ArmenianPoetryProject

For the original text in Armenian and its English translation visit https://armenian-poetry.blogspot.com/2025/01/blog-post.html

https://armenian-poetry.blogspot.com/2009/02/blog-post_22.html

Կը դիտէ
Հեռաձայնը զիս կը դիտէ
Հեռաձայնը զիս կը դիտէ ակնդէտ
Սեւ աչքերը քու աչքերուդ կը նմանին…
Կը սպասեմ
Քեզ կը սպասեմ ես անհամբեր
Քեզ կը սպասեմ ես անհամբեր ժամերով
Սեւ ժամերը օրեր կ՛ըլլան կ՛երկարին…
Կը մնայ
Հեռաձայնը լուռ կը մնայ
Հեռաձայնը լուռ կը մնայ անբարբառ
Մինչ սեւ բառեր կը կուտակուին մտքիս մէջ…
Կը տանի
Սրտիս զարկը կը տանի զիս
Սրտիս զարկը կը տանի զիս գործիքին
Սեւ գործիքը հոգւոյս վրայ կը ճնշէ…
Անշարժ է
Հեռաձայնը անշարժ է դեռ
Հեռաձայնը անշարժ է դեռ կը քրքջայ
Սեւ քրքիջը կը տարածուի, կ՛ընդլայնի…
Կը դողան
Մինչ ձեռքերս կը դողան
Մինչ ձեռքերս կը դողդղան անոր դէմ
Սեւ դէմքին պէս սեւ շրթունքներ, ականջներ…
Կը դիտէ
Հեռաձայնը զիս կը դիտէ
Հեռաձայնը զիս կը դիտէ ակնդէտ
Սեւ աչքերը քու աչքերուդ կը նմանին…
4.4.1960
Իրմա Աճեմեան, « Տալ Միայն» Իսթանպուլ 1975

Irma Ajemian: The Telephone

It watches

The telephone watches me

The telephone watches me intently

Its black eyes resemble yours…

I wait

I wait for you impatiently

I wait for you impatiently for hours,

The black hours become days, they drag on…

It stays

The telephone stays silent

The telephone stays dead silent

While black words pile up in my mind…

It moves

My heartbeat moves me

My heartbeat moves me to the instrument

The black instrument lays heavily on my soul…

It is motionless

The telephone is still motionless

The telephone is still motionless, it giggles

The black giggle spreads, it grows…

They shake

While my hands shake

While my hands shake towards it

The black face similar to the black lips, ears…

It watches

The telephone watches me

The telephone watches me intently

Its black eyes resemble yours…

Translated by Lola Koundakjian

https://armenian-poetry.blogspot.com/2008/06/lory-bedikian-beyond-mouth.html

On the back of every tongue in my family
there is a dove that lives and dies.
At night when my aunts and uncles sleep
the birds comb their feathers, sharpen beaks.
They are carriers, not only of the olive
branch, but the rest of our histories too.
As from the ark, we came in twos
with tired eyes from Lebanon, Syria,
the outskirts of Armenia and anywhere
where safety said its final prayers and died.
Like every simile ever written, the doves
or our tongues are tired and misread.
Dinners begin with mounds of bread, piled
dialogues between the older men.
Near our dark throats, the quiet
birds lurk to watch meals descend,
take phrases that didn’t reach
the truth and spin them into nests.
Now and then, we spit them out in shapes
of seeds, olive pits, or spines of fish.
The men never watch what enters past
the teeth, what leaves their moving lips,
and the doves know this. The women shut
their mouths when they don’t approve
of the squawking laughs. There is a saying
(or at least there should be) that if one doesn’t
believe what is said or true, they can ask
the dove on the back of the tongue
and it will chirp the ugliness or the pitted
truth, of how we choke on what we hide.
“Beyond the mouth” was first published in Timberline.

This Armenian poem, The Working Girl, a seminal work by Daniel Varoujan, is read by Yeraz Markarian

Visit the link for the original text

Դանիէլ Վարուժան։ ԲԱՆՈՒՈՐՈՒՀԻՆ https://armenian-poetry.blogspot.com/2006/10/daniel-varoujan-working-girl.html

Յիշէ՛, խեղճ հոգիս, երբ մընաս մինակ, 

Կոյրերը ամէն – մութ հագած մարդեր,

Մութ՝ գիշերներէն, լոյսերէն անցնող, 

Ծովէն՝ օրօրուող, կեանքի հանդէսէն ։

Յիշէ՛ դուն յաճախ խուլերը նաեւ.

Երգին հովերուն, ծառերուն hեւքին, 

Խոր զանգակներուն, ջուրերուն թափուող, 

Եւ նուագներուն տեսնողն անականջ։

Յիշէ՛ համրը դուն, որ խեղդէ պիտի

Ձայնը հոգիէն շրթներուն իջնող, 

Եւ պայթի ընդմիշտ խանդը իր ուժին,

Մէջն իր ձեւերուն խօսքեր փընտըռող։

Դուն կա՛ղն ալ յիշէ, որ կ'ուզէ քալել

Ու վազել առոյգ մարդոց պէս ամէն, 

Ընել շարժումներ հոգին թարգմանող, 

Բարձրանալ ժայռեր. թռչո՜ւնը ապրիլ։

Յիշէ՛ եւ բոլոր հիւանդներն անզօր.

Զարնըւածներն այն, մարդէն, Աստուծմէն։

Յիշէ՛ ամենուն ցաւերը մըթին, 

Որ քո'ւ եւ անոնց վիշտերը կիսուին ։

Անել

https://armenian-poetry.blogspot.com/2024/10/blog-post_27.html

Փանոս Ճերանեան: Լերան Հետ

Ա.

Sometimes on Friday evenings,

I say to myself,

“To Hell with this jazz, “

and I drift over to Al-Cazar,

where I drink too much Scotch,

talk very loudly,

and slap the sumptuous behind

of the belly-dancer.

Afterwards I get the eye

From the pimp with a crooked smile.

Al-Cazar is a nice place

To visit on a Friday,

But no place to live.

The next morning,

Cursing a small hangover,

I am at work again

In the confines of my study.

I pause from my pursuits,

And wait for the children

To return from school,

The quiet cocktails before dinner,

And the pleasant talk afterwards.

This is no place to visit,

But it’s a nice place to live.

This poem has appeared in "ARMENIAN-NORTH AMERICAN POETRY: AN ANTHOLOGY" (St-Jean-sur-Richelieu, Manna Publishing, 1974), Lorne Shirinian, editor. It was read by Harry Koundakjian. https://armenian-poetry.blogspot.com/2006/09/leo-hamalian-home-thoughts-from-abroad.html