Bu bölümde "Başka Bir Yerden Bakmak"ın yeni serisine adım atıyoruz: İnfertilite ve kadın psikolojisi.

Çocuk sahibi olamamanın yarattığı acının sadece bir kısmı bireysel deneyimden gelirken; büyük bir kısmı toplumun yüklediği anlamlar, beklentiler ve görünmeyen baskılarla şekilleniyor.

Bu bölümde kendi doktora yolculuğumdan yola çıkarak, infertilite yaşayan kadınlarla yaptığım çalışmaları, bu alanda neden çalışmayı seçtiğimi ve geliştirdiğim EMDR odaklı grup programının arka planını paylaşıyorum.

Bu bölüm, infertiliteyi anlamak için bir başlangıç; hem bireysel hem toplumsal boyutlarıyla “başka bir yerden bakmaya” davet.

Bazen insan en çok kendine uzak düşüyor.
Yorgun, yönsüz ve yalnız hissediyor…
Sanki hiçbir şey yoluna girmeyecekmiş gibi.

Bu seri, tam da o anlar için.

Bu bölümde; kendini kaybolmuş, tükenmiş ve umutsuz hissettiğin anlarda, sana içeriden seslenen o parçaya dokunmaya çalışıyorum. Çünkü ne kadar karanlıkta hissedersen hisset, daha önce de yolunu buldun. Ve yine bulacaksın.

Bu bir motivasyon konuşması değil.
Bu, kendine biraz daha şefkatle bakabilmen için yazılmış bir mektup.

Eğer bugün zor bir gündeysen,
gel… biraz birlikte oturalım.

Bu bölümde çoğumuzun farkında bile olmadan kendimize söylediğimiz o sert, yargılayıcı iç sesi konuşuyoruz.
Neden kendimizle bu kadar acımasız konuşuyoruz?
Bu ses nereden geliyor ve aslında ne yapmaya çalışıyor?

Çocukluktan gelen öğrenmeler, kontrol ihtiyacı, mükemmeliyetçilik ve şefkatin yanlış anlaşılması…
Hepsi bu iç sesin bir parçası olabilir.

Belki bu bölüm, kendinle konuşma şeklini fark etmen için küçük bir başlangıç olur.

Tetiklendiğimizde beynimizde ne oluyor? Neden o an mantıklı düşünemiyoruz? Ve en önemlisi — o anın içinden nasıl çıkabiliriz?

Bu bölümde amigdala gaspından tolerans penceresine, topraklama egzersizlerinden bedene dönmeye kadar tetiklenme anlarını yönetmek için somut ve uygulanabilir bir çerçeve paylaşıyorum. Kendi deneyimimden de bir tetiklenme hikayesi var — ve o hikayenin nereye götürdüğü sizi şaşırtabilir.

Duygu Düzenleme Rehberi'nin final bölümüne hoşgeldiniz.

Çocukluk deneyimlerimiz yetişkinlikte verdiğimiz duygusal tepkileri nasıl şekillendirir?
Bu bölümde çocuklukta, kendimiz, diğer insanlar ve dünya hakkında geliştirdiğimiz inançların ve erken deneyimlerin sinir sistemimizi nasıl etkilediğini konuşuyoruz. Neden bazı insanlar eleştiri, terk edilme ya da belirsizlik karşısında daha yoğun tepki verir? Tetiklenmelerin çoğu zaman bugünden değil, geçmiş deneyimlerden nasıl beslendiğini birlikte anlamaya çalışıyoruz.

Neden bazı duygular geldiğinde bu kadar korkuyoruz? Sadece üzgün olmak bile neden bazen bu kadar dayanılmaz hissettiriyor?

Çünkü çoğu zaman korktuğumuz şey duygunun kendisi değil, o duygunun bizde yarattığı bedensel ve zihinsel deneyim.

Bu bölümde beynin tehdit algısını, bedenin alarm tepkilerini ve kalp çarpıntısından nefes darlığına kadar tüm bu duyumların aslında ne anlatmaya çalıştığını birlikte ele alıyoruz.

Duygular bazen yorucu, bazen karmaşık ve çoğu zaman da kaçmak istediğimiz kadar zorlayıcı olabilir. Bu bölümde, zor duygularla savaşmak yerine onlara nasıl eşlik edebileceğimizi ve kendimizi nasıl yatıştırabileceğimizi konuşuyoruz. Duygu düzenlemenin her zaman güçlü kalmak demek değil; zorlandığımız anlarda kendimize daha şefkatli yaklaşabilmek olduğunu hatırlıyoruz. Eğer bazen duygularınızla ne yapacağınızı bilemiyorsanız, bu bölüm size yalnız olmadığınızı hatırlatmak için burada.

Bazı günler hiçbir neden yokmuş gibi daha ağır, daha yorgun ve daha anlamsız hissedilebilir. Bu bölümde, zor geçen günlerin içinden nasıl geçebileceğimizi, duygularla savaşmak yerine onlara nasıl eşlik edebileceğimizi kendi deneyimim üzerinden anlatıyorum. Duygu düzenlemenin her zaman güçlü olmak değil, bazen durabilmek ve kendimize alan açabilmek olduğunu hatırlatıyorum. Eğer bugün sizin için zor bir günse, bu bölüm size eşlik etmek için burada.

Bu bölümde duyguların yalnızca hoş ya da zorlayıcı hisler olmadığını, aslında hayatımızı düzenleyen önemli işaretler taşıdığını konuşuyoruz. Korku, üzüntü, kaygı, suçluluk ve öfke gibi olumsuz duyguların neden var olduğunu ve bize ne anlatmaya çalıştıklarını birlikte anlamaya çalışıyoruz. Duygulardan kaçmak yerine onları fark etmenin ve anlamlandırmanın psikolojik olarak neden önemli olduğunu ele alıyoruz. Bu bölüm, duygularla daha şefkatli bir ilişki kurmanın ilk adımı olabilir.

Sınır çizebilmekle ilgili bu ikinci bölümde, sınır çizmemizin önündeki bariyerleri önce fark ediyoruz; daha sonra onları kaldırmanın yollarını ve nasıl hayır diyebileceğimizi anlatıyorum.