Sign up to save your podcasts
Or
Share Aşiyan
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Aşiyan
By BarışArts
Aşiyan episodes
- Bakmaklar • İsmet Özel
BAKMAKLAR
Donyağından yapılmış sabunların
ürkütüp sindirdiği gözlerim vardı -ağır-ağır yani çoraplı ve sürgün doğmanın
taşınmaz kıldığı.
Ben şenlikçisiydim pıhtı kanın
keten helvacılardan, bileycilerden
rugan çizme giyilen çağlardan geçerdim
barutun ve susamanın güzelliğiyle
tek yatmanın akmayan yüzüyle geçerdim.
Oraya, göğsüme iliklediğim hayvanı ayartmadan
direnmenin mayasını ellemeye.
Gün dönerdi, benzi solardı kahkahamın
kapardım kapımı gevşeyen bir yanımla
ve her gece yatağımda bir engerek bulmanın
süregen iğrentisiyle dolardım, sesim
öylece -Kusmuk Gibi- kalırdı ağzımda.Çünkü her yerde bir göğün ufak kaldığı vardı
—akşama özgü göğsümü açardım
ey mutlu seri penceresi doğanın—
her yerde köpeksi koklaşmaların sürüp gittiği vardı
uyurken bir kadına doyar gibi kanardı ayaklarımkanardı ve bir irin seliyle boğulurdum her sabah.
Oysa babam bilirdi yaşadığını aptes alırdı çünkü
anlatacak şeyleri vardı, eğilip kalkmaları
dualar okuması, doğum sancılarıyla bırakıp gitmesi anamı.
Ah, göğe uzatıyorum bir cumartesiyi
hayın bir çalgıyı kuşanıyorum göğün huysuz kuşlarıyla
GÖK! Bir kahkahaya geçirdikçe dişlerimi
bir tabut kalmıştır akşam olmaya
bir tabut beklenen bir aydınlıktır
beklenen bir ses gibi avlularda.
Anam kirliserin penceresinde doğanın
uykusu ayaklanır kanı birikir saçlarına
gözlerine uyuşuk bir hınç siner artık
ölü bir erkeği almıştır yatağına
o soğuk ölüyü, o kurutulmuş anıyı
birdenbire benim ağzıma takılır her şey
giderim akşama özgü göğsümü açmaya.Ben nereye adımı yazsam
nereyi göstersem parmaklarımla
orası şapkalar yüklü bir vagondur,
nerede daralmış görsem bir adamı
akşamın güzel buğusunda eli-ayağı tutulmuş
bir çiçeğe uzanırken utandığını görsem
işte iğrentim yayılıyor derim, işte sırtlanlar soluyor ellerimde
kuşlar çoktan kapamışlar tarlalarını.
O zaman bir üzünç aralığında -herkes gibi- başlar korkum.
Ey irin mutluluğu!
Ey durmayıp ağrıyan kemiği usumun!
Uğunursam beni hazdan delirten hayvanın ortasında
ben koşarken derelerde birikirse çocukluğum,
piçliğim birikirse sesimin o hıncahınç boşluğunda
coşkunun en sağlam atıyla geliyorum
sövgüm büyüyor, ağartıyor günümü.
TAN! Ölü bir keçiyle saçlarımı taramanın vaktidir
sarı bir bilincin ötesini ellemek istemenin
bir üzünç aralığındayız artık TAN!
savulun, çıplaklığım geliyor ardımdan.Özel, İ., "Bakmaklar", Şiir Resitali, İstanbul, TİYO, Aralık 2013, 1. Baskı, s.23-25
Özel, İ., "Bakmaklar", Erbain, İstanbul, TİYO, Kasım 2017, 12. Baskı, s.51-53
The Rocket Builder (Lo Pan!) • Jóhann Jóhannsson
[Kâr amacı gütmeyen Podcast]5 min - Yaşatan • İsmet Özel
YAŞATAN
Ben halka bakınca gümüş tırnaklı kısraklar
sırça kirpikli gelinler huylanır.
Ben halka bakınca terlenirim
yaslanırım tarlaların gölgesine, tozuna
kirlenir gülkurusu mendilim.
Benim rengimle kim yarışabilir
sancımı kimler alt edebilir ben halka bakınca?
Ben ki kazdım, küredim, ellerimle boşalttım geceyi
yıldızları, hüznü ordan fırlatıp attım,
sonra ordan fırtınalı bir tüzeyle halka bakınca
yeniden yaralandım dünya ırmaklarından.Dünyanın ırmakları dediğim yer
aydınlık, gülümserlik ve sevda
Oysa halkın göz çukurları çamurlanmıştır
kani ılgıt ılgıt akar, kanı kara
yazlık sinemalarda, üniformalar altında
banknotların, kıravatların saltanatıyla
çürütülmektedir halk.
Gözlerim
ne güzeldir halka bakınca
gözlerimde böğürtlendir
avuçlarımda nar,
ayaklarını çıplatıp sulardan geçen çocuklar
sevinçle kıpırdatır yapraklarımı.
Halkım
pıçaklanmış bir kadın gibidir
kaygular içinde yapayalnız
zehirli çiçeklerin uğultusu
uzaklaşmaz kulaklardan.Gözlerim
neden güzeldir halka bakınca
beni neden küflemez o çökertilmiş anlam
her daim karnımda tıkılı duran şafak
dünyalar biriktirir halk adına?
Çünkü bana göbek bağımdan işliyor toprak
hançeri ellerinde neşter kılan
arkadaşlarım var dağlarda.
Kara yerden kırmızı gelincikler biterken
leylekler kirlenirken bin bereket uğruna
şeffaf, bakire kızlar pencerelerden
kaçırılmak için el ederken delikanlılara
o zaman benim gözlerim işte
kavi bir mavzer olur halka.Kanıma kızgın demirler sokulur
ben halka bakınca
kömür kokusunda yüzlerim kabarır
kalbim uyanır gres lekelerinden
gök gürülder köleler kıpırdanır
uykumun rengi yayılır dünyaya
uykum çünkü uçarı, çünkü hovarda
şafakların öncesidir,
sazaklar içinde bir çocuğu emzirir
çaputlara sarılmış çürüksüz çocuğu
ben halka bakınca.Yaşamak güzeldir
gözlerim daha güzel
gözlerim daha güzel halka bakınca
ve sürülmüş toprağı
yaratkan beyni
işleyen elleri huylandıran bakışlarım
yani insan türünün var kılan hızyani hatta tarlalarda
döl yataklarında bile oyalanmayan
savaşın, sevdanın rengi
her güzellik bu rengin ardındadır
yaşamak bir başına bu rengi geçebilmez
"ölümden korkup da sonunu sayan
ölür gider yar koynuna giremez."Özel, İ., "Yaşatan", Erbain, İstanbul, TİYO, Kasım 2017, 12. Baskı, s.133-137
Elegía al Che Guevara • Quilapayún
[Kâr amacı gütmeyen Podcast]5 min - Yedinci Bab: Suyun Sızladığıdır • İsmet Özel [Bir Yusuf Masalı]
BİR YUSUF MASALI
Sızıyı gideren su.
Suyun sızladığını kimseler bilmez.Elegía al Che Guevara • Quilapayún
[Kâr amacı gütmeyen Podcast]2 min - Altıncı Bab: İns-ü Cin • İsmet Özel [Bir Yusuf Masalı]
BİR YUSUF MASALI
Cinlerin
Hüsnü Yusuf’u kaçırmalarıElbet el altından bir desiseydiBir insanıYusuf’u yabancısı olduğu bir ufka taşıdılar.Yine de cinlerin insan ufkunuİnsanlık ortamını yıkmaya yanaştıkları söylenemez.Fakat ne yaptı buna mukabil insanlar?Cinlere sezdirmeden kimi bölgelerini onlarınÇaldılar önceŞimdi de denemek istiyorlarCinlerin cinliğini ihlâl etmeyi.Yusuf’un babası, erki hep göze batan bey
“Bak oğlum” diyor “Buraya kadar geldik”“Seni görmek, sana dokunmak fırsatına erdik”“Bizden bir oğul kaçırıldı, can yakan bir şeydi bu”“Bu yanık can”“Nasıl avutsun babası kaçırılmış çocuğu?”“Yok mudur bir yolu ki”“Cinlere sor bakalım”“Oğlunla ve Şivekâr’ınla”“Yeni bir hayat kurasın?”Bu teklifi meydan okuma saydı cinler
Dediler “Baban o kadar kendine güveniyorsa eğer”“Biz seni ins ü cin sınırına getirip oturtalım”“Döktürsün senin başından üste baban”“Kurşun bir kubbe”“Kubbeyi biz yıkamazsak”“Artık hep insan kalırsın”“Ama bizim darbelerimizden bu kubbe yıkılırsa”“Tutsak saymayız seni avımızsın”.İnsan cine meydan okuduktan sonra
Her şey cinlerin sıraladığı işlerle başladıKızguran, Sarlanan, GöklerenDaha yedi yaşındaAyartarakKaçırdıkları Yusuf’uGerisin geri getiripTer ü taze bir baba olduğu çıplaklığıylaSınıra bıraktılar.BurasıCinlik ve insanlık sınırıydıO anda
Cinler Hüsnü Yusuf’u bırakır bırakmazBeyin emrinde binlerce neferHatunun mahiyetinde yüzlerce kadınDökülecek kubbenin harcınıHızla yere çaktıklarıİskeleye sıvadı.Yusuf şimdiCinlerin ona öğrettiği yerdedirEtrafını şu an kaplamakta olan oysaİnsan işi anlaşılmaz alaşım.Bitti mi?
Diye sordu yukarıdan cinler.Şimdiye kadarYusuf’un bile görmediğiDevasa kanatlı, pençesi azmanBirer kuş kıyafetindeydilerSüre dolunca bir ağızdan
Haydi gelin geleceksenizDiye haykırdı onca neferOnca kadın alçak sesle yine de bir ağızdanBoyunuz devrilsin deyip ilendi.Cinler kanatlarını kaldırıpVurdular dev kubbeyeHer vuruşta etrafZangırdadı, gümbürdediHem vuruyor, hem çığlık atıyorlardı:“Yusuuuf! Çık da bir kaşık kanını içelim”Cinler hesabına göre bu kubbe
Sayılı darbelerden sonra çökmeliydiFakat kubbenin direnci tahminleri aştıÖyleyse daha sert kanat darbeleri indirilmeliÂvâzı yükseltmeli“Yusuuuf!” “Yusuuuf!” “ Yusuuuf!”“Çık da bir kaşık kanını içelim”Cinler çok kanat vuruyorÇok ağırDireniyor kubbe.
...
Yıkılmadı yatık duran şey
Kendinden yassılmış olanı hangi kuvvet yıkacak?Yıkılmaz çünkü atılım zevki nedir hiç bilmeyenEyyamcı kamuya kaynaştırıyor onuÖzgünlükten duyduğu nefretDonukluktan alıyor direnciniBir günSırf merak yüzündenYerini asla terk etmiyecekSapasağlam çünkü hassas yeri yokÇünkü her tarafı aynı miktarda müphem.Hüsnü Yusuf masalı
Onlar
Cümle el âlem
Muradına erince bitti.Herkes Yusuf’a kavuştuk diye pek seviniyor.Yusuf artık cinlerle değil.
Yine de sormak lazımKavuşmakDenir miHep bir arada bulunmaya?Bir arada bulunmanın töresi, yasası var
İnsanlar bir arada. Neden iki insan yok?Nerede Yin?Nerede Yang?The two and the one?Run • Ludovico Einaudi
[Kâr amacı gütmeyen Podcast]
9 min - Beşinci Bab: Dönüş • İsmet Özel [Bir Yusuf Masalı]
BİR YUSUF MASALI
Bütün sevişenlerin zor dakikaları vardır
Hepsinin o zamanlarda benzeşir davranışlarıHüsnü YusufAldı Şivekârını karşısınaEllerini tuttuAyırmadan gözlerinden gözleriniÖnce derin bir iç geçirdiKonuşmaya başladı sonra:“İkimiz o bir kalarak en özel yeri”
“Yaratılmışlar arasında”“Ne kadar hakkıyla kazanmış olursak olalım”“Ve şimdi çok kimsenin anlamadığı”“Yüceliş basamaklarında olsak da”“Her yaratılan şeyin zemini”“Bizim de zeminimiz”“İnsan çoğalacaksa insanlarda çoğalır”“Bir dönüş bekliyor seni”“Cinlerin bahçesinde”
“Çocuk doğamaz”Hüsnü Yusuf Şivekâr’a neler yapacağını birer birer anlattı.
Bir kocaman yumak ip vererek ona.GidecektiYumağın bittiği yere kadar hiç durmayacaktı.Ne bitmez yumakmış! Kaç gün gitti?Sonunda vardığı yer kapkara bir şehirdi.ÖnceGecenin tesiri sandıOysa gerçekten karaGün ışığı altında bile kapkaraydı şehir.Evlerin duvarları siyaha boyanmıştıPanjurlar ve kepenklerOnlar da siyah ve kapalıYollar hep zift karasıKaldırımlar kara taşFakat ne geçen var, ne gidenBütün perdeleri çekik ve karaBakan kimseler yok pencereden sokaklara.ŞivekârKarnı burnundaAğır ağır kat etti kara şehri.En büyük kapısını buldu şehrinEn kara kapı da buydu....
Bu şehrin beyi Hüsnü Yusuf’un babası
En büyük kapı bey kapısıGebe kadın büyük, kara kapıyıTam da doğum sancısı tuttuğu sırada çaldı.Açan olmadı, içerden bir kıpırtıDuyulmadıÇaldı Şivekâr bir dahaBir daha, bir dahaNe sesNe nefesSonunda ona öğretildiği üzere“Açın, Hüsnü Yusuf’un başı için açın” dedi.İçten ve iç parçalayıcı bir inleyişleO zaman kocaman kara kapıAçılıvermediyse de tamamenMağrur ve ağırdan aralandı.“Doğurmak üzereyim”“Bana bir yer gösterin”.Şivekâr’ı ineklerin ahırına aldılar
Çok geçmeden doğurduHani şu bir avcıdan işittiğine kanan var yaÜmidin ve korkunun hakkını vermek içinNice iniş nice çıkış yaşayanMezbeleliklerde hırpalandıktan sonraNikâhını harikulâde bir bahçedeEn harikulâde erkekle kıyan kızınOğlu doğdu nihayet.Loğusa yalnız kalmasınAl basmasın onu diyeO gece ahıra bir halayık bıraktılarVe o gece bir kuş kondu ahırın penceresineDile geldi, seslendi:“-Şivekârım! Şivekârım!”İçerden yanıtlandı bu çağrı“Lebbeyk! Sultanım!”“Ne yapar sultanım?”“Boklu çaputlar içinde yatar sultanın”“Annem duymadı mı?”“Al haneye almadı mı?”“Yavrumun yavrusu deyip”“Sinesine sarmadı mı?”Pır deyip uçtu sorular sonrası kuş.Ama olay halayık kızı çok korkuttuKoşup anlattı duyduklarını kâhya kadınaKâhya kadın işkillendi bu işten:“Kaz kümesine alsınlar loğusayı”“Oraya benim için de bir yatak koysunlar”....
Al haneyi görmeliydiniz.
Daha hüsnü Yusuf doğmadanOrayı annesiBir sevinç odası olarak tertiplemişti.Her taraf siyaha büründüğü günlerde bileBu oda al hane kaldıÜmit ve sevinçTemsil etsin istendi....
“Şivekârım! Şivekârım!”
Yine ses yok.Yastığa indi, geldi başucuna“Şivekârım!” “Şi…” der demezKaptı kuşu uyurmuş gibi yapan.Kaçırılmak neyse…
Ama bunca serencamın sonundaBir kuş olarak yakalanmakAğır geldi Yusuf’aSilkinip buluverdi gerçek cesametiniBirden bire al haneyiGüzelliğiyle doldurdu.Bey ve hatun
Babayla anneCoşkuyla daldılar içeriSarılmalar, öpüşler…Hasretler giderildi.İnsan hayatı dediğin ne de meraklı bir şey
Neden kılıç kabzasındadır kınalı parmak?Buraya kadar geldi masalŞimdi acep ne olacak?Dream 1 & Dream 3 • Max Richter[Kâr amacı gütmeyen Podcast]
11 min - Dördüncü Bab: Bir Yusuf, Bir Şivekâr • İsmet Özel [Bir Yusuf Masalı]
BİR YUSUF MASALI
Şivekâr buldu
Kendi arayışında bir karşılık bulunduğunu.Ya Yusuf?Peki, Hüsnü Yusuf bulunmak istiyor muydu?Harikulade bir bahçedeCinlerin arasında geçmişti günleriÖğrenmişti cinlerden yüzlerce hünerİnsanlar arasında kalsaydı eğerHükmetmek ve itaat etmekten başka bir alandaYusuf’a rahat vermezdi onlar.Gülünç özlemleri insanlarınSinir bozucu tedirginlikleVe derinlik karşısında gösterdikleriŞiddetli ve tamamen mankafa tepkiBütün bunlar Hüsnü Yusuf içinBezgin bir hayat demekti.Kalkıp, çıkıp, uzaklaşıp
İnsanların dünyasındanYusuf’un mahremiyetine kadar uzananBu pejmürde kız da neyin nesi?Önce halinden ona hiçbir şey söylemediBıraktıKonuşsun Şivekâr.Aman Allah’ım!Şivekâr konuştukçaYusuf’un her yanınaOklar saplandı sanki.Dertli gönül neymişGönüle dert neden düşermişNasıl olurmuş göze almakGözlerden ötesiniYağmadan, çapuldan, hazıra konmaktan uzakAkları, karaları, bütün renkleri esirgeyipEsirgenmeyi hak etmekVe dönenmek evrende arındırıcıİtimada şayan bir rüzgâr gibi.Hayret ki cinler bu kızı kaçırmamışBu fevkalade gönlüyle.Şivekâr’ı dinledikten sonra Yusuf
Ancak anlayabildi kendi başına neler geldiğini.Sonra açarken uzun uzun halini kızaSanki ona bir şeyler iade etti.Bir Yusuf, bir Şivekâr
Anlamı yoktu artık ayrı hayatlarınınÇabuk anladılar ki armağanmış yaşadıklarıVerilmeyi beklemişler birbirlerine.İki insan diyelim isterseniz artık onlaraBizler de başvuralımTarihin ve tabiatınGüç yetiremediğiO ifadeye.İki insan bir araya gelince
İki taşın beraberliği gibi olmazDiyelim iki salkımBir çift kuş, yılanlar, kurbağalar, göçmen sürülerYarasa aşiretleri, birbirine açılan tanrısız mağaralarYabancılıkYalıtkanlık üretirler ha bire.İnsan soyu
İletkenliğiyle ünlüdür öteki türler arasındaİki insanBaşka hiçbir yaratıkta olmayanGeçirgen bağın başlatıcısıdırAnneler ve babalarOğullar, kızlar, hısımlarKomşular, hemşeriler, yurttaşlarHangileri arasından seçilirse seçilsinİki insan bir araya gelinceO geçirgen bağa bir ilmek atarBazen fiyonk olur aradaBazen her şey düğümlenirYine de sonuna kadarBu bağın götürdüğüYere kadar gitmezİnsanlarDostluğa, kandaşlığa, aşka evetEvet ama nereye kadar?Bunun bir son kertesi vardır
Binlerce yıl iki insandan çok azıSon kerteyi birlikte tanımıştır.Sûra üfürülürken, çan çalınırken, ölü gömülürkenİki insan tahsil eder zamanıEn doğrusu son kertede iki insanVakitsiz okunmuş bir ezandırYusuf ile ŞivekârVakitsiz okundularÇünkü zamanİki insanYa daHiç…Gün batımı yaklaşıyor
Birazdan bahçeye geri gelecek cinlerHer sabah gün ışıdığı zamanÜç cinGökleren, Sarlanan ve Kızguranİri kuşlar şekline girip havalanırlarSormaya gelmez gün boyu yaptıklarıAma onlar görecek olursaYusuf’un yanında bir insanıHiddetleri neye mal olurBunu Yusuf bilmiyor.Güneş battı batacak derken
Yusuf gönlünün sıcaklığıyla buram buramTütsülenen eşine sevecen bir tokat indiriyorBir elma haline giriyor ŞivekârHani bir zamanlar bir kuruEkmeğimiz vardı yaOnun gibi bir kenara koyuyor....
“Nedir Yusuf” diyorlar
“Sen eskiden hiç kendinden”“İnsan diye bahsetmezdin?”O gece böyle geçer
Ertesi gün Yusuf ile ŞivekârYine birbirlerine kalırÇevre olurlar birbirlerineGün batarElma olur ŞivekârBirkaç hafta, sonra ayAylar çoğalırŞivekâr gebe kalırElmayı cin gözünden saklamanın imkânı yoktur artık.The Uninvited • Christopher Young[Kâr amacı gütmeyen Podcast]
9 min - Üçüncü Bab: Şivekâr'ın Yolculuğudur • İsmet Özel [Bir Yusuf Masalı]
BİR YUSUF MASALI
Eskiler iz sürerdi.
Biz muttasıl arıyoruz yeni insanlar.Arıyoruz âlemin iç yüzünden zihnimizeYansıyan bir tasarımla gerçeği.Şivekâr bizden biri
Yola çıktı yolu bilmedenArıyor bir hedef gözüne kestirmedenAradığı ne sevgili, ne efendi, ne sultanÖzünü harekete geçiren onunKanını kaynatan candır düpedüz kendi canı.Yol canlılıkla mukayyetGitti derizÖlenler içinYalnız yaşayanların işidirYola çıkmak, yolu kat etmek.Şivekâr olduğuna
Olmasını istediği için inandığıO bir, biricik can için yola koyulduCanını koydu yolaÖyle bir başka benBulsun kiBen’i bütün şemaliyle onda bulunsunBaşkada bir ben yok iseYere çalınsın rüyaBenleBaşka yok olsun.Eskiler aramaz, iz sürerdi.
Bilirlerdi Evet’le Hayır arasına BelkiSokulduğundaFelaket gelir.Noksanı fark ederlerdi, çünkü bütündenNelerin koptuğu besbelli.Dağılmak eskilerin dilindeUfalanmak anlamına gelirdiİz sürerlerdi irileşmek, ulaşmak, toparlanmak içinBiz yeniler bir an önce dağılsak bari derizKorkarız kaybolmaktan çokluk içinde.Şivekâr korkmadı kaybolmaktan
Daldı çokluğa can havliyleDedi bulsam da Hüsnü Yusuf’uOnun gibi kaybolsam keşke.Kaç yıl geçirdi Şivekâr arayış içinde?
Neler yaşadı?Biz yeniler yüz kızartan soruları hemen atlarız.SaklarızArayan ve arayışın süre gittiği ortamınYek diğerinden ne paylar aldığını.Dünyada
Çözülürse dünyayıIssız kılacak bir çelişki vardıBir çekişme vardı dünyada azgınlık fışkırtanTaraf olunduğunda.Aradı Hüsnü Yusuf`u Şivekâr
Hep geciktirilmesi gereken o çelişkininSusmayanı sağırlaştıran çekişmenin ortasında.Yalnız arayan bilir acımasınıAramamak acımamak demektirKüçümsenecekseMemnuniyet küçümsenmelidirDünyanın dönmekten memnuniyetiİnsanların utancı dünyaya dönüşmektenİnsanlarOnların birer kırba hepsiDış tarafları köseledirHepsi içinde taşır içilecek şeyiUtanır ıslanmış köseleden insanlarSAHİPSİZ BİR UTANÇ HEPSİ.Şivekâr önceleri
Arayışın ilk aşamasındaBu utancı sadece seyretmekteydi.Evden ayrılırken bohçasına koyduğu birkaç altınTakındığı birkaç parça mücevherBir şehirden başka şehre göçerkenDağlar aşıp ormanlardan geçerkenSıyrılıp yol bulmayı ona kolaylaştırdı.Daha sonra ve fakatİnsan dedikleri o sahipsiz utançlaYaptığı pazarlık fena tartakladı onuİnsanlık utancındanEn külliyetli payı o aldı.Aradı
Arayış ibresinden gözünü ayırmadıKarnı açÜstü başı lime limeArtık narin ayakları çiziklerle doluDirsekleri de yara kabuklarıGerçi bu kadarı, böylesiBaşlarken hiç akla gelmezdiLakin hayret!Arayana yoksulluk eziyet vermiyorArayanın aramaktan başka derdi yok.Vakti bilmek için
Diyor kendi kendineHaber almak sadece bir başlangıçtıAradıkça dirisinAradıkça mecalsiz kaldı kibrin.Aradın ve anladınHaber almakla yol tüketilmiyorArayış sahicilik vaktine erişsin istiyorsanSenin kendinHaber olsa gerektir....
Aklı zorlayan bir yer o perdenin ötesi.
Bir bahçe. Gerçekten buraya bahçe mi demeli?Ağaç, yaprak, meyve, kuş hepsi tamamTastamam hepsi.Sanki biraz önce tamamlanmış gibi....
Bir çiçekle meşgul olan kelebekle meşgul olan bir erkek
Eskiler olsaydı betimleyeceklerdiBiz yeniler Alt dudağımızı ısırırVe terlerizŞivekâr bizden biriOnun dilinden dökülenBizim kelimelerimizSaçmaAma başka ne sorulurdu ki?“ in misin, cin misin?“Cevap verdi Hüsnü Yusuf:“ ne inim, ne cinim““ ben de senin gibi bir beni âdemim“Mandariinid • Niaz Diasamidze[Kâr amacı gütmeyen Podcast]
11 min - İkinci Bab: Yusuf'un Kaçırılışıdır • İsmet Özel [Bir Yusuf Masalı]
BİR YUSUF MASALI
Tohumu
Anasının rahmineBir ilkbahar sabahı düşmüş.Baharmış.Dışarda rüzgar.Dışarda dallarda,bulutlardaToprakta delimsirek çırpınışlar.Bir yanda hışır hışır emeniyor börtü böcekİrili ufaklı bütün kuşlarSuskun buldukları korunaktaÖte yanda tabiatBir kadınla bir erkeğin yataktaTerli telaşıyla yarışa yelteniyor....
Şehvet, hüsran, hatıra, mukavemet
Bunların çarkına kapılandabir güzellik doğuyorİnsanlar hep böyle şeylerin yedeğinde buluyor güzelliğiO sebepten ola kiGüzel yine de güzel solarken bile.Çünkü her soluş merhamet uyandırıyorÇünkü merhametti ona önceden rengi veren de.Yasasız ve solup giden
Bir güzellik değildi Yusuf'un güzelliğiYoktu tabiattan ve tarihten tanış olduğumuzHüsnü Yusuf'u yeden hiçbir duygu.Hüsnü Yusuf o hüsnü Yusuf'tu ki yanı başınaYalnızca en gerekli şey konulmuştuNe duygu, ne ihtiras, ne düşünce,Ne mükemmel bir mantık...Derinlikti Yusuf'u güzel kılanGerçekte Adem soyuna ait olmayanVe sanki bir yeminle onlara hep bağlı kalanDerinlik.Derinlikti Yusuf'la varoluşun bağını kuranBu çocuğun yüzünden başka yüzlere yansıyan şeyO bir engin ezinti, bir terennüm gibiDevamDiyordu devam etsin devam etse gerekDerinlikten cayılmasınKopsun kıyamet....
Kaçmalı Yusuf, kaçırılmalı
Güzellik hazzı mutlaka arıtmalıYoksa benÖnce ben, sadece ben, hep benDiyerek nev'i beşerPıtraklı ve pusarık bir tapınakta raks ederkenKendinden geçecekHamleler, darbeler, sarılışlarla binlerce yılNeleri çürüttüyseOnlarla geçinecek....
İşte Yusuf'un güzelliği
İşte arınmak isteyen hazBir kez ''işte'' denildiyse artık durulmazBir şey bir şeye dönüşürkenEyleme geçilecekVe yakadan düşecek bu bungun kalabalıkBir oluş yönünde sıyrılan her ne iseEdimle ilenecek çokluğa, katılığaEyleyenler görecek yeganelik ne imiş:Nereden sonrası kübraNereden önce sagirKaç, kaçır, doldur ya da dökII faut agir.Haz cini eylem ciniyle bir araya gelince
Belki herşey yapılabilirdiEvet, her şeyİyi ve kötü.Acabaİyi veya kötü şeyAynı zamanda yerli yerince ve uygun mu?
İyi olsun, kötü olsun diye yapmak istenilen
Rast gelecek mi kendini var eden yöne?
Bunu anlamak için haz cini Kızguran
Yönlendirdi Gökleren'i
Yusuf'u kaçırmaya.
Güzelliği çalmak için çağrılan
İkinci cindi bu
Ödev cini.Hüsnü Yusuf kaçırılacak çünkü
Bunun bir çünküsü var
Her nesnenin kendine özgü
Bir yeri var evrende
Hazzın çünküsü yoktur
Eylemin de
Haz ve eylem
Bilinmez nerede eğleşecekler
Oysa yalnız nesneler değil duygular düşünceler
Ararlar ve bilmek isterler benzerleri arasındaki yerlerini
Bu yer bir yer olmaklığı yüzünden
Ödevini gösteriyor her nesneye
Giderek
Her nesne ödeviyle
Kaybediyor nesne niteliğini
Ödevini yerine getiren ''o şey'' oluyor.Böylelikle ormanların kimliğinden söz açıyorlar
Denizlerin kimliği, çöllerin, buzulların, sıradağların
Ve kapanmak bilmiyor bir kere açıldımı söz
Gökleren her tarafa bir şey yetiştiriyor
Armağan verir gibi,tetiğe basar gibi
Maden işçilerinin urbalarına kimlik
Kumarhane kapılarındaki kabadayılara nişan
Rujunu sürdükten sonra
Aynada kendini öpermiş gibi yapan
Sütüm yetseydi de doyurabilseydim, ne var?
Sana almazsam neyim önümüzdeki yaz
Ödevin cümleleri birer birer sayılmaz
Yerine getirmeye bile gerek yok
Tabiatla düşüyor
Tarihle
Yükseliyor durmadan
Hem ödev
Hem ödevi üstüne alan.Hepsi üç cindir bunların.
Hazdır, eylemdir, ödevdir
Yusuf'u kaçıran.
Yusuf'u insanların dünyasında
El alemin dipsiz düşkünlüklerine tutundurmayan.Remembrance • Balmorhea[Kâr amacı gütmeyen Podcast]
18 min - Birinci Bab: Şivekâr'ın Çıktığıdır • İsmet Özel [Bir Yusuf Masalı]
BİR YUSUF MASALI
Ey sökülmüş cep! ey ıslak yorgan! Ey bulduğu her bahaneyle çıngar çıkaran! Yardım et! Yardım et! Bana ilah mahvedecek bir uzuv lazım. Gel çabuk Beni üzüntünün koynunda beklet Orada tohum serpecek kadar Bana zaman tanı. Ve konuş Varsa eğer yazgımızın beş duyusu Yazgı dediğimiz şeyin deveran ediyorsa kanı Söyle ona vazgeçsin beni üstümden esip yönetmekten Bana diş geçirsin de anlasın bakalım hangimiz daha kekre Çarpayım gözüne bir, kulaklarını çınlatayım hele Uzaktan işmar edip durmasın bana Gelsin bana dokunsun Alnının çatında değil belki Ama bir iriminde aklının kalsın kokum. Benim elbet bir bildiğim var: Hayat saçma sapandır. Üstüme saçmalı tüfeğiyle ateş açtı hayat Yaylım ateş, bombardıman, güldürücü gaz Şairsin! Arkanı dönme! Neyin var fırlat! Hiç yoksa şu inkisarı kağıda geçir, sonuna kadar yaz Nasıl olsa çıkaramazsın saçmayı etinden Hiç deneme Cibril`i düşünmeden Asla yaşayamazsın Seni uçurmazsa yandın Kuşları da uçuran Ey şair! Ey dilenci! Kanatsız, mızmız, sözün köpeği Tiryakilik peşinde geceleri Günün ortasında karmanyolacı. Sana değil Davud`a yaraşıyor sapan Korkun var bölük pörçük Ümidin çatal çatal Baka gör bunların arasından Hangi yer sana ayrılmış Hangi yâre senlik bir şey bırakmış Çalap Anlat: Bu bir Yusuf masalıdır de Bunu söyle ve fakat Şunu da sor Yusuf’un masalı neden Yusuf’la başlamıyor? Bir varmış bir yokmuşla başlıyor bütün masallar gibi Bir Şivekâr varmış, bir genç kız Yusuf yokmuş, cinler Kaçırmış, yazgı Saklamış onu. Masalın orasına gelince bir Yusuf gösterilecek Ama önce masalı bir Şivekâr Nasıl başlatıyor Bilmek gerek. Genç bir kızla, bir bakireyle başlıyor anlatımız. Çünkü bakirelik, o bir baş dönmesidir Başta gelir, başa gelir, başı yerinden eder Eksiksiz olup hiçbir iyelik tertibi gerektirmeyecektir Sorguya açık kim derseniz bakirdir, odur bakire Kapağı hiç açılmadıysa kitap Kaş çattırır insana, korku verir Oysa kitap ki yarıya kadar okunmuş Bakiredir. Bırakalım başta kalsın. Gençlik Ve kızlık dursun başında efsanemizin. Şivekâr’la Bir genç kızla başlasın anlatımız Ağlatımız O dahi gençlik ve kızlıkla bitecek bittiği an Zaten son erek değil miydi Genç ve kız? Vay anam! Ter ü taze ve domurmakta olan her ne ise Hele bir dalmaya gör onun döngüsüne. Şivekâr’dı Gezmeye çıkmıştı ikindileyin Evlerinin az ilerisindeki koruda Genç kızlar bunu yapar Her genç kız ruhta birikmiş sözlerin Sürgüsü açılsın diye Hep gezintiye çıkar. Kıştı mevsim. Toprakta kar. Çok tutumlu bir söyleşi gibi berraktı çamların yeşili. Avcılar göründü uzaktan Şivekâr avcılara görünmek istemedi Sindi en bildik köşesine çamlığının Kendi yerinden dinledi Fend eden, tuzak kuran, ok atan bu milleti. Avcı bunlar Bir kuş vurdu tezelden Aralarından biri. Nasıldı kuş? Neresinden vurulmuştu? Şivekâr göremedi. Ok değerse bir kuşun ancak kalbine değer Bunu bilmeyecek ne var? Kan düşer. Emilir o kızıl bezek O bembeyaz satıhta. Ossaat “Breh! Hüsnü Yusuf’un yanağı mısın be mübarek!” Deyiverdi bir avcı. Şimdi sezdi Şivekâr saklandığı yerden Avcıların da varmış bir içlisi Bir bilgesi. Kar ve kan. Ak ve kızıl. Bir yüzün suçsuz zemininde Tutkunun canlandırdığı şey. Siması da iması da Yusuf’un Böyleymiş meğer. Kar üstüne düşen kandı Yamandı Bir avcıdan Şivekâr’a ulaşan haber Müjde değildi. Neden bir yavuzluk Bir durulukla beraberdi? Şivekâr bunu bilmek istedi BİLMEK, BİLMEK, BİLMEK İSTEMİ Kızda çözdü bütün bağlarını kadim âlemin Âlem âlemler oldu, cümle âlem gevşedi Kız için artık gevşekti Pekinlik bohçasının hodbin düğümü Haber deriştirdi kızı Soru Dünyayı karman çorman bıraktı önüne Dünyayı, önce onu delmek Yusuf’a varmak gerekti Desem ki kapı açıldı Yalan olur Ama kilidin kalktığı belli. Var idiyse bir kuş Kalbinden başka yeri olmayan vurulacak Vuruş değil de vuruluş kilidi kırdıysa Kendi sorgusu yüzünden ayağa kalkıyor insan Arıyor. Yusuf bir ayna mıdır acaba? Çetrefil, kuşku dolu, yadırgı Ne kadar kendi oldu insan O kadar başka.
On the Nature of Daylight • Max Richter
[Kâr amacı gütmeyen Podcast]9 min - 3. Requiem • İsmet Özel [Üç Firenk Havası]
ÜÇ FİRENK HAVASI
3. Requiem
Bozkırda yaz akşamları seni seyrederdi
seni seyrederdi ormanda gürbüz sabah
ağırkanlı bir güneşle yaşanan kış
ağır, kanlı bir güneşle yaşanan hasat zamanı
bekârların kaburgalarına gümleyen karanlık
isterik kokusu beyaz dantelaların
seni seyrederdi
sen diriyken sana bakmak
başlı ve sonlu bir uğraştı sanki.
Gövdene imrenirdi ok atmayı bilenler
gövden aklın gibi engebeli ve dakikti
sokaklarda kavga çıkardı senin yüzünden
sen topuğunu gösterirdin ve dövüş başlardı
ejderlerle çarpışırdı bey çocukları
müminler müşriklerle savaşırdı.
Toprak ve yağmur savaşırlardı
anahtar ve kilit
birbirlerine girerdi ekmekle bulutlar
kan ve su
nadirle zenit.
Isıtırdın salkımları bağlar bozulunca
tohumların bilgisine hısımdın
beyninde yelkenlerini açarak
serinlerdi kısır kadınlar
sen diriyken
sepetlerine çiçek doldurup insanlar
peşinden gelirlerdi
serüvenler peşinden yürürdü endazelerin
mekikler otlakların yörüngesindeydi
ayıklardı insanların rüyalarını
yaktıkları tütsü, okudukları yasin.
Sonra öldün, sonra ıslıkladılar seni
gösterişsiz tabutunu yuhaladılar
lahana yaprakları attılar sana
sonradan görme tombul ortayaşlılar
semiz, genç burjuvalar seni
tepeden tırnağa fermuarladı,
akşam gezmesine çıkan emekliler bile
duygusuzca silkeledi üzerlerinden
senin gözlerini.
Bir soğuk uzay
parıltısıyla anılıyorsun artık
kuru bir bilgisayar tıkırtısıyla
açıyorlar taçyapraklarını ancak
bir alkol koması sırasında
senin yorgunluklarını
hastanelere makbuz yaptılar
çekingen duruşunu intihara karşı
kullanıyorlar koğuşlarda
çünkü çoktan ölüm götürdü seni
ölüm ölüm
gündelik sözlerimiz arasında
geçecek kadar kaba.Özel, İ., "Üç Firenk Havası", Erbain, İstanbul, TİYO, Kasım 2017, 12. Baskı, s.206-208
Hafez Nazeri • Existence: Life (Rumi Symphony Project)
[Kâr amacı gütmeyen Podcast]4 min
About Aşiyan
From the publisher's feed
adına 'yaşamak' diyoruz
'düşmana inat bir gün fazla yaşamak!'
[Kâr amacı gütmeyen Podcast]
More shows like Aşiyan
Okuyorum Dinliyor Musun?
0 Listeners