: 

1937 թվականին իսպանացի նկարիչ, քանդակագործ Պաբլո Պիկասոն կուբիզմի ոճով, սևի ու սպիտակի համադրությամբ մի կտավ ստեղծեց, որտեղ պատկերեց Իսպանիայի հյուսիսում գտնվող Գեռնիկա քաղաքի ռմբակոծությունը: 

Ֆրանսիացի նկարիչ Էդուարդ Մանեն 1862 թվականին ստեղծեց «Ծեր երաժիշտը» կտավը, որտեղ պատկերեց ոչ թե այն, ինչ կցանկանային տեսնել այդ ժամանակի բարձր դասի ներկայացուցիչները, այլ այն, ինչ տեսնում էին նկարչի աչքերը: 

1888 թվականին ֆրանսիացի նկարիչ, իմպրեսիոնիստ Կլոդ Մոնեն որոշեց ստեղծել 250 կտավից բաղկացած նկարաշար ու այն կոչել «Ջրաշուշաններ»: Յուղաներկով արված այս նկարներում Մոնեն պատկերեց բնությունը` օրվա տարբեր ժամերին: 

1893-1910 թվականների ընթացքում նորվեգացի նկարիչ-էքսպրեսիոնիստ Էդվարդ Մունկը ստեղծեց նկարների շարք, որտեղ պատկերեց հուսահատությունը` իր բոլոր դրսևորումներով. շարքի նկարներից ամենահայտնին նկարիչը կոչեց «Ճիչ» անունով: