သူများအထင်ကြီးတာ အထင်သေးတာ သိပ်အရေးမကြီးလှပါဘူး။ သူတို့စိတ်ထဲမှာ ခဏပေါ်တဲ့ အတွေးတစ်ခုပါပဲ….

ကံကို ပုံချတယ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်က ငါ့ကိုယ်ငါ မပြုပြင်ချင်ဘူး၊ မပြုပြင်နိုင်ဘူး၊ ငါ့ကိုယ်ငါ တာဝန်မယူချင်ဘူး။ ငါ့ချို့ယွင်းချက်ဟာ ငါ့တာဝန်မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုတာနဲ့ အတူတူပဲ။

သူများမှားလို့ ကိုယ်ခံရတာထက် ကိုယ်မှားလို့ ကိုယ်ခံရတာက ပိုဆိုးပါတယ်။ အမှားများတဲ့သူ၊ သဘောထား မှားနေတဲ့သူ၊ သဘောထား သေးတဲ့သူဟာ စိတ်ဝေဒနာ ဖြစ်တယ်။

အလေးနက်ဆုံး အသိဥာဏ်ကို ဘဝအတွေ့အကြုံထဲကပဲ ရနိုင်တယ်။ စာအုပ်ထဲက မရနိုင်ဘူး။ ဘဝဟာ အလေးနက်ဆုံး စာအုပ်ပဲ။

လူဖြစ်ရုံနဲ့ လူဖြစ်ကျိုးမနပ်သေးဘူး။ မြင့်မြတ်တဲ့လူသား တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမှ လူဖြစ်ကျိုး နပ်မယ်။

Rules for Being Human. လူ့ပြည်ကိုသွားတော့မည့် လူတစ်ယောက်ကို မှာနေတဲ့ သဘောမျိုးဖြစ်တယ်

ကိုယ် နှစ်သက်တတ်တဲ့အရာတွေဟာ ပုဂ္ဂလိက ( personal) သိပ်ဆန်ပြီး တစ်ကိုယ်ရည် ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ရွေးချယ်ကြတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့….

ဒီထောင့်စေ့ပြီး လှပပြည့်စုံလွန်းလှတဲ့ တရားတော်တွေဟာလည်း တကယ်တော့ သံသရာမြစ်ကို ဖြတ်တဲ့အချိန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ အတ္တမုန်တိုင်းတွေ၊ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဝိဇ္ဇာဝဲဂယက်တွေကို ကြံ့ကြံ့ခံပြီး တစ်ဖက်လမ်းကို ပို့ပေးနိုင်မယ့် လှေတစ်စင်းပါပဲ။

တကယ်တမ်းဆိုရင် မြန်မာပြည်ဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကိုးကွယ်တဲ့သူ များတဲ့အလျောက် ဒီမိုကရေစီနဲ့ ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်နိုင်ရမှာဖြစ်တယ်။ စည်းကမ်းတွေနဲ့ နေရတာဟာ သိပ်ကို လွယ်ကူသင့်တယ်။

အချစ် မင်းအေးချမ်းပါစေကွယ်….