اپیزود ۳: مغزِ پیشبینیگر | آیا واقعیت را میبینیم یا حدس میزنیم؟
تا حالا شده از لحنِ کوتاهِ یک پیام، مطمئن شی طرف مقابل ناراحته؟
یا وارد یک جمع بشی و قبل از اینکه کسی چیزی بگه، حس کنی «اینجا انگار منو نمیخوان»؟
جالب اینجاست که خیلی وقتها هنوز اتفاقی نیفتاده. نه کسی اخم کرده، نه خبری قطعی رسیده، نه خطری واقعاً وجود داشته. ولی مغز ما از قبل، داستان را ساخته؛ با شخصیتها، موسیقی متن و احتمالاً یک پایانبندی دراماتیک هم همراهش. مغز جان، تهیهکنندهی پرکاریست. :)
ما در سومین اپیزود «با.زی.گوش» سراغ یکی از عجیبترین ویژگیهای ذهن رفتیم: مغزِ پیشبینیگر.
مغز ما دوربین نیست که جهان را همانطور که هست ثبت کند. مغز، مدام با کمک تجربهها، خاطرات، ترسها، انتظارها و نشانههای کوچکِ اطراف، در حال حدس زدنِ اتفاق بعدیست؛ یعنی پیش از اینکه واقعیت کامل به ما برسد، نسخهای از آن را برایمان میسازد.
اما وقتی گذشتهمان پر از اضطراب، طردشدن، ابهام یا تجربههای دردناک باشد، این پیشبینیها چه شکلی میشوند؟
چرا گاهی یک نگاه ساده را قضاوت میخوانیم، سکوت را ردشدن، و یک احتمال کوچک را فاجعه؟
توی این قسمت، با روایت «بازیگو»، میریم سراغ این سؤال که:
چقدر از چیزی که تجربه میکنیم، واقعیتِ بیرونه و چقدرش پیشبینیِ مغز ما از واقعیت؟
شاید قرار نیست هر فکری را باور کنیم؛ شاید فقط لازم است یک لحظه مکث کنیم و از خودمان بپرسیم:
«این واقعاً اتفاق افتاده، یا مغزم با تکیه به گذشته، زودتر از همه به استقبال آینده رفته؟»
میزبان: تیم زی
موسیقی:
Raga - Dance of Music - Aakash Gandhi
Signal to Noise - Scott Buckley
Tears in Rain - Scott Buckley
The Long Dark - Scott Buckley
Life In Motion - Scott Buckley
و یک خبر جذاب: اپیزود بعدی فقط چهار روز دیگه، یکشنبه ۱۵ شهریور منتشر میشه. اینبار یک مهمان ویژه داریم؛ دانشیار دانشگاه، متخصص فلسفه و پژوهشگر علوم شناختی، تا با هم کارکرد مغز رو از نگاه علوم شناختی دقیقتر بررسی کنیم.
«با.زی.گوش» جایی برای ترکیب آگاهی و بازیگوشیه؛ جایی که میخوایم یاد بگیریم چطور در شلوغی روزمره، خودمون رو گم نکنیم. خوشحالیم که توی این مسیر همراه ما هستید.
میزبان: تیم زی
پیج اینستاگرام زی
کانال تلگرام زی
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
