Eksponaty, które można dotykać; obiekty, których można posmakować; sztuka, w którą można się wtulić. Wystawa prezentowana w Galerii Bielskiej BWA to ekspozycja sztuki haptycznej* zaprojektowana z myślą o odbiorcach z dysfunkcjami wzroku.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Każdy z czterdziestu obiektów z wystawy „Dotyk Sztuki/Touch of Art” można poznać poprzez dotyk. Niektóre prace wręcz zachęcają odbiorców do ich modyfikowania, ustawiania i układania według uznania. Ekspozycja umożliwia osobom niewidomym i słabowidzącym bezpośredni, pełny odbiór sztuki. Odwiedzający wystawę mogą poszerzyć swoją percepcję dzieł, co – jak przekonuje dr Anna Beata Barańska – zatrzymuje ich w galerii na dłużej.

W tym podcaście rozmawiamy o zainteresowaniu niecodzienną wystawą z inicjatorką i współkuratorką projektu. W jaki sposób na ekspozycji sztuki haptycznej odnajdują się dzieci? Jak korzystają z niej dorośli? Co zyskuje sztuka współczesna odbierana poprzez dotyk? O tym usłyszą Państwo w rozmowie.

Artystki i artyści uczestniczący w wystawie: Małgorzata Bałdyga-Nowakowska, Anna Beata Barańska, Dorota Banaszek, Oliwia Beszczyńska, Piotr Butkiewicz, Magda Maria Chomiak, Mariusz Drzewiński, Dominika Gacka, Małgorzata Gorzelewska-Namiota, Klaudia Górska, Piotr Gryz, Anna Gwiazda, Jarosław Hulbój, Agnieszka Jankowska, Blanka Jaworska, Hubert Krawczyk, Tomasz Krzpiet, Alicja Kupiec, Konrad Kuźniewski, Agnieszka Łakoma, Kamil Łata, Małgorzata Łojko, Magdalena Mańkowska, Marek Mazanowski, Ewa Niesterowicz, Marcin Noga, Kamila Osowicz, Sławomir Plewko, Kamil Siczek, Radosław Skóra, Katarzyna Sienkiewicz, Piotr Sobiesiak, Aleksandra Sojak-Borodo, Zbigniew Stanuch, Magdalena Stecka, Elwira Sztetner, Natalia Ślizowska, Piotr Zieleniak.

* haptyczny – związany z komunikowaniem się za pomocą zmysłu dotyku

fot. DOTYK SZTUKI / TOUCH OF ART, oprowadzanie kuratorskie z udziałem artystów, fot. Krzysztof Morcinek

Dotyk Sztuki/Touch of Art – wystawa sztuki haptycznej – transkrypcja podcastu

Artykuł Dotyk Sztuki/Touch of Art – wystawa sztuki haptycznej pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

Jest uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich twórców filmowych, z szacunkiem o jego dorobku wyrażają się najbardziej uznani reżyserzy na świecie. Wojciech Jerzy Has pozostawił po sobie kilkadziesiąt filmów – krótko i długometrażowych. Wszystkie, po rekonstrukcji cyfrowej, są od niedawna dostępne w jednym dużym wydaniu.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Wojciech Jerzy Has (1925-2000) zadebiutował tuż po wojnie, w 1947 r. Filmy pełnometrażowe zaczął tworzyć w 1957 r., kiedy na ekranach pojawiła się jego adaptacja wydanego rok wcześniej opowiadania Marka Hłaski pt. „Pętla”. Ten mniej znany obraz Hasa, przez wielu krytyków filmowych i teoretyków filmu bywa nazywany jego najwybitniejszym dziełem – również dzięki obsadzeniu w głównej roli Gustawa Holoubka.

Przeważająca większość filmów Hasa to adaptacje: sięgał zarówno po twórczość pisarzy mu współczesnych (Stanisław Dygat, Kazimierz Brandys, Marek Hłasko), jak i mistrzów z przeszłości. Stworzony na podstawie XIX-wiecznej powieści Jana Potockiego „Rękopis znaleziony w Saragossie” do dziś fascynuje. Francis Ford Coppola i Martin Scorsese deklarowali, że jest to ich ulubiony film. Został zresztą wyróżniony Srebrną Palmą w Cannes (choć Has nie ukrywał, że liczył na najwyższe laury). Niezależnie jednak od czasów, w jakich powstawały, Has konsekwentnie sięgał po teksty, które uznawał za ciekawe, dobrze napisane i pełne żywych dialogów.

Has, wieloletni rektor Szkoły Filmowej w Łodzi, zapisał się w historii filmu nie tylko jako reżyser opanowany i pewien swoich działań, ale także jako twórca obrazów na pograniczu jawy i snu, pełnych ornamentów i onirycznych wizji. Częstym motywem, po który sięgał był „sen w śnie”, a także „opowiadanie o swoich snach”. Był nadrealistą i mistrzem szczegółów, konstruującym filmy z niezwykłą dbałością o detale – choć jego plany zdjęciowe były z tego powodu nazywane „rupieciarnią”.

Filmy Wojciecha Jerzego Hasa doczekały się niedawno pełnego wydania: 14 filmów pełnometrażowych i 11 krótkometrażowych, w wersji zdigitalizowanej trafiły na 16 płyt Blu-ray, uzupełnione książką z esejami poświęconymi jego twórczości. Całość wydała firma DI Factory, przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.

O twórczości Wojciecha Jerzego Hasa opowiedziała w Audycjach Kulturalnych dr Iwona Grodź, literaturoznawczyni ze specjalnością filmoznawczą, badaczka twórczości Hasa i autorka poświęconej mu monografii pt. „Hasowski appendix. Powroty, przypomnienia, powtórzenia”.

Zdjęcia: materiały promocyjne wydawcy albumu DI Factory.

Wyśnione światy Wojciecha Jerzego Hasa – transkrypcja podcastu

Artykuł Wyśnione światy Wojciecha Jerzego Hasa pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

„A były tam smoki?” to pytanie, które zadają sobie zwiedzający wystawę w Muzeum Archeologicznym w Poznaniu. Zostały na niej zebrane obiekty pokazujące, jak przed wiekami wyobrażano sobie i przedstawiano baśniowe stwory. Okazuje się że pojawiały się nie tylko na kartach ksiąg, ale także na przedmiotach codziennego użytku.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Wystawa „A były tam smoki? Wybrane stwory z legend i ich przedstawienia na zabytkach archeologicznych” opowiada o mitycznych stworach, z których większość była znana już w starożytności. Od tamtych czasów pojawiają się w legendach i bestiariach. Stały się one również inspiracją twórców wystawy. Oprócz historii poszczególnych stworów, przybliża ona ich symbolikę, a także związane z nimi wierzenia: jednorożec był symbolem czystości (wierzono w niego jeszcze w XVIII wieku), a feniks, pełen wielobarwnych piór, miał być istotą żyjącą nawet kilkaset lat!

Wizerunki stworów wykorzystywane były m.in. jako motywy dekoracyjne budynków i wnętrz, czego dowodem może być gotycki kafel szkliwiony z wizerunkiem jednorożca i św. Teodora (który miał uratować kobietę ze szponów smoka). Wykorzystywanie wizerunków stworów na przedmiotach codziennego użytku miało przenieść na ich posiadacza cechy mitycznych stworzeń, stąd na okuciach pasów można było zobaczyć uosabiające odwagę i siłę smoki czy gryfy.

Wystawę, na której zgromadzono obiekty ze zbiorów Muzeum Archeologicznego w Poznaniu, uzupełniają barwne postery zaprojektowane przez graficzkę Joannę Kurkowicz. W Audycjach Kulturalnych o wystawie opowiedziała kuratorka, Magdalena Felis.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Archeologicznego w Poznaniu / fot. M. Felis

Smoki, jednorożce i feniksy – baśniowe stwory okiem archeologów – transkrypcja podcastu

Artykuł Smoki, jednorożce i feniksy – baśniowe stwory okiem archeologów pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

Najnowsze wydanie corocznej publikacji Narodowego Centrum Kultury poświęcone jest zagadnieniu pracy w kulturze. Wnikliwie omówione wyniki badań pozwalają lepiej poznać to środowisko oraz warunki w jakich funkcjonuje. Pozwala także zrozumieć, co decyduje o wyborze pracy w sektorze kultury.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Rocznik Kultury Polskiej to kompendium statystyczne dotyczące sektora kultury. Charakteryzuje polskie instytucje kultury dzięki prezentowanym zestawieniom związanym z ich działalnością. Numery często nawiązują do najważniejszych wydarzeń związanych ze światem kultury. Poszczególne rozdziały powstają we współpracy z wybranymi instytucjami kultury oraz placówkami badającymi ich działalność.

Rozmów na temat poprzednich wydań Rocznika można wysłuchać na: https://audycjekulturalne.pl/muzealna-mapa-polski/ oraz https://audycjekulturalne.pl/rocznik-kultury-polskiej-2020/

Tematem przewodnim ósmej edycji „Rocznika Kultury Polskiej” jest praca w kulturze. Zawarte w nim artykuły charakteryzują szeroko rozumianą pracę w sektorze kultury. Teksty przygotowane są przez pracowników kilkunastu instytucji, a poświęcone przede wszystkim pracownikom sektora kultury, rozwojowi i podnoszeniu kompetencji oraz statystyce zatrudnienia w instytucjach kultury.

Zachęcamy do obejrzenia filmu promocyjnego związanego z tegoroczną edycją Rocznika Kultury Polskiej.

Temat pracowniczek i pracowników kultury poruszyła także w swojej książce Aleksandra Boćkowska.

Wśród licznych przywoływanych na łamach ósmego numeru RKP badań i statystyk, szczególnie krzepiąca wydaje się być ta dotycząca zadowolenia z pracy. Okazuje się że aż 70% badanych, zatrudnionych w publicznych instytucjach kultury lubi lub bardzo lubi swoją pracę. Może to oznaczać, że ta praca jest nie tylko szansą na rozwój osobisty, ale także okazją do zaangażowania się na rzecz innych.

W Audycjach Kulturalnych o najnowszym numerze Rocznika opowiedziały jego redaktorka naczelna -Grażyna Pol oraz sekretarz redakcji – Aleksandra Skrzypińska z Działu Badań i Analiz NCK.

„Bardzo lubimy swoją pracę”. Nowy numer Rocznika Kultury Polskiej – transkrypcja podcastu

Artykuł „Bardzo lubimy swoją pracę”. Nowy numer Rocznika Kultury Polskiej pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

Żydowski Instytut Historyczny do 16 czerwca 2024 prezentuje wystawę prac Izaaka Celnikiera. To m.in. dzieła stworzone w latach 50. w Polsce, przed wyjazdem artysty do Francji.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Izaak Celnikier (1923-2011) był malarzem, rysownikiem i grafikiem. Przeszedł piekło II wojny światowej, a pamięć o Zagładzie stała się głównym tematem jego prac. W 1941 roku został zamknięty w getcie białostockim, gdzie wraz z innymi artystami pracował w grupie kopistów. Po likwidacji getta białostockiego przeszedł przez niemieckie obozy w Stutthof, Auschwitz, Flossenbürgu i Dachau.

Na wystawie prezentowanej w ŻIH-u zobaczymy m.in. jego szkice do jidyszowych opowiadań i wierszy. To prace, które powstały tuż po wojnie. Ważnym punktem ekspozycji jest też obraz „Korea” z 1954 roku. Co łączy go z najbardziej znanym dziełem Celnikiera – obrazem „Getto”? O tym usłyszą Państwo w podcaście. Naszym gościem jest Zuzanna Benesz-Goldfinger, kuratorka ekspozycji.

Widoki wystawy dzięki uprzejmości Żydowskiego Instytutu Historycznego.

Niewielkie resztki z Solnej. Izaak Celnikier wobec doświadczenia Zagłady – transkrypcja podcastu

Artykuł Niewielkie resztki z Solnej. Izaak Celnikier wobec doświadczenia Zagłady pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

Jan A.P. Kaczmarek to jeden z najważniejszych polskich kompozytorów muzyki filmowej, a także jeden z najbardziej cenionych kompozytorów filmowych na świecie. Autor dzieł symfonicznych, muzyki do kilkudziesięciu filmów pełnometrażowych i dokumentalnych oraz amerykańskich i polskich spektakli teatralnych. Laureat Nagrody Akademii Filmowej za muzykę do filmu Marzyciel w 2005 roku. W warszawskiej galerii Kordegarda można oglądać najnowszą wystawę poświęconą artyście.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Gościem Audycji Kulturalnych był Jędrzej Kościński, kurator ekspozycji pt. „Jan A.P. Kaczmarek. Marzyciel”.

Wystawa stała się okazją do rozmowy o życiu i twórczości kompozytora. Jędrzej Kosiński opowiada o karierze kompozytora oraz eksponatach, które są pamiątkami z różnych jej okresów. Opowieść zaczyna się od zdjęć z wczesnego dzieciństwa, kiedy mały Janek nie marzył jeszcze by zostać kompozytorem.

Z kuratorem rozmawiamy o przełomowych momentach w życiu artysty, takich jak współpraca z Jerzym Grotowskim, stworzenie Orkiestry Ósmego Dnia, wyjazd do Stanów Zjednoczonych i pierwszy film do filmu Agnieszki Holland.

Kaczmarek to nie tylko wybitny kompozytor, ale także muzyczny eksperymentator i konstruktor instrumentów. Dwa z nich można obejrzeć na wystawie, a o ich historii opowiada gość audycji.

Czy w przypadku Kaczmarka mamy do czynienia z „amerykańskim snem”, którego zwieńczeniem był Oscar za muzykę do filmu „Marzyciel”?

Wystawę można oglądać do 25 lutego 2024 roku.

„Jan A.P. Kaczmarek – Marzyciel” – wystawa w Kordegardzie – transkrypcja podcastu

Artykuł „Jan A.P. Kaczmarek – Marzyciel” – wystawa w Kordegardzie pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

W 2024 roku przypada 130. rocznica urodzin Juliana Tuwima. Narodowe Centrum Kultury wydało niezwykle bogate i wnikliwe studium dokonań pisarza, pt. „Uwięzione wypuszczam żywioły”. Na tom składa się kilkanaście esejów, analizujących twórczość Tuwima. Pod lupę zostały wzięte arcydzieła literatury dziecięcej, najważniejsze wiersze młodego Skamandryty, a także osobiste teksty pisarza stworzone na emigracji.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Książka ukazała się pod redakcją Pawła Panasa, literaturoznawcy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, z którym spotkaliśmy się w Audycjach Kulturalnych.

Z redaktorem tomu rozmawiamy o tym, w jaki sposób Julian Tuwim myślał o poezji oraz czym było dla niego tworzenie. Gość audycji opowiada o debiucie pisarza w 1918 roku, a także wierszu pt. „Wiosna”, który wywołał wielki skandal i studenckie protesty.

W najnowszym podcaście rozmawiamy również o poetyckiej rewolucji w polskiej literaturze, której początkiem stał się debiutancki tom Juliana Tuwima, pt. „Czyhanie na Boga”.

Paweł Panas opowiada o „utajonym życiu” Tuwima w dzisiejszej rzeczywistości – piosenkach śpiewanych przez kolejne pokolenia artystów i bogatej twórczości dla dzieci.

Życie Tuwima, jak wielu współczesnych mu artystów, na zawsze zmieniła druga wojna światowa, podczas której Tuwim napisał najważniejsze dla niego samego dzieło, czyli „Kwiaty Polskie”. W audycji rozmawiamy o kulisach powstawania poematu, a także o okresie emigracyjnym.

Zapraszamy do wysłuchania audycji.

Książka jest dostępna w księgarni NCK.

Artystyczne żywioły Juliana Tuwima – transkrypcja podcastu

Artykuł Artystyczne żywioły Juliana Tuwima pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

W 1945 r. rozpoczęła się w Polsce powojenna odbudowa, a także „oswajanie” tzw. ziem odzyskanych. Wyzwaniem była nie tylko sama odbudowa (jako gigantyczne przedsięwzięcie), ale też próba znalezienia kompromisu między tworzeniem jakościowych obiektów i dopasowaniem się do partyjnej doktryny. W książce „Słowo architekta. Opowieści o architekturze polski ludowej” pisze o tym dr Błażej Ciarkowski.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

W czasie 45 lat istnienia PRL, powstało aż pięć milionów lokali mieszkalnych, z czego ponad połowa w tzw. „Epoce Gierka”. Na przestrzeni lat zmieniały się dominujące w architekturze style, niejednokrotnie narzucane przez komunistyczne władze – „socjalistyczny w treści i narodowy w formie” socrealizm, modernizm czy postmodernizm. Z szarzyzną mieszkalnych molochów i bloków z wielkiej płyty próbowali walczyć architekci, tworząc śmiałe, nowoczesne projekty. Dr. Błażej Ciarkowski, autor książki „Słowo architekta. Opowieści o architekturze polski ludowej”, oddał im głos i uczynił ich wspomnienia jednym z najważniejszych elementów publikacji.

O zmianach zachodzących w architekturze PRL pisze w swojej książce Anna Cymer.

Oprócz wielu anegdot w książce pojawiają się też gorzkie refleksje. Prof. Tadeusz Mrówczyński, prezes Stowarzyszenia Architektów Polskich (1978-1981) przyznał, że „architekci nie są autorami projektów, a producentami dokumentacji”. Z kolei Przemysław Gawor, autor m.in projektu schroniska w Dolinie Rybiego Potoku, opisywał pracę nad realizacją jako proces, w którym „o wszystko musiał walczyć trzy razy”. Cięcie kosztów oraz brak odpowiednich materiałów często decydowały o ostatecznej rozbieżności między pierwotnym zamysłem architektonicznym a gotowym budynkiem.

Symbolicznym wydarzeniem były prace nad odbudową stołecznej starówki, o której rozmawiamy z Błażejem Brzostkiem.

W książce opisane zostały także warunki pracy architektów, których profesja była tuż po wojnie bardzo pożądana. Zatrudnieni byli w państwowych zespołach i tzw. „Miastoprojektach”. Zdarzało się także, że dostawali tzw. nakazy pracy przy konkretnych realizacjach. Pierwsza samodzielna pracownia architektoniczna powstała w Polsce w 1958 r.

Gościem Audycji Kulturalnych jest autor książki, dr Błażej Ciarkowski z Uniwersytetu Łódzkiego.

Zdjęcia: Uniwersytet Łódzki / Narodowe Archiwum Cyfrowe

Wizjonerzy, projektanci i „producenci dokumentacji”. Kim byli architekci w PRL – transkrypcja podcastu

Artykuł Wizjonerzy, projektanci i „producenci dokumentacji”. Kim byli architekci w PRL? pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

Choć najnowszy album z muzyką stworzoną przez duet Jacaszek / Wesołowski nosi imię greckiej bogini pokoju, na płycie znajdziemy i pokój, i wojnę. Premiera winylowej płyty „Eirḗnē” miała miejsce w listopadzie, ale początki tego materiału sięgają siedmiu lat wstecz.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Wszystko zaczęło się od gdańskiego festiwalu „Solidarity of Arts”, gdzie Michał Jacaszek i Stefan Wesołowski po raz pierwszy stanęli przed zadaniem wspólnego stworzenia projektu muzycznego pod hasłem „pokoju”. Jak okazało się po kilku latach, był to wstęp do materiału, który zyskał dodatkowe partie instrumentalne, został zagrany przez Orkiestrę Symfoniczną Filharmonii w Szczecinie, przetworzony i zmiksowany na płytę pt. „Eirḗnē”. „Pierwotny projekt był nagrywany w zupełnie innym składzie. (…) Na płycie jest cała orkiestra symfoniczna, pełny skład. W tej pierwszej odsłonie mieliśmy do czynienia z kwartetem instrumentów dętych, kwartetem instrumentów smyczkowych i z harfą. Do tego była też elektronika” – mówią w podcaście twórcy. Za orkiestracje materiału odpowiada Ziemowit Klimek, partie perkusji nagrał Hubert Zemler, a na fortepianie zagrała Malina Midera. Całość ukazała się jak dotąd w wersji winylowej, a w planach są koncerty z tym materiałem.

Z kompozytorami rozmawiamy m.in. o współistnieniu i harmonii elektroniki oraz dźwięków organicznych. Michał Jacaszek i Stefan Wesołowski opowiadają w podcaście, w jaki sposób wspólnie pracują nad muzyką. Zapraszamy do słuchania.

W audycji wykorzystaliśmy fragmenty utworów „Eirḗnē I”, „Eirḗnē III” i „Eirḗnē VI” z płyty wydanej przez wytwórnię Coastline Northern Cuts (2023).

Zdjęcia dzięki uprzejmości artystów.

Kontrola Jakości Jacaszek-Wesołowski-Orkiestra Symfoniczna Filharmonii w Szczecinie – „Eirene” – transkrypcja podcastu

Artykuł Kontrola Jakości: Jacaszek / Wesołowski / Orkiestra Symfoniczna Filharmonii w Szczecinie – „Eirḗnē” pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

Wystawa „Pan Tadeusz Różewicz” we wrocławskim Muzeum Pana Tadeusza została wzbogacona o cztery tysiące zdjęć pochodzących z prywatnej kolekcji rodziny artysty. Pozwalają one zobaczyć Różewicza z innej, bardziej prywatnej strony. O niej też opowiadają bohaterowie filmu „Widziałem raz Pana Różewicza”.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Tadeusz Różewicz (1921-2014) był poetą, dramaturgiem i prozaikiem należącym do Pokolenia Kolumbów. Pierwszy tomik jego wierszy pt. „Echa leśne” został wydany jeszcze w trakcie okupacji, w 1944 r. Światową sławę i rozpoznawalność przyniósł mu dramat „Kartoteka”, napisany w okresie fascynacji twórczością Becketta i Ionesco. Różewicz pozostawił po sobie kilkadziesiąt tomów wierszy i poematów.

Jego rękopisy, marginalia (Różewicz regularnie zapisywał marginesy czytanych tekstów, często w sposób bardzo dosadny), zdjęcia i korespondencję można oglądać we Wrocławiu, gdzie mieści się Muzeum Pana Tadeusza (oddział Zakładu Narodowego im. Ossolińskich), na wystawie „Pan Tadeusz Różewicz”. Poeta przyjechał z rodziną do Wrocławia w 1968 r. i spędził w nim resztę życia, stając się niezwykle ważnym dla miasta artystą i zapisując się w świadomości jego mieszkańców. Dowodem na to jest film przygotowany przez Muzeum pt. „Widziałem raz Pana Tadeusza”, w którym o Różewiczu opowiadają nie tylko jego bliscy i przyjaciele, ale także sąsiedzi, ludzie, którzy znali go chociażby z codziennych zakupów, a także czytelnicy przychodzący na spotkania autorskie.

Teksty Różewicza do dziś są adaptowane, interpretowane i wystawiane. O słuchowisku na podstawie dramatu „Wyszedł z domu” można posłuchać tutaj: https://audycjekulturalne.pl/zasluchac-sie-w-rozewiczu/

Na wystawie można oglądać efekty projektu „Różewicz odcyfrowany – digitalizacja archiwum rodzinnego poety”. Składają się na nią materiały przekazane do Muzeum przez wnuczkę Różewicza, Julię. Na czterech tysiącach zdjęć poznajemy artystę z dużo bardziej osobistej strony – podczas rodzinnych uroczystości, w czasie spacerów w ulubionych parkach czy spotkań z czytelnikami.

Do zdigitalizowanego archiwum można też zajrzeć, pobierając mobilną aplikację przygotowaną przez Muzeum Pana Tadeusza we Wrocławiu.

O projekcie digitalizacji w Audycjach Kulturalnych opowiedział Marcin Szyjka z Gabinetu Świadków Historii Muzeum Pana Tadeusza.

Zdjęcia / Muzeum Pana Tadeusza.

„Różewicz odcyfrowany” – nieznane oblicze poety we wrocławskim „Ossolineum” – transkrypcja podcastu

Artykuł „Różewicz odcyfrowany” – nieznane oblicze poety we wrocławskim „Ossolineum” pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.