Размова з Аленай Каданавай, паэткай, музыкай, мастачкай, педагогам пра эміграцыю, унутраны дом і творчасць як форму самарэгуляцыі. Пра боль настальгіі, пошук апоры і пра тое, як вершы, музыка і колер дапамагаюць не згубіцца і заставацца сабой.

Беларус, кіроўца-дальнабойшчык Валерый ужо некалькі гадоў працуе ў польскай транспартнай фірме і развозіць грузы па ўсёй Еўропе: Іспанія, Аўстрыя, Галандыя… У працы, канешне, бываюць нервовыя сітуацыі: «Глядзіш, каб камусьці не знесці хату». Але ўсё можна вырашыць па-людску, - гаворыць наш госць. Пра далёкія дарогі, страх і адказнасць, сустрэчы з людзьмі розных краін, а таксама пра плюсы і мінусы такой працы ён расказаў Паўлу Залескаму.

«Прыехалі» — гэта тэатральная студыя, заснаваная акторам Гарадзенскага тэатра лялек Аляксандрам Енджэеўскім. Яна нарадзілася з пераканання, што мастацтва не залежыць ад геаграфіі і не прызнае межаў. Беласток — горад, які стаў другім домам для многіх беларусаў, — даў калектыву і натхненне, і прастору для новага творчага пачатку. Сёння тэатр «Прыехалі» імкнецца ўнесці свой унёсак у культурную скарбніцу Падляшша і заставацца разам з беларускай аўдыторыяй, дзе б яна ні жыла. У творчым даробку каманды — спектакль «Сумны суп», пастаўлены паводле аднайменнага твора беларускай пісьменніцы Вольгі Гапеевай. Надоечы гэту пастаноўку тэатр «Прыехалі» паказаў для вучняў беларускай школкі ў Варшаве, што дзейнічае пры Фондзе  «Добрай адукацыі». Беларуская служба Польскага радыё папрасіла трупу тэатра распавесці пра сваю працу і пра тое, як жыве і развіваецца беларускі тэатр на выгнанні.

Беларускі архітэктар і мастак Вадзім Ліпоўскі прызнаецца, што пераезд у Польшчу прымусіў яго пачаць жыццё з чыстага ліста. Страта дому, няўдалыя пошукі працы і творчыя сумненні прывялі да новага занятку — стварэння вялікіх фігураў з пенапласту, якія ўжо выклікаюць ажыятаж у Познані. Ён называе гэта сваім «апошнім шансам у творчасці», але менавіта гэты шлях дапамагае яму зноў адчуць сябе свабодным мастаком.

Беларуская акторка Вольга Каралёнак распавядае пра тое, чаму тэатр становіцца «аддушынай» для тых, хто працуе на будоўлях і ў сэрвісе, і як у эміграцыі даводзіцца быць адначасова акторам, адміністратарам і ўласным менеджарам.

Сергій Мельянец – беларус, які вымушаны быў ратаваць сям’ю і з’ехаў у Польшчу. У Беларусі ён шмат займаўся грамадскай і валанцёрскай працай. У новай краіне ён не змог адмовіцца ад сваіх ідэалаў і патрэбы несці дапамогу іншым. Ужо амаль год ён каардынуе раздачу беларускім сем’ям у Варшаве бясплатных прадуктаў харчавання. Ініцыятыва атрымала назву food4bel.

Беларусы ў замежжы выпускаюць навукова-папулярны часопіс на беларускай мове «Памылка». Стыль-рэдактарка «Памылкі» Настасся Кахан распавядае пра часопіс.

Беларускі музыка, этнограф, выкладчык і заснавальнік культурнага руху «Спеўны Сход» Сяргей Доўгушаў працягвае захоўваць і развіваць традыцыйную беларускую культуру ў замежжы. Пра тое, што для яго цяпер найбольш важна, як выглядае беларускае жыццё ў эміграцыі і чаму нават далёка ад радзімы можна адчуваць сябе беларусам.

Размова з Святланай Курс пра літаратуру, жыццё, мову і волю і яе кнігу “Па што ідзеш, воча?”.

Паэтка і перакладчыца Юля Цімафеева разважае пра мову як частку свабоды, пра тое, чаму асабістае становіцца палітычным, і як жыццё за мяжой змяняе ідэнтычнасць творцы.